Το «κόμμα του όχι»

Το νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια πάει σε επεξεργασία στις τρεις συναρμόδιες κοινοβουλευτικές επιτροπές από τη Δευτέρα. Θα είναι η δεύτερη πράξη μιας τομής που φέρνει η κυβέρνηση και που με ένταση έχει απασχολήσει τον δημόσιο λόγο όλο αυτό το διάστημα. Η πρώτη πράξη ήταν η διαβούλευση. Και η τρίτη πράξη θα είναι η ψήφιση στις 14 Φεβρουαρίου.

Ενα βασικό χαρακτηριστικό της πρωτοβουλίας είναι πως διαμόρφωσε ένα άτυπο «κόμμα του όχι» στις τρεις κοινοβουλευτικές ομάδες των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ. Εφερε μέχρι μασάζ σε βουλευτές από τα ηγετικά επιτελεία (π.χ. σε ΝΔ), αρρυθμίες στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ αλλά και διαφοροποιήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ που υποτίθεται πως καταστατικά είναι υπέρ των δικαιωματικών δρομολογήσεων. Κι όμως, το νομοσχέδιο φέρνει ένα οριζόντιο «όχι» που μπορεί να έχει για τον κάθε έναν διαφορετική καταβολή ή και εκκίνηση. Τέμνει όμως και τα τρία κόμματα σε ένα κοινό πεδίο: αυτό του αντι- μεταρρυθμισμού. Μια επιεικής ανάγνωση του οριζόντιου «όχι» είναι ο σκεπτικισμός των εκφραστών του.

Μια πιο βαθιά όμως αποκωδικοποίηση βλέπει την υπόγεια και εκλεκτική συμφωνία βουλευτών διαφορετικών αποχρώσεων και ιδεολογιών που απλώς δεν θέλουν μια προωθητική τομή με διαφορετικό ελατήριο και επιχείρημα. Η αγκύλωση πάντως αυτή είναι αποτέλεσμα όχι μόνο προσωπικών ιδεοληψιών αλλά και ενός παρωχημένου τρόπου πρόσδεσης με ένα μέρος του εκλογικού ακροατηρίου.

Το επίσης ενδιαφέρον είναι πως η προαναφερόμενη οριζόντια «ομαδοποίηση» βρίσκει συμμάχους και στον χώρο της Ιεραρχίας αλλά και σε μέρος της Κοινωνίας των Πολιτών που ανακατεύει μια αυτονόητη φιλελεύθερη διευθέτηση με την «υπονόμευση της παραδοσιακής οικογένειας». Τα πολιτικά γεγονότα που παράγει το νομοσχέδιο έχουν ενδιαφέρον για το σημερινό κομματικό τοπίο.