Το οντολογικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ

«Επισημαίνω ότι δεν έχω καμία διαφωνία με τη λειτουργία της ΠΓ και των Οργάνων γενικά, παρά τη βαθιά απογοήτευσή μου για τις επανειλημμένες διαρροές που γίνονται ακόμη και κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων και που με αυτόν τον τρόπο δυστυχώς έχουν ευτελίσει την αξιοπιστία του Οργάνου. Για να είμαι δίκαιος, μέχρι και στο Προεδρείο της ΚΟ γίνονται διαρροές, άρα ίσως να είναι ένα ζήτημα ευρύτερο στο κόμμα από την καταστατική λειτουργία». Αυτό το απόσπασμα κρατώ από τη χθεσινή επιστολή του Κασσελάκη στα μέλη της ΠΓ του κόμματός του που πλέον στην πλειοψηφία τους τον αμφισβητούν ευθέως. Υπήρχε περίπτωση να συνεδριάζουν όργανα και αυτά που λένε ή αποφασίζουν να μη διαρρέουν; Πολύ περισσότερο όταν αυτό έχει συμβεί μέσα στα χρόνια και σε πιο σκληρούς μηχανισμούς όπως το παλιό ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ; Τι ακριβώς έχει στο μυαλό του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ όταν μάλιστα κατά καιρούς και σε άλλες εποχές οι διαρροές των συζητήσεων γίνονταν ακόμη και από την ίδια την ηγεσία;

Για να ξανασυστηθούμε: τις διαρροές των κλειστών οργάνων των κομμάτων συνήθως τις κάνουν οι δυσαρεστημένοι ή οι φιλόδοξοι. Και οι διαρροές γίνονται μοιραία όταν οι συνεδριάσεις διεξάγονται σε κλειστούς τοίχους. Και αν αναγκαζόμαστε να γράφουμε αυτονόητα πράγματα στο σημερινό σημείωμά μας είναι γιατί μάλλον ο Στέφανος Κασσελάκης αγνοεί βασικές λειτουργίες του χώρου του και του μεταπολιτευτικού σκηνικού.

Βεβαίως η παραπάνω αποστροφή δείχνει κάτι άλλο. Μιας και ούτε – για τον Κασσελάκη – το καταστατικό φταίει, η δυσθυμία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει μια άλλη δρομολογημένη τακτική. Το «άλλαξέ τα όλα» που ο ίδιος επαναλάμβανε στην κούρσα διαδοχής μοιάζει να είναι στο μυαλό του και στο μυαλό του στενότατου επιτελείου του μια πορεία προς τα μέλη του κόμματος. Κι εδώ πάμε στο βασικό πρόβλημα όπου θα προσκρούσει κάθε τέτοια πρόθεση. Ποια μέλη; Και σε ποιον βαθμό έχουν κινητοποιηθεί σε μια σειρά πεδίων όλο αυτό το διάστημα; Αυτό που ήταν πλεονέκτημα ενός νεοκλεγέντος προέδρου, η εκλογή από τη βάση, και μάλιστα με μεγάλη συμμετοχή, σήμερα θα είναι μπούμερανγκ αφού η εγγραφή μέλους την ίδια μέρα της ψήφισης για πρόεδρο δεν συνεπάγεται και ενεργοποίηση του μέλους αυτού στην κομματική και συλλογική ζωή. Η πορεία προς τη βάση προϋποθέτει βάση. Και η πορεία προϋποθέτει πυξίδα και σχέδιο. Σήμερα το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά οντολογικό. Δεν είναι θέμα διαρροών, φραξιών ή ομάδων (που στην τελική σε όλα τα κόμματα εγκαταβιούν). Είναι θέμα τοποθέτησης στα σημερινά κοινωνικά προβλήματα. Θέμα επίλυσής τους. Θέμα αξιοπιστίας. Αυτά όλα είναι το μείζον ερώτημα για ένα κόμμα που μοιάζει να διανύει κρίση σε δόσεις.

Αφοσιωμένος στα γράμματα

Σε μια εποχή που η ποίηση εφάπτεται με το fb, χρησιμοποιείται σαν σλόγκαν ή που δεκάδες αυτοεκδόσεις αμφιβόλου ποιότητος καθιστούν κάθε συγγραφέα ή ποιητή ισόχωρο με τον Νερούντα ή τον Παλαμά και σε μια εποχή που βασικά το πρόβλημα είναι πως περιορίζεται η πνευματική ζωή, ο Γιώργος Μπλάνας έμοιαζε μιας άλλης εποχής της αφοσίωσης στα γράμματα και στις αιχμές του λόγου του. Εφυγε μαζί με μια μέθοδο και έναν τρόπο που επίσης φεύγει. Τι έγραφε ο ίδιος; «Λέγεται πως η ποίηση προκαλεί αποκλειστικά συναισθήματα. Λάθος. Η ποίηση προκαλεί μεταξύ άλλων συναισθήματα».

Εκεί όπου κρύβονται ειδήσεις

Εμαθα από τον πατέρα μου κάτι παράξενο: στα «ΝΕΑ» που αγάπαγε να διαβάζω πρώτα τις αγγελίες, τα κοινωνικά – μετά τα αθλητικά. Μετά τα άλλα. Συχνά μια προσεχτική ανάγνωση των κοινωνικών σε βγάζει σε κοινωνικά συμπεράσματα. Ηταν αρχές ’90 όταν πλήθυναν οι γάμοι με γυναίκες του ανατολικού μπλοκ. Και την επόμενη ημέρα της ψήφισης του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, μια αγγελία στα «ΝΕΑ», τόση δα, έγινε κάτι παραπάνω από viral. «O Σταύρος παντρεύεται τον Δημήτρη στη Νέα Σμύρνη Αττικής». Και ναι, εδώ, όπως έλεγε ο παλιός δημοσιογράφος Γιάννης Γιαχανατζής, κρυβόταν η είδηση. Μια αυτονόητη αποκατάσταση θα έλεγα. Με τον νου μας σε όσους δεν πρόλαβαν.