Πινγκ-πονγκ γένους θηλυκού

Ο τίτλος του καινούργιου έργου του Ακη Δήμου που παρουσιάζεται στη σκηνή του Μικρού Χορν σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά παραπέμπει σε ένα παλιό τραγούδι και στην αμερικανική πόλη. Στην περίπτωση του θεατρικού, Monterey είναι το όνομα ενός γνωστού, κοσμικού εστιατορίου όπου θα εξελιχθεί όλη η ιστορία.

Θεατρικός συγγραφέας με πλούσιο έργο, ο Ακης Δήμου μετρά πάνω από 20 θεατρικά έργα, από το 1995 που πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή με το «… και Ιουλιέτα». Ανάμεσά τους συναντάμε πρωτότυπα αλλά και θεατρικές διασκευές ελλήνων και ξένων, ενώ οι κωμωδίες ή τα έργα με έντονο το κωμικό στοιχείο κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος και χαρακτηρίζουν το σύνολο της δημιουργίας του. Γεννημένος στην Αμαλιάδα, ο Δήμου σπούδασε Νομικά στη Θεσσαλονίκη και έκανε μεταπτυχιακά στο Ποινικό Δίκαιο και στην Εγκληματολογία.

Στο «Συνέβη στο Monterey» ο συγγραφέας επέλεξε ως τόπο πλοκής τις γυναικείες τουαλέτες του πολυτελούς εστιατορίου, με τους διπλούς φαντασμαγορικούς νιπτήρες και καθρέφτες και το μικρό σαλονάκι που συμπληρώνει το σκηνικό.

Εκεί θα συναντηθούν δύο, άγνωστες, αρχικά, και αταίριαστες μεταξύ τους γυναίκες: μια ηθοποιός, γνωστή κυρίως από σαπουνόπερες, που ονειρεύεται ρόλους του Τενεσί Ουίλιαμς, και μια μανικιουρίστα που εργάζεται παράλληλα ως καθαρίστρια. Η μία έχει αριστοκρατικά χαρακτηριστικά, η άλλη είναι μια λαϊκή γυναίκα. Η ηθοποιός έχει πάει στο εστιατόριο με τον παραγωγό της, για να πληροφορηθεί ότι την κόβουν από τη σειρά. Η άλλη έχει βγει με τον άντρα της και πλήττει αφόρητα. Η μανικιουρίστα θα αναγνωρίσει την ηθοποιό και με την αμεσότητα της κοινωνικής της καταγωγής θα ανοίξει, πιεστικά και άγαρμπα στην αρχή, κουβέντα μαζί της. Στην πορεία θα φανεί ότι τις δύο αυτές γυναίκες τις ενώνει και ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή έναν πολιτικό κι έναν θάνατο.

Εξοικειωμένος με τις ηρωίδες γένους θηλυκού και μάστορας της ατάκας, ο Ακης Δήμου στήνει το έργο του σε δύο επίπεδα, ξεκινώντας από την τυχαία συνάντηση των δύο γυναικών με διαλόγους που σιγά-σιγά αποκαλύπτουν την αλήθεια πίσω από τις μάσκες και το μακιγιάζ τους. Από εκεί αρχίζει να ξεδιπλώνεται η άλλη πλευρά της καθεμιάς, η εσωτερική και βαθιά, της απελπισίας και της μοναξιάς, του φόβου και της απόρριψης, της αναζήτησης και της ελπίδας.

Ο Τάκης Τζαμαργιάς ακολουθώντας τον ρυθμό του κειμένου στήνει την παράσταση με τρόπο καθαρό και ασφαλή, αφήνοντας στις δύο ηθοποιούς να κάνουν όλο το παιχνίδι: Με την αμεσότητα και την ταχύτητα που απαιτεί ένας αγώνας πινγκ-πονγκ, οι δύο γυναίκες επενδύουν στις διαφορές τους για να φτάσουν στη σύγκλιση. Γιατί αφήνουν να διαφανούν τα τραύματα και οι ρωγμές τους και μαζί αποκαλύπτουν τα μυστικά τους, καλά κρυμμένα και από τους εαυτούς τους.

