Οταν η ολιγωρία έχει δραματικές συνέπειες

^«Δεν μπορούσα να φωνάξω τα ΜΑΤ που εκείνη την ώρα ήταν απέναντι γιατί θα στοχοποιούσα τη Σχολή» λέει σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ο κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, που βρίσκεται υπό κατάληψη. Η δημοσιογράφος αντιδρά «τι χρωστούν οι φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν;», «τι έχετε να πείτε σε γονείς φοιτητών που ετοιμάζονται να κάνουν μηνύσεις σε πρυτάνεις οι οποίοι επιτρέπουν να κλείνουν οι σχολές και να τινάζεται στον αέρα η εξεταστική;» Εχω να τους πω να πούνε στα παιδιά τους να πάνε στις σχολές και να διεκδικήσουν το άνοιγμά τους, της απαντά.

Λίγες μέρες πριν, φοιτήτρια της Νομικής του ΕΚΠΑ που πήγε να διεκδικήσει το άνοιγμα της σχολής της περιέγραφε σε άρθρο: «Η Νομική Σχολή μετατράπηκε σε σύγχρονο Κολοσσαίο: κυριάρχησε οχλαγωγία, γιουχαρίσματα, βωμολοχίες. Κατέκριναν με χυδαίο τρόπο όποιον είχε αντίθετη άποψη. Ακολούθησαν απόπειρες στιγματισμού φοιτητών που πήραν την πρωτοβουλία να μιλήσουν. Εξω από την αίθουσα, περιφρουρούσαν όλες τις εξόδους και το φουαγιέ κουκουλοφόροι με κράνη, που όποτε έβγαινε έξω κάποιο μέλος της ΔΑΠ ή κάποιος που στα μάτια τους έμοιαζε με μέλος της ΔΑΠ, τον γιούχαραν και τον χλεύαζαν με πληθώρα χαρακτηρισμών. Προφανώς δεν έγινε κανένας έλεγχος ακαδημαϊκών ταυτοτήτων και είδαμε άτομα που ψήφισαν, ενώ δεν είναι φοιτητές της σχολής. Και να τονιστεί, πως δεν ψηφίσαμε υπέρ ή κατά της κατάληψης, αλλά με βάση τις προτάσεις που έθεσε κάθε παράταξη, εξαναγκάζοντάς μας να πάρουμε σαφή πολιτική θέση (…) Η νοθεία ξεπέρασε κάθε όριο: εξαιτίας της αδιαφανούς διαδικασίας ψήφιζαν εξωπανεπιστημιακοί. Στο τέλος, μέλη παρατάξεων χτυπήθηκαν από πρόσωπα που αμφισβητείται η ακαδημαϊκή τους ιδιότητα, με αποτέλεσμα να τρομοκρατηθούμε όσοι βρισκόμασταν εκεί». Αναρωτιέμαι αν ο κοσμήτορας διαβάζοντας το άρθρο της φοιτήτριας της Νομικής του ΕΚΠΑ, θα της έδινε και πάλι την ίδια συμβουλή.

Το μήνυμα βέβαια είχε δοθεί εδώ και μήνες. Οταν η κυβέρνηση ολιγώρησε και έκανε πίσω στην εφαρμογή του μέτρου της πανεπιστημιακής αστυνομίας, συρόμενη από γνωστές μειοψηφίες. Οταν εμείς οι δημοσιογράφοι με τον λόγο μας νομιμοποιούσαμε τη βία και τον τραμπουκισμό, χαρακτηρίζοντάς το δίκαιη οργή και αντιμετωπίζοντάς το ως αποδεκτή μορφή αντίδρασης. Οταν πολιτικά κόμματα συναγωνίζονταν σε έναν απύθμενο λαϊκισμό, βγάζοντας πύρινους λόγους για την «ελεύθερη διακίνηση απόψεων», που θα θιγόταν εάν ειδικό σώμα της αστυνομίας περιφρουρούσε τα κτίρια. Ηταν η συμβολική στιγμή, το κομβικό σημείο στο οποίο φάνηκε ότι όλοι μαζί συγκατένευσαν ότι τα δημόσια πανεπιστήμια είναι χαμένη υπόθεση: Αφού δεν μπορούν να αλλάξουν, ας παραδοθούν στους «ιδιοκτήτες» τους, αυτούς που τα λυμαίνονται τόσες δεκαετίες και θα προχωρήσουμε στη δημιουργία ιδιωτικών. Η θλιβερή εικόνα των τελευταίων εβδομάδων ήρθε απλά ως φυσική συνέχεια της κυβερνητικής ολιγωρίας και της συλλογικής ανοχής στο ξεχαρβάλωμα της δημόσιας Παιδείας. Τη στιγμή που επιστήμονες σε όλο τον κόσμο κάνουν άλματα για να κατακτήσουν το μέλλον, στα ελληνικά πανεπιστήμια ισχνές μειοψηφίες επιβάλλουν τη θέλησή τους, εξαιτίας της προκλητικής αδιαφορίας και ανοχής της Πολιτείας, η οποία αφήνει απροστάτευτους τους φοιτητές, που χάνουν εξάμηνα, άλλους που χρωστούν 1-2 μαθήματα για πτυχίο και αναγκάζονται εξαιτίας των καταλήψεων να παρατείνουν τον χρόνο των σπουδών τους, παιδιά που έχουν γίνει δεκτά σε μεταπτυχιακά προγράμματα και αγωνιούν αδυνατώντας να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, άλλοι που έχουν ταξιδέψει από την επαρχία για να δώσουν μαθήματα, παιδιά που έχουν πάρει άδειες για την περίοδο της εξεταστικής από τις δουλειές που κάνουν παράλληλα με τις σπουδές τους.

Ψιλά γράμματα για οπαδούς της άποψης του τραγουδιστή Θανάση Παπακωνσταντίνου, την οποία μοιράστηκε από σκηνής στη συναυλία που έδωσε στο ΑΠΘ ενάντια στο μέτρο της πανεπιστημιακής αστυνομίας. «Η γνώση στα πανεπιστήμια είναι δευτερεύον θέμα» είχε πει.

Απλά επειδή για κάποιους είναι πρωτεύον, επιτρέψτε τους να την αποκτήσουν.