Πανεπιστήμια {LF}στο κόκκινο

Οταν το 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτόπισε τον Αλέξη Τσίπρα από το πολιτικό προσκήνιο, εκμηδενίζοντάς τον στη συνέχεια, είχε υποσχεθεί όχι μόνο μεταρρυθμίσεις αλλά και μια κανονικότητα. Συστατικά της κανονικότητας αυτής, ανεύρετης ακόμα πέντε χρόνια μετά, ήταν και η απελευθέρωση των πανεπιστημίων από τις βίαιες μειοψηφίες που τα λυμαίνονται. Ψηφίστηκαν νόμοι που έμειναν κενό γράμμα. Καταργήθηκε το άσυλο και ιδρύθηκε πανεπιστημιακή αστυνομία. Η κατάργηση του ασύλου δεν οδήγησε πουθενά. Αφενός, οι βίαιες μειοψηφίες προστατεύονται από ένα πολιτικό πλέγμα αριστερών και αριστερίστικων παρατάξεων, διά των οποίων άλλωστε αναπαράγονται τα κόμματα και βρίσκουν στελέχη. Αφετέρου, η αποπομπή Χρυσοχοΐδη το 2021 ουσιαστικά ακύρωσε την πανεπιστημιακή αστυνομία αφού κανείς δεν είχε διάθεση να επωμιστεί πολιτικό κόστος και να προχωρήσει, ενώ όσοι είχαν προσληφθεί για να κάνουν (άοπλη) θητεία στα πανεπιστήμια σήμερα στελεχώνουν διάφορα αστυνομικά τμήματα, πολλά από τα στελέχη των οποίων είναι αποσπασμένα σε υπουργικά γραφεία. Ολοι ευχαριστημένοι.

Εκτός από όσους έλπιζαν σε ένα άλλο πανεπιστήμιο.

Η αλήθεια είναι ότι η ακαδημαϊκή χρονιά που διανύουμε, έως πρόσφατα, δεν είχε σοβαρά φαινόμενα εκτροπής στα πανεπιστήμια. Η κυβέρνηση πίστεψε ότι περιθωριοποιούνται οι βίαιοι θύλακες και ότι μπορούσε να διαχειριστεί ήπια τον χρόνο που περνά.

Λάθος εκτίμηση. Επειδή ο φοιτητικός συνδικαλισμός είναι καθοριστικής σημασίας για τα αριστερά κόμματα και κομματίδια, για την αναπαραγωγή τους και τη διαιώνισή τους. Ακόμα λοιπόν κι όταν βρίσκεται σε ύφεση το κίνημα, αναζητεί τα μεταίχμια εκείνα στα οποία θα στρατευτούν νέα μέλη, από τα οποία θα προκύψουν τα επόμενα στελέχη. Και οι κυβερνητικές εξαγγελίες για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια οδηγούσαν σε ένα τέτοιο μεταιχμιακό σημείο σύγκρουσης.

Τα υπόλοιπα είναι θέμα μηχανισμών. Και μεθόδου. Ο αριστερός συνδικαλισμός στα πανεπιστήμια έχει καταφέρει, ανενόχλητος, να κερδίζει «τις διαδικασίες», φοβίζοντας τη σιωπηλή πλειοψηφία. Εν ανάγκη με απειλές αλλά και με βία, όπως συμβαίνει στις συνελεύσεις που αποφασίζουν κατάληψη αυτό το διάστημα. Φυσικά, οι πιο ακραίες συμπεριφορές βίας εκτελούνται δι’ αντιπροσώπων. Οπως και στα χρόνια του αντιμνημονίου, τα βίαια επεισόδια τα προκαλούν οι κουκουλοφόροι, μηδενιστές δήθεν επαναστάτες χωρίς αιτία, που στα δύσκολα βαφτίζονται προβοκάτορες από τους οποίους ο αριστερός ακτιβισμός παίρνει εύκολα διαζύγιο. Αν, ο μη γένοιτο, γίνει καμιά στραβή, θα σηκώσουν πρώτοι ψηλά τα χέρια.

Το ελληνικό κράτος, για δεκαετίες, αδιαφόρησε γι’ αυτές τις μεθόδους. Ψηφίζει αστυνομικά μέτρα, αλλά δεν έχει ούτε το σθένος, εν πολλοίς ούτε τα θεσμικά εργαλεία για να περιστείλει τη δυναμική των μειοψηφιών. Εμαθε κανείς αν υπήρξε κάποια ποινή για τους κουκουλοφόρους που διέσυραν τον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου; Επίσης, για παράδειγμα, δεν έχει βρεθεί τρόπος να καταλογίζονται αποζημιώσεις σε πρόσωπα που συλλαμβάνονται να προκαλούν φθορές σε υποδομές.

Με δεδομένο ότι οι πρυτάνεις, που συνήθως εξαρτώνται από τις αριστερές ψήφους, συνηθίζουν να ανέχονται αυτά τα φαινόμενα, η ανίσχυρη κυβέρνηση ακόμα μια φορά στη συγκυρία προσπαθεί να παρακάμψει τους καταληψίες. Ο υπουργός Παιδείας, ήδη, ζήτησε by pass της εξεταστικής διαδικασίας, να γίνουν ηλεκτρονικά εξετάσεις από απόσταση. Ημίμετρα και ελιγμοί γύρω από το πρόβλημα για να μην το αντιμετωπίσει.

Αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό η κανονικότητα που είχε υποσχεθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης στους ψηφοφόρους του.