Η βαριά μπότα {LF}του Μητσοτάκη

Στο Ευρωκοινοβούλιο υπήρχε μια μεγάλη κοινοβουλευτική ομάδα, η ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη της οποίας στο παρελθόν μοιράζονταν την γκρίνια. Τις προάλλες, που έγινε (πάλι) μια συζήτηση για να καταγγελθεί η Ελλάδα ως αντίστοιχο της Ουγγαρίας του Ορμπαν, ως χώρα όπου οι ατομικές ελευθερίες είναι στα τάρταρα, όπου η Δικαιοσύνη χειραγωγείται και όπου ο Τύπος είναι εξαρτημένος από την κυβέρνηση και τα συμφέροντα, οι φωνές ήταν οι ίδιες, αλλά πλέον δεν ανήκαν όλες στον ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορετικός είναι σήμερα ο πόνος του Κούλογλου από τον πόνο του Παπαδημούλη, ο πόνος του Κύρτσου από τον πόνο του Κόκκαλη, ο πόνος του Αρβανίτη από τον πόνο του Παπαδάκη (του ΚΚΕ). Αλλά όλοι αυτοί οι ευρωβουλευτές είναι φανερό ότι πονάνε για τον βασανισμένο και καταπιεσμένο λαό, που τον πατά βαριά η μπότα του αυταρχικού καθεστώτος Μητσοτάκη.

Και ο πόνος τους αντανακλά σε μια μικρή Ολλανδέζα, την ευρωβουλευτίνα Σοφί Ιντ Βελντ, που μοιάζει στρατευμένη σε μια καμπάνια συμπαράστασης στον πόνο των συριζαίων, εντός, εκτός και επί τα αυτά. Και κάθε τόσο όλοι μαζί επαναφέρουν στην αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου τις ίδιες καταγγελίες κατά της χώρας, τα ίδια δικά τους «συμπεράσματα», τους ίδιους πύρινους λόγους. Είναι ένας ωραίος τρόπος κοινοβουλευτικής παρουσίας: έχεις αγορεύσεις έτοιμες και απλώς τις επαναλαμβάνεις.

Τι στοιχεία έχει η ολλανδέζα ευρωβουλευτίνα για την Ελλάδα. Δημοσιεύματα από μερίδα του Τύπου (η ύπαρξη των οποίων ακυρώνει τις κατηγορίες της για χειραγώγηση της πληροφορίας), καταγγελίες από τους ίδιους πολιτικούς χώρους και οργανώσεις-σφραγίδες τους, μαρτυρίες από πρόσωπα που έχουν εμπλοκή σε διερευνώμενες υποθέσεις όπως αυτή του ναυαγίου της Πύλου.

Ο τρόπος παρέμβασης της ολλανδέζας ευρωβουλευτίνας και των ελλήνων ομολόγων της είναι ο τρόπος του ακτιβισμού. Αλλά τα έδρανα ενός βουλευτηρίου δεν είναι η αρένα μιας συγκέντρωσης. Δεν είναι δυνατόν να επαναλαμβάνεις μόνο αφορισμούς. Ούτε είναι δυνατόν να αγνοείς τη συζήτηση για τα θέματα που θέτουν στον ελληνικό δημόσιο χώρο, να μη συμπεριλαμβάνεις δεδομένα των συζητήσεων αυτών στις παρεμβάσεις σου.

Υπενθυμίζω ότι για να βγάλει την Ελλάδα στη σέντρα των εγκληματιών κατά της ζωής προσφύγων και μεταναστών, η ίδια πάνω-κάτω παρέα έστησε και στη συνέχεια κυκλοφόρησε την ιστορία της μικρής νεκρής Μαρίας στον Εβρο, που στη συνέχεια ως γνωστόν αναλήφθηκε στους ουρανούς της ανυπαρξίας, εκθέτοντας το παρα-ανθρωπιστικό και παραδημοσιογραφικό κύκλωμα που επένδυσε σε αυτή.

Κατηγορούν τη χώρα για χειραγώγηση του Τύπου. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ανέχθηκαν, τα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, απόπειρες χειραγώγησης επιχειρήσεων Τύπου, ακόμα και προσπάθειες ελέγχου εφημερίδων που βρίσκονταν σε δεινή οικονομική κατάσταση από το τότε εξουσιαστικό σύστημα. Ο υπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που προσπάθησε να διαμορφώσει ευνοϊκό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο καταδικάστηκε ομοφώνως από ειδικό δικαστήριο στην Ελλάδα. Δεν άκουσα καμία αναφορά σε αυτό, από πρόσωπα που ακόμα συνυπάρχουν μαζί του – αλλά τους φταίει που δεν συμμεριζόμαστε οι δημοσιογράφοι την ακρισία τους.

Νομίζω, πάντως, ότι είδαμε την τελευταία παράσταση της συγκεκριμένης παρέας στο Ευρωκοινοβούλιο. Νομίζω ότι η διεθνής καριέρα όλων τους τελειώνει τον Ιούνιο. Ως τότε, βεβαίως, προλαβαίνουν να καταγγείλουν και τους πολίτες που αγνοούν τον αγώνα τους για τις ελευθερίες μας.