Οι δύο ηθοποιοί

Ηθοποιός της λεπτομέρειας, της χειρονομίας, της κίνησης – αρκεί να παρατηρήσει κανείς πώς παίζει με τα χέρια της που καταλήγουν στα κατακόκκινα βαμμένα νύχια της, η Λυδία Φωτοπούλου ενσαρκώνει τη σταρ σε απόγνωση και σε αποδρομή. Με μια ευαισθησία και μια χάρη που κινείται ανάμεσα στη γοητεία και την ελαφρότητα, την ειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό, η Φωτοπούλου πλάθει την περσόνα της χωρίς ενδοιασμούς.

Με το έντονο κωμικό ταμπεραμέντο της, τη σκηνική της άνεση και την αμεσότητά της, η Καίτη Κωνσταντίνου ξεδιπλώνει τις πτυχές μιας πληγωμένης αλλά χωρίς πολλές ψευδαισθήσεις γυναίκας, που μιλάει πολύ για να γεμίσει τα κενά της. Με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια γίνεται η αφορμή να ξεκλειδωθεί το κουτί της Πανδώρας που κρύβεται μέσα της και μέσα στη συμπαίκτριά της. Οι δυο τους, σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, καταλήγουν στην ελπίδα – ίσως…

Μια ιστορία, πολλές ιστορίες

Τριάντα ένα χρόνια στην Ελλάδα, γύρω στα είκοσι στο θέατρο, ο 43χρονος σήμερα σκηνοθέτης και ηθοποιός Ενκε Φεζολάρι έχει γράψει το δικό του success story. Κι όπως όλα τα success stories τίποτα δεν έγινε ούτε εύκολα ούτε απλά, ούτε αναίμακτα. Μια εσωτερική δύναμη και η πίστη του ότι θα τα καταφέρει, μια μάνα που στάθηκε βράχος, και η αδελφή του από κοντά, δημιούργησαν τις συνθήκες και το περιβάλλον για να εξελιχθεί και να βρει τη θέση του στα πράγματα.

Γεννημένος στην Αλβανία, ήρθε στην Ελλάδα στα έντεκά του και μετά το σχολείο σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Εκεί, στη Θεσσαλονίκη, επέστρεψε τώρα και μόλις έκανε πρεμιέρα με την καινούργια του δουλειά στο ΚΘΒΕ: «Αίθουσα Αναμονής: Humanity» ο τίτλος της, με τον υπότιτλο «Η ομορφιά και ο εφιάλτης τού να είσαι άνθρωπος» – πόσο τρομερό, πόσο αληθινό!

Εξι άνθρωποι διηγούνται ιστορίες, προσωπικές και ιστορικές, μπλέκονται μεταξύ τους σε μια άτυπη συνάντηση σε χώρους αναμονής – αεροδρόμια, νοσοκομεία… Με στοιχεία ντοκιμαντέρ, από το Αουσβιτς και την ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα ως την 11η Σεπτεμβρίου, οι ήρωες του «Humanity» διαχειρίζονται το κακό, το κακό που έγινε στον κόσμο με τόσα αθώα θύματα και το κακό που μπορεί να έχει κάνει ο καθένας τους, ή μάλλον ο καθένας από μας. Κι η προσπάθεια μιας εξιλέωσης, μιας λύτρωσης.

Αλλωστε με μια δική του ιστορία ο Ενκε Φεζολάρι συστήθηκε ουσιαστικά στο αθηναϊκό κοινό, όταν το 2008 ανέβηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου η παράσταση «Ενας στους δέκα», ένας τίτλος που παρέπεμπε στο γεγονός ότι ένας στους δέκα στην Ελλάδα είναι Αλβανός. Τότε μαζί με τον Κρις Ραντάνοφ από τη Βουλγαρία και τον Νταβίντ Μαλτέζε από τη Γεωργία ανέβασαν στη σκηνή τη διαδρομή που τους έφερε από την πατρίδα τους στην Ελλάδα.

Ο Φεζολάρι στη 15ετία που έχει μεσολαβήσει από τότε είπε πολλές ιστορίες, δικές του και όχι μόνο, της πατρίδας του και του κόσμου όλου. Και συνεχίζει.