Δύο μιούζικαλ

Το μιούζικαλ είναι ένα είδος που έχει ευδοκιμήσει κατά περιόδους στην Ελλάδα, συνήθως άμεσα συνυφασμένο με καλλιτέχνες, ηθοποιούς και σκηνοθέτες – κυρίως στα περασμένα χρόνια. Στο πρόσφατο παρελθόν κάποιοι χώροι έχουν συμβάλει στην πιο συστηματική επιστροφή του είδους. Γιατί το μιούζικαλ απαιτεί μεγάλες σκηνές, και συνήθως απευθύνεται και στο μεγάλο κοινό.

Η πρωτοβουλία του Εθνικού να μετατρέψει το Κοτοπούλη-Rex σε χώρο για μουσικοθεατρικές παραστάσεις και μιούζικαλ, καθώς και η συστηματική λειτουργία του Παλλάς προς την ίδια κατεύθυνση, εμπλούτισαν και εμπλουτίζουν το αθηναϊκό θεατρικό γίγνεσθαι. Η φετινή σεζόν φιλοξένησε δύο παραγωγές με μουσική σφραγίδα, που μόλις ολοκλήρωσαν τον σκηνικό τους βίο, διαφορετικής αφετηρίας, αλλά με κοινό στοιχείο τους ήχους και τις μουσικές ελλήνων δημιουργών.

Ερωτας, χρήμα, ευτυχία

Στο Παλλάς, ο Γιάννης Κακλέας επέλεξε να ανεβάσει την «Εκατομμυριούχο» («The Millionairess») σε μιούζικαλ, δίνοντας έτσι στο έργο πρόζας του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο μια ώθηση ανανέωσης και μια όψη εμπλουτισμένη με χρώματα, εικόνες και σκηνογραφικές εναλλαγές από τον Μανώλη Παντελιδάκη. Το θεματικό τρίγωνο έρωτας, χρήμα, ευτυχία ιδωμένο μέσα από την υπερβολή μιας κωμικής προσέγγισης, βρήκε στην μουσική του εκδοχή, με την υπογραφή του Βάιου Πράπα, χώρο να αναπνεύσει. Οι στίχοι των τραγουδιών, της  Σάννυς Μπαλτζή, ακολουθούν το γενικότερο κλίμα ευφορίας, στο οποίο συμβάλλουν τα video του Παντελή Μάκκα.

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη είναι η εκατομμυριούχος Επιφάνεια, μια γυναίκα ισχυρή, που ωστόσο ενδίδει στις προκλήσεις του έρωτα. Με τις αδιαμφισβήτητες ερμηνευτικές της ικανότητες ενσωμάτωσε στον ρόλο την αλήθεια και την αμεσότητά της. Ο Νίκος Κουρής, ως ιδεαλιστής γιατρός, αντιστέκεται στο χρήμα και την ερωτική πρόκληση, μέχρι να ενδώσει ολοκληρωτικά. Ο ηθοποιός, μέσα από την ουσιαστική του ερμηνεία, προσδίδει στον ήρωά του την απαραίτητη ανάλαφρη διάσταση που απαιτεί το μουσικό είδος.

Ασθενείς, γιατροί, συγγενείς

Στη Σκηνή Κοτοπούλη-Ρεξ του Εθνικού Θεάτρου ανέβηκε ο «Ευαγγελισμός, το μιούζικαλ», ένα αμιγώς ελληνικό μιούζικαλ, σε μουσική του Αγγελου Τριανταφύλλου και λιμπρέτο του Γιάννη Αστερή. Εμπνευσμένο από ένα παμπάλαιο λογοτεχνικό εύρημα που θέλει τον θάνατο να φυλακίζεται προσωρινά για να δώσει λίγο χρόνο ακόμα στη ζωή, η παράσταση δανείστηκε το μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας για να στήσει το θεατρικό της παιχνίδι. Στην αφετηρία συναντάμε το εύρημα όπου ο θάνατος-μαύρος κουκουλοφόρος αφοπλίζεται για ν’ αφήσει για λίγο ακόμα μαζί μελλοθάνατους και ζωντανούς. Μια σειρά από μικρές προσωπικές ιστορίες ασθενών και συγγενών σε συνδυασμό με το σχόλιο για τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στα δημόσια νοσοκομεία, η παράσταση ξετυλίγει ένα κουβάρι αντιθέσεων. Με το λιμπρέτο να μην μπορεί να υπηρετήσει την αρχική ιδέα στην ολότητά της, το μιούζικαλ σε σκηνοθεσία Αγγελου Τριανταφύλλου τείνει προς τη σουρεαλιστική φάρσα που θεματικά αιωρείται ανάμεσα στην ελπίδα και τη ματαιότητα.

