Τα γκράφιτι κι ο Δήμος Αθηναίων{CR}

Το γκράφιτι ξεκίνησε ως έκφραση, κραυγή και τέχνη ταυτόχρονα, ομάδων ή ατόμων που αισθάνονται καταπίεση στο περιβάλλον των πόλεων, έκφραση του κινήματος χιπ χοπ. Αλλά, πλέον, δεν είναι ό,τι ήταν. Σήμερα, τα γκράφιτι ως τέχνη έχουν τους σταρ τους και το δικό τους χρηματιστήριο.

Αλλά στην Αθήνα, ειδικά σε υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης και όχι μόνο, τα γκράφιτι σε μεγάλο βαθμό μάλλον ρυπαίνουν παρά συνιστούν αισθητική παρέμβαση. Ανάκατα με αφίσες, στένσιλ και ταγκ, συμβάλλουν στην εικόνα μιας βρώμικης πρωτεύουσας, εγκαταλειμμένης σε διάφορες ομάδες που τη λυμαίνονται. Η εικόνα αυτή είναι αφόρητη κυρίως στα Εξάρχεια, όπου δήθεν η ασχήμια των γκράφιτι προφυλάσσει την περιοχή από τον εξευγενισμό (gentrification).

Οι κάτοικοι, που προφανώς δεν θέλουν να ζουν μέσ’ στη βρώμα, απαιτούν από τη δημοτική αρχή να καθαρίσει την περιοχή τους και να διαφυλάξει την καθαριότητα. Μαθαίνω ότι το αίτημα «τι θα γίνει με αυτή τη μουντζούρα;» έφτασε μέχρι το νέο δημοτικό συμβούλιο. Η απάντηση που δόθηκε από συμβούλους της πλειοψηφίας; Θα μιλήσουν με καλλιτέχνες, θα φτιάξουν μια επιτροπή που θα κρίνει τα έργα…

Γενικώς, δηλαδή, δεν θα κάνουν τίποτα – η μουντζούρα μπορεί να αυξάνεται και να πληθύνεται και να κατακυριεύει το άστυ. Τέχνη γαρ.