Η Κυρία «Πελοπόννησος»

Δεκαετία ’60, Νανά και Σπύρος Δούκας. Εκείνη, κόρη του Χαράλαμπου Φραγκόπουλου, νεότερου αδελφού των ιδρυτών της εφημερίδας «Πελοπόννησος». Εκείνος, γοητευτικός νέος άνδρας, κερκυραϊκής καταγωγής. Δεύτερος γάμος για εκείνη, πρώτος για εκείνον. Πρωταγωνιστούν στην κοσμική ζωή της πόλης, ανάλαφροι και χαριτωμένοι. Η εφημερίδα βρίσκεται στα χέρια του αρθρογράφου Κωνσταντίνου Παπαγγελούτσου – και υποθηκοφύλακα, ταυτοχρόνως, των Πατρών – για τον οποίο ο θρύλος λέει ότι τα βαρυσήμαντα πρωτοσέλιδα άρθρα του, γύρευε να τα διαβάσει αυτοπροσώπως ο Καραμανλής, με εκδότρια τη Γιώτα Αθανασιάδου, χήρα πλέον Φραγκόπουλου, και τώρα σύζυγο Παπαγγελούτσου. Η Γιώτα γράφει τη δική της ιστορία με πρωτοσέλιδα χρονογραφήματα, ως Εύα, με την οποία έμαθαν οι Πατρινοί να την προσφωνούν. Η Νανά Δούκα ασκεί χρέη κοσμικογράφου: περιγράφει παρουσίες και ενδυματολογικές επιλογές των κυριών, στις τοπικές χοροεσπερίδες, έχοντας η ίδια σπουδάσει μόδα στο Παρίσι.

Δεκαετία ’70. Η μεγάλη μαύρη τρύπα εξαφανίζει το ζεύγος Νανάς και Σπύρου από το προσκήνιο έπειτα από ένα ύπουλο χτύπημα. Η χαρισματική, μονάκριβη κόρη τους Λήδα, που τα παιδιά της εποχής τη θυμούνται να πρωταγωνιστεί στις συναναστροφές σαν ηγετική μορφή, εκδηλώνει αλλόκοτα συμπτώματα διαλείψεων και αδιαφορίας που αρχικά αντιμετωπίζονται σαν εφηβικές παραξενιές, για να διαπιστωθεί ότι πρόκειται για εκφυλιστικό νόσημα που αποδεικνύεται ανίατο. Το ζευγάρι αποσύρεται απολύτως από την κοσμική ζωή και αποδύεται σε έναν φοβερό αλλά μάταιο αγώνα για να ανασχέσει τις επιπτώσεις της νόσου. Σε πείσμα της μάχης αυτής, η οποία ενίσχυσε αποφασιστικά τη θρησκευτικότητα της μητέρας, η Λήδα καθηλώνεται σε διανοητική και σωματική αναπηρία βαριάς μορφής. Η περιπέτεια αποκρυσταλλώνεται σε ένα απόλυτο οικογενειακό δράμα.

Δεκαετία ’80. Φεύγουν από τη ζωή Κώστας και Γιώτα Παπαγγελούτσου. Η ιδιοκτησία και η έκδοση της «Πελοποννήσου» περνούν στα χέρια της Νανάς Δούκα και το τιμόνι αναλαμβάνει ως στιβαρή μορφή ο σύζυγος της Νανάς, Σπύρος, που αφήνει εποχή ως αρχοντική φυσιογνωμία, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος ενός συντηρητικού ιδεαλισμού που τεμνόταν από προσδοκίες δομικής αναβάθμισης του αχαϊκού χώρου, υπηρετώντας τα προτάγματά του με συγκρουσιακό πάθος. Η Νανά Δούκα πρωτοστατεί και συναγωνίζεται εξ αποστάσεως, αρχικά, εστιάζοντας στις δικές της απολαυστικές εμμονές, που είναι ο πολιτισμός ως ιδανικός μοχλός συλλογικής ανέλιξης. Μια ωραιότερη σφαίρα ζωής. Τα τηλέφωνα των ανθρώπων της εφημερίδας, προς τους οποίους τεχνηέντως την κατεύθυνε ο σύζυγος για να υπηρετεί απερίσπαστος τα δικά του καθήκοντα και απωθημένα, πολιορκούνται με χαριτωμένο αλλά άκαμπτο πείσμα για ζητήματα που έχουν να κάνουν με το Διεθνές Φεστιβάλ και την ανάγκη να αναδειχθούν επιτέλους οι αρχαιότητες της πόλης μέσα από ένα νέο, σύγχρονο Μουσείο. Εκδηλώνεται μια κωμική παραταξιακή αντίφαση, η λαϊκή ΝΔ να αποστρέφεται το Φεστιβάλ, ως φαραωνικό δημιούργημα της πασοκοκρατούμενης κεντρικής και αυτοδιοικητικής εξουσίας, και η παραδοσιακή, σκληροπυρηνική «Πελοπόννησος» των Φραγκόπουλων, που υποχρεώθηκε σε λουκέτο και εξορίες από την Αντάντ το 1917 για την αιχμηρή της αντιβενιζελική αρθρογραφία, να αποτελεί φάρο των εκδηλώσεων του Θάνου Μικρούτσικου. Αμφιθυμία των τρελών αέρηδων που χορεύουν στον Πατραϊκό.

