Πέθανε ο μετρ των αποδράσεων

«Δεν μετανιώνω για τίποτα… Από μικρό παιδί έβλεπα γουέστερν και μου άρεσαν οι “κακοί”, τα παλικάρια». Τα λόγια αυτά έρχονται από το 2016 και πιο συγκεκριμένα από τον Βαγγέλη Ρωχάμη σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του. Χθες έγινε γνωστό ότι πέθανε σε ηλικία 73 ετών. Θεωρούνταν από τους γνωστούς κακοποιούς στη κοινή γνώμη. Είχε «πλούσιο» βιογραφικό καθώς το όνομά του συνδέθηκε με ληστείες, κλοπές, οπλοφορίες, οπλοχρησίες και αποδράσεις ακόμα και ντυμένος ως γυναίκα, αλλά ποτέ για δολοφονία. «Να αφαιρέσεις ανθρώπινη ζωή δεν έχει νόημα» είχε πει, ενώ, παρά την πλούσια λεία από τις ληστείες, είχε μείνει… απένταρος. Μάλιστα σε μια από αυτές είχε αποκομίσει 60 εκατομμύρια δραχμές. Ωστόσο στη συνέχεια «τα έτρωγα, τα έδινα… είχα βοηθήσει παιδάκια που είχαν καψίματα και ήθελαν πλαστικές, άλλα που χρειάζονταν εγχειρήσεις». Ο Βαγγέλης Ρωχάμης γεννήθηκε τo 1951 στην Εύβοια.

Μέλος πολύτεκνης οικογένειας. Σε ηλικία 16 ετών ξεκίνησε να εργάζεται ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στη Σύρο το 1971, επειδή δεν του χορηγήθηκε άδεια για να πάει να δει τη νεογέννητη κόρη του, απέδρασε από το στρατόπεδο. Επίσης κατηγορήθηκε και για κλοπή μοτοποδηλάτου και καταδικάστηκε σε τεισήμισι μήνες φυλάκιση στις φυλακές Κορυδαλλού. Το 1976 κατηγορήθηκε για κλοπή στο ταχυδρομείο του χωριού του, ενώ το 1980 συνελήφθη για απόπειρα πώλησης κλεμμένων τηλεοράσεων και οδηγήθηκε εκ νέου στις φυλακές Κορυδαλλού. Τον Δεκέμβριο του 1981 πήρε μέρος στην πρώτη «στάση» κρατουμένων έχοντας ενεργό ρόλο, ενώ για τη δράση του αυτή δικάστηκε το 1986 και καταδικάστηκε σε 27 μήνες φυλάκιση.

Στην ιστορία έμειναν οι αποδράσεις του από Κορυδαλλό, Χαλκίδα, Κέρκυρα και Αλικαρνασσό. «Για να πάμε στο επισκεπτήριο περνούσαμε τουλάχιστον δέκα πόρτες. Αλλες ήθελαν κλειδιά και άλλες όχι. Οταν περνούσαμε από τη γραμματεία, είδα ότι τα κλειδιά ήταν περασμένα σε ένα ταμπλό. Οταν τα είδα την πρώτη φορά, φρόντισα να έχω ένα κομμάτι πλαστελίνης μαζί μου. Οταν πέρναγα από εκεί» – συνήθως όταν επέστρεφε από τα Δικαστήρια – «και είχα χρόνο δέκα λεπτά μέχρι να έρθει η σειρά μου, έπαιρνα ένα κλειδί και μπαμ (σ.σ.: το έβαζε πάνω στην πλαστελίνη). Πέρασαν δέκα μήνες, ίσως και χρόνος, για να πάρω τα 5-6 κλειδιά που χρειαζόμουν. Τα έδινα σε κάποιον έξω και μου τα έφτιαχνε. Το να ανοίξεις όλες τις πόρτες ήταν θέμα υπομονής. Τις δύο τελευταίες τις άνοιξαν μόνοι τους, από εκεί που έφευγαν οι δικηγόροι, γιατί έτσι έφυγα. Είχα ντυθεί σαν δικηγόρος». Με τον τρόπο αυτόν περιέγραψε απόδραση από τις φυλακές Κορυδαλλού.

«Ακριβό σπορ»

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και ενώ πολλοί αστυνομικοί τον αναζητούσαν, εκείνος διασκέδαζε σε νυχτερινό κέντρο και κανείς από τους θαμώνες δεν τον «πρόδωσε». Στη συνέντευξή του τότε σημείωσε επίσης: «Το να είσαι κακοποιός είναι “ακριβό σπορ”. Επρεπε να νοικιάζω 12-13 διαμερίσματα ταυτόχρονα. Ημουν υποχρεωμένος να πληρώνω ανθρώπους για να μου φέρνουν αυτοκίνητα, τα όπλα».

Οπως είπε, η μόνη φορά που ενοχλήθηκε πολύ από τους αστυνομικούς ήταν όταν συνέλαβαν την κόρη του. «Εκοψα την οροφή μιας BMW και ξεκίνησα από τη Φυλής όπου είχα κρυμμένα αυτοκίνητα για το Χαϊδάρι». Κατά τη διαδρομή ξεφούσκωσε το λάστιχο και οπλίστηκε με ούζι και άλλα όπλα. Πήρε ένα ταξί που περνούσε από τον δρόμο. «Κατέβηκα στο Χαϊδάρι και πυροβολούσα τις μαρκίζες και τα κεφάλια από κάποιες κούκλες στα μαγαζιά. Ηθελα να τους δείξω ότι μπορούσα, αλλά δεν ήθελα. Επέστρεψα το ταξί στον κάτοχό του, του άφησα και 200 χιλιάδες δραχμές και εξαφανίστηκα. Είχα στείλει το μήνυμά μου».