Ιστορικό κειμήλιο

Ισως ούτε ο ίδιος ο Μπομπ Μπίμον περίμενε πως εκείνη την ημέρα, της 18ης Οκτωβρίου του 1968 στην Πόλη του Μεξικού θα προσγειωνόταν στο σκάμμα στα 29 πόδια όπως του πρωτοείπε ο κριτής που μέτρησε την επίδοσή του.

Το άλμα του στα 8.90 μέτρα δεν του χάρισε απλά το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά και μια θέση στην αιωνιότητα με ένα ασύλληπτο (ιδιαίτερα για την εποχή) παγκόσμιο ρεκόρ που θα χρειαζόταν να περάσουν 23 χρόνια για να καταρριφθεί στο Τόκιο από τον Μάικλ Πάουελ στις 31 Αυγούστου του 1991 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Ποτέ ο Πάουελ, που παραμένει ακόμα και σήμερα ο παγκόσμιος ρέκορντμαν στο μήκος και μάλιστα 33 χρόνια μετά (!) την επίδοσή του, δεν μπόρεσε να φτάσει τη δόξα του Μπίμον και κάτι τέτοιο φαίνεται και από το γεγονός ότι τώρα που ο Αμερικανός αποφάσισε να βγάλει το χρυσό μετάλλιό του σε δημοπρασία (είναι προγραμματισμένη για την 1η Φεβρουαρίου από τον διάσημο οίκο Christies) η τιμή που μπορεί να πιάσει είναι από 400.000 μέχρι ακόμα και 600.000 δολάρια!

«Το απόλαυσα για πάνω από 55 χρόνια και εξακολουθώ να το απολαμβάνω, αλλά νομίζω ότι είναι κάτι που πρέπει να δει ο κόσμος και να απολαύσει κάποιος», είπε ο Μπομπ Μπίμον σε συνέντευξή του  στο Sports Illustrated.

«Είμαι 77 χρόνων τώρα. Οι αναμνήσεις και η αγάπη για αυτό είναι απλά υπέροχες. Ωστόσο, νομίζω ότι το να το μεταδώσω θα ήταν μια υπέροχη εμπειρία για μένα».

Τεκιλά, ντραμς και… πτήση

«Μόλις έπεσα στο έδαφος, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Σκέφτηκα ότι ίσως έπρεπε να τσιμπήσω τον εαυτό μου για να βεβαιωθώ ότι αυτό δεν ήταν όνειρο… ήταν πραγματικά αληθινό. Και μου πήρε λίγο χρόνο για να συγκεντρώσω πραγματικά το μυαλό μου για να καταλάβω το μέγεθος αυτού που είχα κάνει» συνέχισε ο Μπίμον που σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε παραδεχτεί ότι δεν μπήκε στον τελικό με την καλύτερη διάθεση.

Την προηγούμενη μέρα ανησυχούσε για το μέλλον του, καθώς περίμενε απάντηση για να συνεχίσει στο κολέγιο του Τέξας, στο Ελ Πάσο και έτσι το έριξε στην τεκίλα!

«Ηπια δεκάδες σφηνάκια τεκίλα και το επόμενο πρωί είχα φοβερό πονοκέφαλο. Εριξα κρύο νερό στο πρόσωπό μου και θύμισα στον εαυτό μου γιατί είχα πάει στο Μεξικό» είχε ομολογήσει ένας λάτρης της μουσικής που η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να γίνει μέλος μπάντας (παίζοντας ντραμς για τους Stix Bones και The BONE Squad) μεγάλος πια.

«Ηταν σχεδόν σαν προπόνηση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κάθε μέρα, για 4-5 ώρες απλά χτυπούσα τα ντραμς. Και αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ, πολύ ικανοποιητικό να επιστρέψω στον κόσμο της μουσικής».

Σε εκείνο το αξέχαστο άλμα, είχε προσγειωθεί τόσο πολύ πέρα από την απόσταση που μετρήθηκε με την οπτική ράγα, που οι υπάλληλοι έπρεπε να βγάλουν μια μεζούρα για να μετρήσουν χειροκίνητα το άλμα. «Ημουν πραγματικά χαλαρός και ένιωθα ότι μπορούσα να επιπλέω πάνω από το νερό» είχε πει ο αμερικανός άλτης.

Η χαμένη υποτροφία

Το 1968 χαρακτηρίστηκε από έντονη πολιτική και κοινωνική αναταραχή στην Αμερική, συμπεριλαμβανομένου του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα και εκτεταμένες αντιπολεμικές διαδηλώσεις ως απάντηση στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Oταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ  πυροβολήθηκε τον Απρίλιο του 1968, ο Μπίμον επηρεάστηκε βαθιά από την απώλεια του ηγέτη των πολιτικών δικαιωμάτων και το γεγονός επηρέασε τον δικό του ακτιβισμό. Αν και «εκείνες οι μέρες ήταν ζοφερές», λέει στον Christie’s, «υπήρχε επίσης μια διέξοδος φέρνοντας κοντά ανθρώπους που ένιωθαν την ανάγκη να κάνουν κάποιες μεγάλες αλλαγές στη ζωή, καθώς εμπλεκόμασταν περισσότερο, όχι μόνο πολιτικά, αλλά και γενικά».

Τέσσερις μέρες μετά τον πυροβολισμό του Κινγκ, ο Μπίμον και οκτώ άλλα μέλη της πανεπιστημιακής του ομάδας στίβου στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο συναντήθηκαν και σχεδίασαν να μποϊκοτάρουν μια επερχόμενη συνάντηση στο Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις απόψεις του βιβλίου του Μόρμον για τους μαύρους.

Το μποϊκοτάζ αντιμετωπίστηκε με αποδοκιμασία από το πανεπιστήμιο, με αποτέλεσμα να κοστίσει στον Μπίμον τη θέση του στην ομάδα, καθώς και την υποτροφία του. «Και έτσι χάσαμε την υποτροφία μας, αλλά μείναμε όλοι συγκεντρωμένοι» παραδέχτηκε.