Υποψίες και με τη βούλα της κυβέρνησης

Εχω καταλήξει χρόνια τώρα ότι το καλύτερο που μπορούν πλέον να κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις όταν ανακατεύονται με τα ζητήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι να μην του κάνουν ζημιά. Οι υφυπουργοί Αθλητισμού του ΣΥΡΙΖΑ π.χ., κυρίως ο Σταύρος Κοντονής, στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, στο όνομα κάποιων καλών προθέσεων, έκανε μεγάλη ζημιά: δεν κατάλαβε ποτέ του ότι η περίφημη «εξυγίανση», στην οποία άνοιξε τον δρόμο με τις πολλές παρεμβάσεις του, δεν ήταν παρά η επιστροφή των γνωστών στελεχών της πάλαι ποτέ «παράγκας» στο επαγγελματισμό ποδόσφαιρο. Ετούτη όμως η κυβέρνηση, με τη διγλωσσία, τον φόβο της να αναλάβει ευθύνες και τη γενικότερη σύγχυσή της, κάνει ακόμα μεγαλύτερο κακό: επιτρέπει να διακινούνται υποψίες που δηλητηριάζουν τον χώρο. Το κάνει μάλιστα απαιτώντας σιωπή από όλους, λες και το πρόβλημα δεν είναι αυτό που συμβαίνει, αλλά αυτό που καταγγέλλεται.

Βουλιάζουν

Ολα όσα συμβαίνουν τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια βουλιάζουν τον χώρο σε μια χωρίς προηγούμενο αναξιοπιστία. Αυτό προκαλεί το είδος των πράξεων μιας κυβέρνησης που στρουθοκαμηλίζει, γιατί στον αθλητισμό δεν έχει καμία απολύτως πολιτική. Η αλήθεια είναι ότι η αμηχανία της και η θολούρα της φαίνονταν και τον καιρό που ήταν στην αντιπολίτευση, αλλά πολλοί (κι εγώ μεταξύ τους) νόμιζαν πως η τότε ανυπαρξία της σε επίπεδο προτάσεων είχε να κάνει με τη γνωστή ρήση που λέει ότι «μια αντιπολίτευση είναι προτιμότερο να κάνει κριτική παρά να δίνει λύσεις». Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι η έλλειψη προτάσεων ήταν τότε στρατηγικό κρυφτούλι. Ακολούθησε η σημερινή πρακτική της, που απλά μεγαλώνει την κακοπιστία. Η κακοπιστία συσσωρεύει τη βία και τη βία η κυβέρνηση θα τη βρει μπροστά της, όσο καιρό κι αν κρατήσει κλειστά τα γήπεδα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης λέει σε κάθε ευκαιρία ότι το πρόβλημα είναι οι δηλώσεις. Είναι λάθος του μεγάλο. Το πρόβλημα είναι οι υποψίες. Που καλλιεργούνται και εξαιτίας της κυβερνητικής ανικανότητας.

Παραδείγματα

Θα φέρω μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα γιατί δεν μου αρέσουν οι θεωρίες. Η κυβέρνηση προ τριετίας ανακοινώνει μια θεσμική μεταρρύθμιση στο ελληνικό ποδόσφαιρο μέσω μιας συνεργασίας με την UEFA. Προκύπτουν δύο πράγματα: η ανάληψη της προεδρίας της ομοσπονδίας από τον ευρωβουλευτή της ΝΔ και πρώην αρχηγό της Εθνικής Θοδωρή Ζαγοράκη και η υπογραφή της Ολιστικής Μελέτης με την UEFA, δηλαδή ενός καταστατικού χάρτη αλλαγών στην ΕΠΟ. Ο Ζαγοράκης τρέπεται σε φυγή από μια χούφτα καρεκλοκένταυρων παραγόντων που βρίσκονται στο ποδόσφαιρο δεκαετίες και ζουν από αυτό. Η Ολιστική Μελέτη καταλήγει στον κάλαθο των αχρήστων. Επειδή το σύστημα ΕΠΟ είναι πολύ σκληρό και τα δύο θα μπορούσαν να συμβούν: η κυβέρνηση έπρεπε να τα περιμένει. Περιμέναμε πρωτοβουλίες δράσης: κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο κατά τα άλλα πανίσχυρος Πρωθυπουργός θα δεχόταν τον εξευτελισμό του χωρίς αντίδραση. Το ότι τον δέχτηκε οδηγεί στη μεγάλη υποψία ότι συμβιβάστηκε με ένα σύστημα που μεθοδικά ακύρωσε κάθε προσπάθειά του. Αυτό οδηγεί σε μια δεύτερη υποψία ακόμα χειρότερη: μήπως αυτός ο συμβιβασμός έκτοτε αποτελεί κεντρική κυβερνητική επιλογή; Είναι άραγε τυχαίο ότι όποιος υπήρξε με πράξεις απέναντι στη διαφθορά, ο Λευτέρης Αυγενάκης π.χ., έφυγε από τα αθλητικά μας πράγματα διά της προαγωγής του; Μήπως έγινε και με αυτόν ό,τι είχε συμβεί και με τον Γιώργο Φλωρίδη το 2001, όταν και τότε μια κυβέρνηση, η κυβέρνηση Σημίτη, συμβιβάστηκε με τους ευνοημένους της εγχώριας διαφθοράς;

