Κοινωνικός ρεαλισμός

Η δεύτερη τετραετία είναι για κάθε κυβέρνηση ευχή και κατάρα. Είναι η περίοδος όπου η κυβερνητική μηχανή έχει πάρει μπροστά και μπορεί να αποδώσει αποτελέσματα, αλλά και η στιγμή όπου ξεκινά η έντονη κριτική των πολιτών. Στη δεύτερη τετραετία οι ψηφοφόροι φείδονται ανοχής, περιμένουν λύσεις στα προβλήματά τους και τα περιθώρια στενεύουν. Η πρόκληση για κάθε επανεκλεγμένη κυβέρνηση είναι να φθάσει όσο το δυνατόν αργότερα στο σημείο καμπής. Τη στιγμή δηλαδή όπου η κοινωνική ανοχή θα εξαντληθεί και η κοινή γνώμη θα αλλάξει κατεύθυνση. Την ώρα εκείνη όπου δεν θα «βγαίνει τίποτα», όπου οι πολίτες δεν ακούν και μόνο (κατα)κρίνουν.

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο άνθρωπος που κέρδιζε εκλογές και όλα του «έβγαιναν», εκείνος που αγαπούσε ο λαός και από τον οποίο μαγευόταν. Ωσπου ήρθε η Συμφωνία των Πρεσπών, όπου χωρίς πολιτική αιτία, με την έννοια του εύρους στο οποίο θιγόταν η ζωή των πολιτών, η κοινωνική δυσαρέσκεια ξέσπασε. Και τότε ξεκίνησε ο πολιτικός κατήφορος που δεν έπληξε μόνο το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την Κεντροαριστερά γενικότερα.

Σε εκείνο το χρονικό σημείο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε την κρίση ευκαιρία, μίλησε στον κεντρώο χώρο και κατάφερε με ήπιο προφίλ να πείσει ακόμη και κεντροαριστερούς ψηφοφόρους να τον πριμοδοτήσουν στην κάλπη. Με τις πολιτικές του στην πρώτη περίοδο διακυβέρνησης κατέδειξε ότι η δική του πολιτική δεν συνδέεται απαραίτητα με την πολιτική κληρονομιά της ΝΔ και στις πρόσφατες εθνικές εκλογές αναπλήρωσε τις χαμένες ψήφους των παραδοσιακών ψηφοφόρων της ΝΔ, με εκείνες των ψηφοφόρων του πολιτικού Κέντρου στο οποίο και κυριάρχησε.

Σήμερα ορίζει την ατζέντα του με όρους κοινωνικού ρεαλισμού: μη κρατικά πανεπιστήμια, επιστολική ψήφος με αιφνιδιαστική τροπολογία για την επέκτασή της και στις εθνικές εκλογές, γάμος ομοφύλων ζευγαριών.

Στα μεν πανεπιστήμια, η ζωή έχει ξεπεράσει το άρθρο 16 του Συντάγματος και η αγορά δίνει ευκαιρίες και στους αποφοίτους μη κρατικών ιδρυμάτων και μη πανεπιστημίων. Στο δε θέμα της τροπολογίας για την επιστολική ψήφο, απλώς δεν πέρασε αλλά προκάλεσε αμηχανία στην αντιπολίτευση και πολιτική ένταση που αθροίστηκε με εκείνη του γάμου των ομοφύλων.

Θα ήταν αφελές να πιστέψει κάποιος ότι η οίηση της εξουσίας οδήγησε σε τέτοιας κλίμακας πολιτική αστοχία. Ενδέχεται ο τρόπος που άνοιξαν τα θέματα αυτά και ο τρόπος με τον οποίο διεξήχθη ο διάλογος να έγινε επί σκοπώ προκειμένου να μετατοπίσει την κουβέντα στα όρια της Ακροδεξιάς, όπου στο ενδεχόμενο ενδυνάμωσής της, οι κεντρώοι και κεντροαριστεροί ψηφοφόροι με δημοκρατικά αντανακλαστικά, θα συνεχίσουν να πριμοδοτούν τον κ. Μητσοτάκη ως το μη χείρον, και να μετατοπίζουν έτσι χρονικά το σημείο καμπής της κυβέρνησης.

Το κρίσιμο είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα τοπίο όπου οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς επιλέγουν σόλο καριέρα, όπως οι εκπρόσωποι του ανεξάρτητου μη εμπορικού κινηματογράφου σε έναν κόσμο που κυριαρχεί το Hollywood.

Η Μαρία Καρακλιούμη είναι πολιτική αναλύτρια