Πεθαμένοι έρωτες

Οταν η μεγάλη Αντζελα τραγούδησε το «Οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ» έθεσε ένα θέμα που, πράγματι, υφίσταται, πλην όμως δεν διεγείρει τον κοινωνικό προβληματισμό. Οι ερωτευμένοι έχουν σήμερα τη δική τους γιορτή. Λούτρινα, λουλούδια και ουρά στα ξενοδοχεία ημιδιαμονής για να βάλουμε και μία kinky πινελιά.

Ομως τίποτα δεν είναι πιο φορτισμένο από έναν έρωτα ανολοκλήρωτο ή θνησιγενή. Και εδώ έρχεται η Μούσα και βάζει κάποια πράγματα σε τάξη, υμνώντας την καψούρα, τις χαρακιές που αφήνουν τα δόντια στη λαμαρίνα, το παράπονο εκείνου που αγαπά και δεν αγαπιέται. Είναι επίσης και οι μαραμένοι έρωτες, που μένουν σαν αναψυκτικό χωρίς ανθρακικό ή κείτονται νεκροί στο μέσον του καναπέ, ανάμεσα σε δύο που βλέπουν σιωπηροί τηλεόραση.

Για αυτό σήμερα οι ερωτευμένοι κρατήστε το μέτρο στη γιορτή. Οπως η νιότη γερνά, έτσι και οι έρωτες πεθαίνουν.