Ο εισαγγελέας θα γελάσει;

«Το ήθος της πολιτικής προοπτικά γίνεται ήθος της κοινωνίας» είχε γράψει ο Παύλος Μπακογιάννης. Μία φράση που επαληθεύει διαρκώς η σημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Οι αγριότητες που διαδραματίστηκαν στα χρόνια της κρίσης, ο άκρατος λαϊκισμός στον οποίο επιδόθηκε το πολιτικό προσωπικό, οι στοχοποιήσεις πολιτικών αντιπάλων, η δικαιολόγηση της βίας που αποτέλεσε δομικό συστατικό του αντιπολιτευτικού λόγου και ο διαχωρισμός της σε καλή και κακή, εκπαίδευσαν αναλόγως την κοινωνία και μορφοποίησαν τον δημόσιο λόγο.

Οι αισχροί στίχοι «μέσα σε ένα σάκο βάλτε Αδωνι και Πορτοσάλτε» με τους οποίους πούλησε επανάσταση ο ηθοποιός Πάνος Βλάχος είναι η έμμετρη εκδοχή του πολάκειου ύφους που κυριάρχησε στην πολιτική, αλλά και στην κοινωνία. Οι στοχοποιήσεις, οι κατάρες, τα «ψόφα», τα συνθήματα «να καεί να καεί το μπουρ@@λο η Βουλή», οι οιμωγές «κάψτε τους που δουλεύουν σε ημέρα απεργίας» έξω από το πυρπολημένο κτίριο της Μαρφίν, όλα αποτελούν ψηφίδες της ίδιας εικόνας που κάποιοι φιλοτεχνούσαν μεθοδικά την περασμένη δεκαετία. Είναι σαφές ότι η προτροπή από σκηνής να βάλει η κοινωνία σε σάκο (ως νεκρούς προφανώς) έναν υπουργό και έναν δημοσιογράφο δεν αποτελεί σάτιρα, αλλά ούτε και έκφραση τέχνης.

Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Οτι ακόμα το συζητάμε. Οτι αντιπαραβάλλουμε απόψεις για το αδιανόητο. Για το κατά πόσο έχει δικαίωμα κάποιος να προτρέπει δημόσια σε πράξεις βίας. Αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί εάν η προτροπή ήταν να μπει σε σάκο ένας δημοσιογράφος της «Αυγής» μαζί με την Εφη Αχτσιόγλου. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε τους πύρινους λόγους κατά του σεξισμού που θα είχαν εκφωνηθεί, τις οιμωγές για φασιστικές πρακτικές, το υβρεολόγιο που θα άκουγε όποιος τολμούσε κάτι τέτοιο και τις ατελείωτες δηλώσεις –και δικαίως– καταδίκης μιας τέτοιας αισχρότητας.

Ακόμα και σήμερα όμως για πολλούς η ασυδοσία αποτελεί προνόμιο, ενώ στις ευαισθησίες τοποθετούνται ιδεολογικά πρόσημα. Σε όλα τα θέματα. Καμία φρικαλεότητα της Χαμάς δεν συγκινεί τους  εγχώριους εμπόρους ευαισθησίας, οι «οργανικοί διανοούμενοι» δεν γράφουν ούτε ένα άρθρο καταδίκης για την τρομοκρατική οργάνωση που δολοφονεί μωρά και σκυλεύει πτώματα γυναικών, ενώ οι ευαίσθητοι καλλιτέχνες είναι «με τον άνθρωπο» αντί να καταδικάσουν τις θηριωδίες των Ρώσων. Σε όλα τα ζητήματα η ευαισθησία έχει ιδεολογικούς αστερίσκους. Ετσι, όταν στοχοποιείται ιδεολογικός αντίπαλος με χυδαίους στίχους τότε είναι «σάτιρα».

Ας πάει λοιπόν ο ηθοποιός να τραγουδήσει στον εισαγγελέα τους στίχους να δούμε εάν εκείνος θα γελάσει. Και ποιος τελικά θα γελάσει τελευταίος.