Με τους χώρους του «Ευαγγελισμού» να βρίσκουν τη θέση τους επί σκηνής – ευφάνταστο το σκηνικό της Εύας Μανιδάκη, και την άσπρη μπλούζα του γιατρού να αποτελεί το βασικό κοστούμι για τον θίασο (από τον Αγγελο Μέντη), η παράσταση ακολουθεί τα δικά της μονοπάτια. Αν και άνιση στη διαχείριση του θέματός της δεν στερείται ούτε φαντασίας ούτε πρωτοτυπίας, δημιουργώντας μικρές φωτεινές εστίες μέσα στην πλοκή της. Ο σκηνικός μικρόκοσμος-θίασος του «Ευαγγελισμού» υποστηρίζει με σθένος το είδος που υπηρετεί, με τον Χρήστο Λούλη να σέρνει τον χορό μεταφορικά και όχι μόνο – Φοίβος Ριμένας, Γιώργος Γλάστρας, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Ελένη Κοκκίδου, Ευαγγελία Καρακατσάνη και άλλοι. Μαζί τους η Ελλη Πασπαλά και guest στον κύκλο των τελευταίων παραστάσεων η Μάρθα Φριντζήλα.

Λίγη ακόμα Γιασμίνα Ρεζά

Είναι αλήθεια ότι όταν συστήθηκε στο διεθνές και κατόπιν στο ελληνικό κοινό η Γιασμίνα Ρεζά, με τα δύο κορυφαία έργα της, «ART» και «Ο Θεός της σφαγής», ένας συνδυασμός έκπληξης και γοητείας ακολούθησε. Είναι ο τρόπος που γράφει και κυρίως η θεματολογία της που ξεκινά από το μικρό και το εξαιρετικά οικείο για να φτάσει στο μεγάλο, όπως λέει κι η ίδια η γαλλίδα συγγραφέας – ουγγρικής και ρωσο-ιρανικής καταγωγής.

Γι’ αυτό η επαφή και η γνωριμία με ένα ακόμα θεατρικό της αποτελεί μια ενδιαφέρουσα συνάντηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το «Bella Figura», που ανεβαίνει για πρώτη φορά και παίζεται στο θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη, στη μετάφραση του Γιώργου Αρχιμανδρίτη – μεστή και άμεση, όπως απαιτείται.

Πέντε πρόσωπα, ένα παράνομο ζευγάρι, ένα παντρεμένο και η μητέρα-πεθερά, συνθέτουν την ανθρωπογεωγραφία του έργου. Από το αυτοκίνητο μέσα στο πάρκινγκ ως το τραπέζι ενός εστιατορίου όπου συνυπάρχουν -αναγκαστικά, όλοι μαζί, ξετυλίγεται το κουβάρι. Το ταξίδι στις ζωές και τις σχέσεις αυτών των ανθρώπων που ζουν μέσα σε μια κούραση και μια σύμβαση, θα οδηγήσει στην αποκάλυψη της υπαρξιακής τους αγωνίας.

Ο Μάνος Καρατζογιάννης έστησε αυτό το σκηνικό παιχνίδι με μαεστρία, τηρώντας την αυστηρότητα που το κείμενο επιβάλλει. Σιγά-σιγά τα πρόσωπα, οι πέντε ήρωες, θα εκδηλώσουν τα πραγματικά τους αισθήματα, θ΄αφήσουν τα ένστικτά τους ελεύθερα υπό την πίεση της συνύπαρξης και θα αγγίξουν τα όριά τους. Με το κωμικό να εναλλάσσεται με το δραματικό, οι καταστάσεις, τόσο απλές και συνηθισμένες, φέρνουν στην επιφάνεια τα κρυφά χαρτιά που έχει ο καθένας.

Η Υβόννη Μαλτέζου, με μια ανεπαίσθητη και «αθώα» ειρωνεία στην ερμηνεία της, καθορίζει την παράσταση καθώς τα δύο ζευγάρια, Παναγιώτης Μπουγιούρης – Φαίη Ξυλά, Χρήστος Κοντογεώργης – Ραφίκα Σαουίς, κινούνται γύρω από τα προσωπικά τους αδιέξοδα.

Το «Bella Figura» έρχεται να επιβεβαιώσει τον τρόπο που η Γιασμίνα Ρεζά αντιμετωπίζει τους ήρωές της: Με ειλικρίνεια, ακόμα και σκληρότητα, χωρίς να τους κρίνει ή να τους βρίσκει ελαφρυντικά, χωρίς να θέλει να τους αλλάξει. Τους δείχνει έτσι όπως είναι – μας δείχνει έτσι όπως είμαστε. Κι αυτό αναδεικνύεται στην παράσταση του Καρατζογιάννη.