Εκανε σχολή

Πολλά έχουν γραφτεί για τον Φραντς Μπεκενμπάουερ. Και είναι βέβαιο πως με αφορμή τον θάνατό του θα δημοσιευτούν τα πάντα για τον σπουδαίο γερμανό ποδοσφαιράνθρωπο. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ο Μπεκενμπάουερ δημιούργησε τη δική του σχολή στη θέση του αμυντικού. Καθόλου τυχαία, οι καλύτεροι όλων των εποχών, όπως τους περιλαμβάνουν όλες οι σχετικές λίστες, έχουν παραπάνω πρόσωπα στη θέση του κεντρικού μπακ από την εποχή του Μπεκενμπάουερ και μετά. Πολύ απλά διότι τίποτα δεν έμοιαζε με τα προηγούμενα και ο ίδιος ο Κάιζερ κατάφερε κάτι ξεχωριστό: αφ’ ενός έγινε ο πρώτος που αγωνίστηκε με το κεφάλι ψηλά, χωρίς καν να βλέπει την μπάλα, αλλά έχοντάς την υπό τον απόλυτο έλεγχό του, και αφ’ ετέρου «έδιωξε» τη λέξη «σκληρός» που χρησιμοποιούσαν όλοι όταν αναφέρονταν στους οπισθοφύλακες. Εδωσε, δηλαδή, μια γλυκύτητα στη θέση, κάτι που είχε ανάγκη το ποδόσφαιρο, έφτιαξε έναν πίνακα ζωγραφικής στο χορτάρι με τον τρόπο που λειτουργούσε στον χώρο, ίσως δεν ήταν χορευτής, όπως οι μέσοι, αλλά ένας αέρινος πολυτάλαντος και στυλίστας αμυντικός που μπορούσε με άνεση να σταθεί σε κάθε γωνιά του γηπέδου. Πριν από αυτόν όλοι μιλούσαν για τον Μπόμπι Μουρ. Μετά, όμως; Αν δούμε ποιοι ξεπήδησαν και τους παραδέχθηκε το κοινό, ασφαλώς και όλοι θα συμφωνήσουν πως έμοιαζαν με… κλώνους του Μπεκενμπάουερ.

Ο Ντανιέλ Πασαρέλα, για παράδειγμα, δεν ήταν ούτε ψηλός ούτε ιδιαίτερα αθλητικός. Είχε, όμως, αυτό το ηγετικό προφίλ που του χάρισε διακρίσεις με την Εθνική Αργεντινής, ένας από τους λίμπερο που εκκινούσαν από πίσω και έφταναν στην μπροστινή ζώνη. Πέτυχε 175 γκολ, σήκωσε το Μουντιάλ του ’78 ως πρωταγωνιστής και δεν γνώριζε τη λέξη «φόβος».

Κλάση μεγάλη υπήρξε ο Γκαετάνο Σιρέα. Φινετσάτος όσο ελάχιστοι. Πανέξυπνος και με στυλ που δεν παρέπεμπε σε δυναμικό παίκτη. Ενας κόμης στο πράσινο χαλί, επίσης κομβικός ως μπακ στον θρίαμβο της Ιταλίας στο Μουντιάλ του ’82. Λέτε αυτό να ήταν τυχαίο, οι τότε ισχυρές ομάδες να είχαν ως επικεφαλής στην οπισθοφυλακή τους ποδοσφαιριστές… ευγενείς στη συμπεριφορά και τις κινήσεις τους; Κι αυτός ως μέσος άρχισε, για να γευτεί ως λίμπερο στιγμές μοναδικές, κατανοώντας πλήρως τις ανάγκες της θέσης.

Και μετά ήρθε ο Φράνκο Μπαρέζι. Με την αρχοντιά και το στυλ που τον έκαναν παγκοσμίως γνωστό. Η Μίλαν στηρίχθηκε πάνω του και μολονότι μιλάμε για ιταλική ομάδα, ο Μπαρέζι δεν υπήρξε παίκτης-φόβητρο όπως συνηθίζουμε να λέμε τους μπακ που «γυαλίζει το μάτι τους». Κάνοντας παιχνίδι από την άμυνα προς το κέντρο και κατ’ επέκταση προς την επίθεση, ο Μπαρέζι ενίσχυε τα χαφ και δημιουργούσε τον εξτρά παίκτη που τόσο ήθελαν οι προπονητές, δίχως καν να το έχουν στο μυαλό ή το σκεπτικό τους.

Κάπως έτσι αποδεικνύεται περίτρανα πως ο Φραντς Μπεκενμπάουερ ήταν ένας πιονέρος στη θέση του λίμπερο. Ανοιξε δρόμους. Και τους ακολούθησαν αυτοί που μπόρεσαν να αναμετρηθούν με την Ιστορία και να αφήσουν το στίγμα τους.