Ποιες είναι οι ασθένειες που συνδέονται με τη δύσπνοια

Η δύσπνοια έχει συνδυαστεί με τις αναπνευστικές παθήσεις όπως η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), το βρογχικό άσθμα, τις διάμεσες πνευμονοπάθειες, τις διαταραχές του ύπνου και τις λοιμώξεις του αναπνευστικου. Εντούτοις η κυρία Τσικρικά τονίζει πως ο κατάλογος των αιτιολογικών παραγόντων είναι μακρύς, όμως πιθανά να μη γίνουν άμεσα αντιληπτοί λόγω υποτίμησης των συμπτωμάτων.

Πιο συγκεκριμένα στη λίστα με τις αιτίες τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν παθήσεις όπως η στεφανιαία νόσος, το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, η  καρδιακή ανεπάρκεια και η κολπική μαρμαρυγή. Επίσης, η δύσπνοια μπορεί να οφείλεται σε διαταραχές πανικού αλλά και σε μυοσκελετικά προβλήματα (κύφωση, σκολίωση, μυοπάθειες). Στην ίδια λίστα, όμως, συμπεριλαμβάνεται και η αναιμία, η απόφραξη ανώτερων αναπνευστικών οδών, οι διαταραχές του θυρεοειδούς και της νεφρικής λειτουργίας, ενώ η δύσπνοια μπορεί να οφείλεται και σε άλλους παράγοντες όπως είναι η παχυσαρκία αλλά και το υψηλό υψόμετρο.

Η κυρία Τσικρικά υπογραμμίζει πως «ανάλογα με την εκάστοτε πάθηση δύναται να επηρεαστεί με διαφορετική βαρύτητα και ένταση η  αναπνοή, ενώ δεν είναι λίγες φορές που ένας ασθενής μπορεί να παρουσιάσει συνδυασμό πολλαπλών νοσημάτων, δηλαδή  συννοσηρότητα, με αποτέλεσμα και μεγαλύτερο αίσθημα δύσπνοιας».

Τα τεστ

Οι ειδικοί, πάντως, έχουν στη διάθεσή τους πολλαπλά τεστ και κλίμακες προσδιορισμού της βαρύτητας της δύσπνοιας, «όπως είναι για παράδειγμα η δεκάβαθμη κλίμακα Borg, η οποία εκτιμά τη δυσκολία της αναπνοής υπό συνθήκες ελεγχόμενης άσκησης. Από τις πιο διαδεδομένες είναι και η mMRC του Βρετανικού Ιατρικού Συμβουλίου Ερευνας, η οποία εκτιμά τη δύσπνοια  σε σχέση με μια δραστηριότητα όπως είναι το βάδισμα σε επίπεδο ή επικλινές έδαφος. Ανάλογα με την ικανότητά του στη δραστηριότητα, ο εξεταζόμενος βαθμολογείται με τους αριθμούς από το 0 έως το 4» τονίζει.

Και προσθέτει: «Στην πρόωρη διάγνωση του αιτίου ακολουθεί μια σειρά κλινικών, εργαστηριακών και απεικονιστικών εξετάσεων, με την ακτινογραφία θώρακος να έχει πάντα τον κυρίαρχο ρόλο. Αυτό που οφείλει να γίνει κατανοητό είναι ότι η δύσπνοια θα πρέπει να διερευνάται και να μην εκλαμβάνεται ως κάτι επουσιώδες, αντιθέτως μπορεί να αποτελεί ένα σημαντικό προειδοποιητικό κλινικό σημείο του οργανισμού και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να αξιολογηθεί και να εκτιμηθεί άμεσα από τον ειδικό γιατρό».