Στερεότυπα

Ιαχές «Αμπραμόβιτς» και «Μουρίνιο» ακούστηκαν το απόγευμα της Κυριακής στο Στάμφορντ Μπριτζ μετά τη νέα ταπεινωτική ήττα της Τσέλσι, αυτή τη φορά από τη Γουλβς με 4-2. Φωνές που μας υπενθύμισαν για πολλοστή φορά πως το ποδόσφαιρο είναι μια λίμνη γεμάτη στερεότυπα.

Το όνομα του ρώσου άλλοτε ολιγάρχη προκαλεί νευρικότητα στην Ντάουνινγκ Στριτ αλλά η αλήθεια είναι πως η Τσέλσι επί των ημερών του γνώρισε ημέρες δόξας που δεν είχε δει ποτέ στην ιστορία της και πιθανόν να μην ξαναδεί.

Από το 2003, όταν ο Αμπραμόβιτς απέκτησε τους Μπλε, μέχρι και την επίσημη αποχώρησή του, την άνοιξη του 2022 όλοι πιστεύαμε με θεολογικό φανατισμό, πως οι επιτυχίες του αγγλικού κλαμπ οφείλονταν αποκλειστικά στα δεκάδες εκατομμύρια που σπατάλησε ο ρώσος ιδιοκτήτης του, είτε σε φανερές είτε σε κρυφές συναλλαγές. Τι πιο εύκολη εξήγηση: αγοράζεις τους καλύτερους παίκτες, φέρνεις και έναν καλό προπονητή και δημιουργείς την καλύτερη ομάδα.

Φευ. Ετσι πίστευε και ο Τοντ Μπέλι που πρόσφερε γη και ύδωρ για να αποκτήσει, μαζί με συνεργάτες του, τον έλεγχο της Τσέλσι. Στις δύο τελευταίες μεταγραφικές περιόδους ο Αμερικανός δαπάνησε πάνω από ένα δισ. ευρώ για μεταγραφές. Ο,τι κινούνταν το αποκτούσε, αποτελέσματα ωστόσο δεν έβλεπε.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η Ιφιγένεια κάθεται συνήθως στην άκρη του πάγκου. Τούχελ, Πότερ, Λάμπαρντ, όλοι αποκεφαλίστηκαν αλλά η Τσέλσι τερμάτισε πέρυσι 12η με 16 ήττες έναντι μόλις 11 νικών.

Ηρθαν κι άλλοι παίκτες στο Στάμφορντ Μπριτζ μαζί με τον Μαουρίσιο Ποτσετίνο, αλλά η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Δικαιώθηκε όμως ο Αμπραμόβιτς, η άλλοτε στενή συνεργάτης του Μαρίνα Γκρανόφσκαγια που κινούσε τα νήματα στις μεταγραφές και όλοι όσοι εργάζονταν στο κλαμπ στη χρυσή εικοσαετία. Αποδείχτηκε για πολλοστή φορά πως το χρήμα δεν είναι ικανό από μόνο του να εξαγοράσει την επιτυχία. Χρειάζονται πολλά περισσότερα. Το ίδιο ισχύει βεβαίως και με τους προπονητές. Πολλοί πιστεύουν πως τους καλούς κόουτς τους κάνουν οι καλοί παίκτες. Οταν σάρωνε η Μπάρτσα με Μέσι, Τσάβι, Ινιέστα υπήρχαν φωνές που υποστήριζαν πως αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται προπονητή, μια σαφής αιχμή για τον Γκουαρντιόλα. Ο Πεπ έφυγε αλλά οι διάδοχοί του, με εξαίρεση τον Λουίς Ενρίκε, δεν μπόρεσαν ποτέ να ανταγωνιστούν τις επιτυχίες του, ενώ ο ίδιος συνέχισε να συλλέγει τίτλους.

Το ποδόσφαιρο είναι κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι: είναι η ίδια η ζωή που φοράει κοντά παντελονάκια και κλωτσάει μια μπάλα.