Ουδείς λόγος ανησυχίας

Δεν είχε άδικο ο Γιώργος Νταλάρας στα όσα έσουρε στις κουτσομπολίστικες εκπομπές, που εξαπολύουν λεφούσια νέων εργαζόμενων, αμειβόμενων γλίσχρα, με κάμερες και με μικρόφωνα στο κατόπι «επωνύμων», μήπως και εξασφαλίσουν μία πιπεράτη φράση. Μια αποκλειστική δήθεν είδηση. Αλλος θα τα έλεγε πιο λακωνικά. Ισως και με λιγότερο διδακτικό ύφος. Η ουσία δεν θα άλλαζε. Εκείνο που δεν προέβλεψε ο Νταλάρας –περίεργο για άνθρωπο τόσο ευφυή και περπατημένο– ήταν ότι και το «κατηγορώ» του θα το αξιοποιούσαν τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, για να γεμίσουν κάποια ώρα. Για να κερδίσουν μερικούς πόντους τηλεθέασης. Πως άπαξ και τους μιλήσεις, παίζεις το παιχνίδι τους. Και εάν τους επιτεθείς, άμα τους βρίσεις, τόσο το καλύτερο για εκείνους.

«Εχει μια ηλικία ο Νταλάρας» θα παρατηρούσε κάποιος. «Επόμενο να δυσκολεύεται ή και να αρνείται να κατανοήσει τους κώδικες του θαυμαστού καινούργιου κόσμου μας…».

Εδώ επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Και πριν από την ιδιωτική τηλεόραση, η χθαμαλού επιπέδου δημοσιογραφία, η ενημέρωση της κλειδαρότρυπας γνώριζε πιένες. Οχι μονάχα στα λαϊκά αποκαλούμενα περιοδικά, που οι υπηρέτριες τα ξεκοκκάλιζαν ανερυθρίαστα ενώ οι «κυρίες» τους τα διάβαζαν κρυμμένα μέσα σε ψυχωφελή μυθιστορήματα και σε θρησκευτικά βιβλία ακόμα. Μα και σε σοβαρές κατά τα άλλα, πολιτικές εφημερίδες.

Οταν, το 1906, η μέγιστη θεατρίνα Κυβέλη άφησε τα κρύα του λουτρού τον σύζυγό της Μήτσο Μυράτ και έφυγε στο Παρίσι με τον εραστή της Κώστα Θεοδωρίδη (με τον οποίον θα έβαζε το δεύτερο στεφάνι της), ο ελληνικός Τύπος βοούσε επί μήνες. Εξαπολύοντας μύδρους εναντίον της «μοιχαλίδος». Συμπαραστεκόμενος –κάπως υποκριτικά είναι αλήθεια, κάπως γελώντας κάτω από τα μουστάκια του– στον συντετριμμένο κερασφόρο….

Το ίδιο και περισσότερο απασχόλησε την ειδησεογραφία το 1931 το φρικτό έγκλημα του Χαροκόπου, που ενέπνευσε μάλιστα και τραγούδι. «Καημένε Αθανασόπουλε τι σού έμελλε να πάθεις, από κακούργα πεθερά τα νιάτα σου να χάσεις…».

Η Σπυριδούλα, το δεκατετράχρονο κορίτσι που το σιδέρωσαν –το έκαψαν δηλαδή με το σίδερο– τα αφεντικά της, έγινε πρωτοσέλιδο, ολοσέλιδο στην εφημερίδα «Απογευματινή». Και εκτόξευσε την κυκλοφορία της. Οπως και ο ληστής με τις γλαδιόλες Θεόδωρος Βερνάρδος και το διαζύγιο Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ και όποια άλλη συμφορά ή σκάνδαλο, φτάνοντας μέχρι τις γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, που έκανε ουρές ο κόσμος για να τις μπανίσει.

«Η συνταγή της δημοσιογραφικής επιτυχίας; Αίμα, σπέρμα, στέμμα!».

Η φράση, μου έχουν πει, είναι του παλαιού εκδότη Πάνου Κόκκα. Ισως και εκείνος να την είχε δανειστεί από κανέναν άλλον, κατά τον ίδιο τρόπο που το περίφημο «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις» ανήκει όχι στον Γιάννη Τσαρούχη μα στον ηθοποιό Τζαβαλά Καρούσο.

Ισχύει. Ο άνθρωπος γαργαλιέται από τη φύση του από τα αλλότρια δεινά, τους ξένους έρωτες, τα ξένα ρεζιλίκια. Διασκεδάζει έτσι τη ρουτίνα του. Φτύνει τον κόρφο του που τον ίδιον δεν τον έχει προσώρας συντρίψει η μοίρα, δεν τον έχει πάρει η μαρίδα στο ψιλό. Χαιρεκακεί με τους πλούσιους και διάσημους που πέφτουν θύματα των παθών τους, που αποδεικνύονται συχνά – πυκνά κωμικοτραγικοί…

Δεν είναι όμως ο άνθρωπος μονάχα ωτακουστής και ηδονοβλεψίας. Μπορεί να ορέγεται συχνά τη σκουπιδοτροφή, δεν παύει εντούτοις να τον συγκινεί το γνήσιο. Το ωραίο. Το βαθύ.

Ο Γιώργος Νταλάρας σίγουρα το γνωρίζει. Ξέρει, ας πούμε, ότι και στα πιο μοδάτα κέντρα διασκέδασης, αφού οι τραγουδιστές έχουν πει τα εφήμερα σουξέ τους κι έχει το κέφι ανάψει, ο κόσμος απαιτεί να ακούσει τα κλασικά. Τα τρίλεπτα λαϊκά αριστουργήματα. Από την «Αρχόντισσα» του Τσιτσάνη μέχρι τη «Δραπετσώνα» που πρωτοδίδαξε ο Μπιθικώτσης. Κι από το «Αλίμονο» που απογείωσε ο Μητροπάνος ως το δικό του «Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει». Μα και τα «Σάββατα» του Αντώνη Ρέμου.

Το ξέρει ο Νταλάρας. Δεν θα έπρεπε άρα να εξοργίζεται ούτε να ανησυχεί τόσο πολύ. Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.