Δεκαετίες 1990 και 2000. Η συντριβή και οι θρίαμβοι. Ταυτόχρονα με τη μεταφορά της εφημερίδας σε μεγαλοπρεπείς εγκαταστάσεις με επιμαρμαρωμένη είσοδο και αρχαιόπρεπη διακόσμηση – μέρες εθνικής ανησυχίας για τη Μακεδονία – και ενώ η «Πελοπόννησος» γιγαντώνεται, η Λήδα σβήνει. Αλλοι μπορεί να αποδέχονταν την έξοδο αυτή ως απελευθέρωση, όμως οι γονείς σπαράζουν με μια μορφή αναδρομικού πόνου για το ματαιωμένο όνειρο και την οικτρή μοίρα. Αντιδρούν αναπτύσσοντας νέες ταχύτητες. Τώρα αφοσιώνονται στο δεύτερο παιδί τους, που είναι ταυτόχρονα και γεννήτοράς τους. Την «Πελοπόννησο». Η Νανά Δούκα βγαίνει στο προσκήνιο με ένα ιδιότυπο κράμα λεπτεπίλεπτου δυναμισμού. Η πολιτική και κοινωνική Πάτρα υποδέχεται μια ντελικάτη, νευρώδη, αρχοντική περσόνα, με ισχυρή άποψη, παρεμβατικότητα, οραματική διάθεση, ουτοπικά καπρίτσια, που συνδυάζονται με κοινωφελείς δραστηριότητες και γήινο ανθρωπισμό, καλλιεργημένο μέσα από τα χρόνια του προσωπικού μαρτυρίου. Σπύρος και Νανά ενορχηστρώνουν συνεχείς πρωτοβουλίες, συστήνουν το ίδρυμα που φέρει το όνομά τους και της Λήδας, και ξεκινούν μια μακρά αναζήτηση της λεγόμενης «διάδοχης κατάστασης», μη έχοντας πλέον κατιόντες στη ζωή. Πριν δοθεί η λύση στο πρόσωπο του σημερινού εκδότη Θεόδωρου Η. Λουλούδη που επωμίστηκε με ρίσκο ζωής την αποστολή της διάσωσης του συγκροτήματος – επιτυχώς μέχρι στιγμής και με γόνιμες προοπτικές – θα μεσολαβήσουν άγονα πειράματα και επεισοδιακές περιπέτειες που συμπίπτουν με την έλευση και κορύφωση της κρίσης η οποία εξελίσσεται με γεωμετρική πρόοδο, αμείλικτη και εκκωφαντική. Νανά και Σπύρος βιώνουν στωικά και με αρχοντική αξιοπρέπεια τα διάφορα στάδια του δράματος, το οποίο τους υποχρεώνει να προβούν σε περικοπές προσωπικού, κάτι που αποδέχονται ως φοβερό πλήγμα στη φιλεργατική τους αντίληψη και τη θεώρηση του οργανισμού ως οικογένειας. Μια μορφή προσωποπαγούς κομητείας, με – παιχνίδι της ιστορίας – Δούκες ως επικεφαλής.

Δύοντας η πρώτη δεκαετία του 2000, το εύκαμπτο αλλά πανίσχυρο μέταλλο της Νανάς Δούκα την προδίδει. Θα παρουσιάσει κάμψη, θα αποσυρθεί, αυτή τη φορά για πάντα. Ο Σπύρος Δούκας έφυγε από τη ζωή αστραπιαία, το 2017, έχοντας και ο ίδιος χάσει την παροιμιώδη ζωτικότητά του. Η Νανά παραδόθηκε στα χέρια της αγαπημένης της Μαρίας, της βοηθού που έζησε δίπλα της από 17 ετών τα πάντα, όπως και τον τραγικό θάνατο του δικού της συζύγου, Χρήστου Νικολόπουλου, θύμα δυστυχήματος ως οδηγός στη διακίνηση του φύλλου. Στο τελευταίο αντίο, αν τα μάτια της Μαρίας μιλούσαν, το κείμενό τους θα ήταν το πιο γνήσιο μυθιστόρημα για την άνοδο, τη λάμψη, την πτώση και την αστάθμητη Δύναμη των Εποχών όπως μόνο η αληθινή ζωή μπορεί να το σχεδιάσει.

Ο Κωνσταντίνος Μάγνης εντάχθηκε στην «Πελοπόννησο» το 1984. Σήμερα είναι διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα.