«Απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη, ποιος;»

Προφανώς για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ η αυτονόητη απάντηση θα ήταν ο Στέφανος Κασσελάκης, ενώ για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης. Αλλά όπως φαίνεται για τους βουλευτές των δύο κομμάτων δεν είναι και τόσο αυτονόητο. Η διοργάνωση εκδήλωσης με τη συμμετοχή τριών στελεχών από ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά, με το συγκεκριμένο ερώτημα να αιωρείται και να τίθεται προς αναζήτηση απάντησης, προφανώς θέτει υπό αμφισβήτηση τους νυν αρχηγούς. Ηδη έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει σπαταληθεί μπόλικη δημοσιογραφική ύλη από την ανακοίνωση της περιβόητης συζήτησης στο θέατρο Αλφα υπό τον τίτλο «Απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη ποιος;».

Το βασικό όμως πρόβλημα δεν βρίσκεται στις εσωκομματικές ισορροπίες που διαταράσσει το ερώτημα του τίτλου. Αλλά ο τίτλος αυτός καθεαυτός. Εχουν περάσει 8 μήνες από τη συντριπτική ήττα που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και τα μηδαμινά οφέλη που κατάφερε να καρπωθεί από αυτήν το ΠΑΣΟΚ και ακόμα τα δύο κόμματα δεν έχουν αναζητήσει τις βαθύτερες αιτίες. Ούτε καν μετά την εκλογή στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενός προσώπου που ουδεμία σχέση έχει με όσα εξέφραζε το κόμμα όλα αυτά τα χρόνια – σε επίπεδο πολιτικής, ύφους, ακόμα και αισθητικής. Δεν αναρωτήθηκε κανείς γιατί οι ψηφοφόροι του κόμματος επέλεξαν να γυρίσουν την πλάτη στις εσωκομματικές εκλογές σε παλιά και προβεβλημένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σε ένα πρόσωπο που σπούδασε σε ακριβά κολέγια των ΗΠΑ, φοράει γραβάτα και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε πως θα βαράει νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν, εκείνος σόρταρε ομόλογα στην Goldman Sachs. Αυτό που αρνείται πεισματικά να δει το κόμμα, όσο και τα στελέχη που αποχώρησαν από αυτό σχηματίζοντας δική τους κοινονουλευτική ομάδα είναι πως το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ο Τσίπρας. Αλλά το παρωχημένο αφήγημα που εκπροσωπούσε, το οποίο δεν μπορεί να βρει ευήκοα ώτα στη νέα εποχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολιτικό προϊόν της κρίσης που ολοκλήρωσε τον ιστορικό του ρόλο με το τέλος της, αφού δεν κατάφερε να μετεξελιχθεί από κόμμα διαμαρτυρίας σε έναν πολιτικό φορέα που πείθει ότι έχει πειστική πρόταση και μπορεί να βελτιώσει τη ζωή των πολιτών.

Την ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ που έχει τη χρυσή ευκαιρία να προσεταιριστεί τους απογοητευμένους ψηφοφόρους που προκύπτουν από την κυβερνητική φθορά της ΝΔ, αλλά και να επαναπατρίσει τη δεξαμενή του Κέντρου, έχει κηρύξει τον ανένδοτο εναντίον προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Λησμονώντας πως εκπροσωπεί έναν κόσμο που τόσα χρόνια έτρωγε ξύλο (μεταφορικά και κυριολεκτικά), όχι από τη ΝΔ, αλλά από αυτούς που κατηγορούσαν τους υπουργούς και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ως δωσίλογους, προσκυνημένους, Τσολάκογλου. Και τώρα έρχεται για να αναζητήσει με τους υβριστές του την προοπτική συγκρότησης «προοδευτικού μετώπου» και «προοδευτικής πρότασης διακυβέρνησης» χωρίς αμφότεροι να έχουν νοηματοδοτήσει πολιτικά την έννοια του προοδευτισμού. Που για κάποιους, ας πούμε, εκφράζεται από ένα κόμμα που έχει ορίσει υπερσυντονιστή τον Παύλο Πολάκη, ο οποίος και πάλι πριν από λίγες μέρες απεφάνθη ότι όταν το κόμμα του ξαναπάρει την εξουσία πρέπει να αλλάξει τους δικαστές για να βάλει κάποιους φυλακή. Η προσωπική λάμψη του κ. Κασσελάκη και ο μη τοξικός πολιτικός του λόγος δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την ανάμνηση της πολιτικής διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ, πολλώ δε μάλλον όταν πλαισιώνεται από πρόσωπα από την προηγούμενη αρχηγική ομάδα, με αμφιλεγόμενη δημοτικότητα πέραν του πολύ στενού κομματικού ακροατηρίου.

Το πονηρό ερώτημα «απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη, ποιος;» φανερώνει πως ο μόνος στόχος παραμένει η προοπτική εξουσίας μέσω της αριθμητικής άθροισης δυνάμεων, χωρίς πολιτικό έρμα.  Τόσους μήνες μετά τις εκλογές δεν έχουν αναρωτηθεί τι έφταιξε, δεν έχουν ψάξει γιατί έχασαν. Και το χειρότερο είναι ότι με κάθε τους κίνηση αποδεικνύουν ότι δεν τους ενδιαφέρει και να το βρουν.