Πέντε

Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Πιεσμένη από την Ευρωπαϊκή Ενωση που έχει μια συνεπέστατη στάση απέναντι στη μάστιγα που λέγεται χειραγωγημένα ματς, η κυβέρνηση υπέγραψε το 2022 τη διεθνή σύμβαση που λέγεται «Συνθήκη Macolin». Η συνθήκη επέβαλε τη σύσταση ενός μηχανισμού ελέγχου: έτσι προέκυψε η Εθνική Πλατφόρμα Αθλητικής Ακεραιότητας (ΕΠΑΘΛΑ), που έπρεπε να εποπτεύει τα επαγγελματικά πρωταθλήματα και να συλλέγει καταγγελίες, που όφειλε να προωθεί στην τακτική δικαιοσύνη. Ο ετήσιος απολογισμός της γίνεται παρουσία υπουργών την 1η Δεκεμβρίου και προκαλεί κάμποσες απορίες, αλλά και τη βεβαιότητα ότι μια κάποια δουλειά έγινε. Ο ΓΓΑ Γιώργος Μαυρωτάς μιλά για συλλογή περισσότερων από 140 καταγγελιών, αναφέρει πως 60 περιπτώσεις πήγαν στο αρχείο (κι όχι στη δικαιοσύνη) χωρίς να εξηγήσει το γιατί, αλλά ανακοινώνει πως τουλάχιστον 40 υποθέσεις ερευνώνται. Ο αθλητικός εισαγγελέας κ. Σπυρόπουλος, που βρίσκεται στην εκδήλωση, αναγγέλλει διώξεις. Δεν γίνεται τίποτα, ενώ από τον περασμένο Αύγουστο όλοι στο ελληνικό ποδόσφαιρο γνωρίζουν πως από μόνο μία καταγγελία που τη συνοδεύει μια σχετική έρευνα της Europol εμπλέκονται πέντε ομάδες της Σούπερ Λίγκας και πάρα πολλές της Σούπερ Λίγκας 2. Η κυβέρνηση, αντί να απαιτήσει να προχωρήσει τάχιστα η διαδικασία έρευνας, δεν μιλά. Η υποψία που υπάρχει είναι ότι όπως υπήρχε συμβιβασμός με τους παρασκηνιακούς άρχοντες της ΕΠΟ, έτσι θα υπάρξει και συμβιβασμός με τους ύποπτους για τα χειραγωγημένα ματς. Αλλωστε οι πρωταγωνιστές όλων αυτών των ιστοριών είναι περίπου ίδιοι.

Δεκαεπτά

Οι υποψίες μεγαλώνουν περισσότερο όταν γίνεται γνωστό πως κρατικό χρήμα διοχετεύεται με αφθονία παραμονές των εκλογών της ΕΠΟ από τον υπουργό Αθλητισμού Δημήτρη Βρούτση στους ψηφοφόρους και της επόμενης διοίκησης, δηλαδή στους προέδρους των Ποδοσφαιρικών Ενώσεων – τους αποκαλούμενους «βλαχοπροέδρους». Δεκαεπτά Ενώσεις, που όλες έχουν άριστες σχέσεις με τη διοίκηση της ΕΠΟ, εισπράττουν του κόσμου τα χρήματα για να βάλουν φωτοβολταϊκά! Εδώ η υποψία είναι φρικτή: το συμπέρασμα που εύκολα προκύπτει είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρώτα συμβιβάστηκε με τη διαφθορά, μετά την αγκάλιασε στοργικά και στο τέλος την επιδοτεί κιόλας! Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως η πράσινη ανάπτυξη στην Ελλάδα έπρεπε να ξεκινήσει από τα γήπεδα των Ενώσεων, τι τους πείραζε να δώσουν τα χρήματα μετά τις εκλογές της ΕΠΟ; Αν δηλαδή ήθελαν να πριμοδοτήσουν τις ποδοσφαιρικές Ενώσεις ενόψει των εκλογών αυτών για να ξανακερδίσουν όσοι οδηγούν το ποδόσφαιρο στη σημερινή του ανυποληψία, τι άλλο θα έκαναν;

Υποψίες

Φυσικά υπάρχουν κι άλλα. Δεν δημιουργεί άραγε υποψίες το ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που πέρυσι τηλεφωνούσαν στην UEFA για να στείλει διαιτητές στο ΠΑΟ – Ολυμπιακός, φέτος δηλώνουν πως δεν γίνεται μια κυβέρνηση να παρεμβαίνει στα θέματα διαιτησίας; Δεν γιγαντώνει τις υποψίες για την αξιοπιστία του πρωταθλήματος η κυβερνητική αδιαφορία για το γεγονός ότι αυτό γίνεται χωρίς αρχιδιαιτητή; Και τι διαφορά έχει άραγε η αδιαφορία που επιτρέπει σε απίθανους τύπους να μεγαλουργούν παρασκηνιακά από την ίδια την ενθάρρυνσή τους; Δεν περιμένω απαντήσεις. Τέτοιες έπρεπε να απαιτεί μια αντιπολίτευση. Που δεν υπάρχει…