Μία διαχρονική μαρτυρία

«…Μόνον αυτό δεν περιμέναμε: Να διαρκέσει η νοσηλεία του τεσσερισήμισι συνολικά ημέρες και τις τέσσερις από αυτές να τις περάσει στο ράντζο. Είχαμε, βέβαια, ακούσει ότι όταν ένα νοσοκομείο εφημερεύει οι διάδρομοι γεμίζουν ράντζα, αλλά φανταζόμασταν ότι την επομένη ή τη μεθεπομένη έστω θα μεταφέρονται οι ασθενείς σε κάποιο δωμάτιο. Απ’ ό,τι φαίνεται ήμασταν μακριά νυχτωμένοι… Ο Αντώνης ήταν ο πρώτος που εξέταζαν οι γιατροί, διότι το ράντζο του ήταν το πρώτο στη σειρά. Δεν είναι ότι έχουμε κανένα παράπονο από τους γιατρούς ή το νοσηλευτικό προσωπικό. Το να περνάς, όμως, τέσσερις ημέρες σε έναν διάδρομο, με τον καθετήρα, τους ορούς και τις ενέσεις σου δεν είναι ό,τι το καλύτερο  για να μη μιλήσω για εκείνες τις στιγμές που, τέλος πάντων, έχεις κάποιες «ειδικές» ανάγκες και έπρεπε να τις κάνει σε κοινή θέα…».

Τα παραπάνω περιέγραψε στα «ΝΕΑ» συγγενής ασθενούς που νοσηλεύτηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο, λόγω γαστρορραγίας. Διατηρώντας το χιούμορ του –παρά την ταλαιπωρία των σχεδόν 100 ωρών– ο κ. Σπύρος απέδωσε γλαφυρά και αυθεντικά τα όσα τραγελαφικά εκτυλίσσονται στους διαδρόμους των ελληνικών νοσοκομείων. Μόνο που όλα αυτά αποτελούν μέρος του ρεπορτάζ της Νανάς Νταουντάκη και της Ρούλας Τσουλέα για το φύλλο των «ΝΕΩΝ» της 25ης Ιανουαρίου του 1999. Ακριβώς 25 χρόνια και πέντε μέρες πριν δηλαδή.

Σε αυτό το τέταρτο του αιώνα η χώρα άλλαξε νόμισμα, κέρδισε και έχασε στο χρηματιστήριο, εξάρθρωσε την τρομοκρατία, επλήγη από καταστροφικούς σεισμούς, απέκτησε σύγχρονο μετρό και αεροδρόμιο (μόνο στην Αθήνα), κέρδισε το Euro, διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, κέρδισε και διοργάνωσε τη Eurovision, κέρδισε το Eurobasket, μπήκε και βγήκε (;) από την οικονομική κρίση, πέρασε την πανδημία του κορωνοϊού και άλλαξε 10 πρωθυπουργούς…

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΚΟΡΔΑΣ