«Είμαστε οι πληγές μας»

Μια ηθοποιός χωρίς λόγο και μια μανικιουρίστα, δύο παράφρονες γυναίκες, συναντιούνται στις τουαλέτες ενός πανάκριβου κοσμικού εστιατορίου. Αλήθεια, τι τους επιφυλάσσει αυτή η τυχαία συνάντηση και ανασύρουν αγγέλους για αυτοπροστασία; Η απάντηση δίνεται στη σκηνή του θεάτρου Μικρού Χορν όπου ανεβαίνει το νέο έργο του Ακη Δήμου «Συνέβη στο Monterey» σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Σε έναν χώρο όπου οι δύο γυναίκες, άγνωστες μεταξύ τους, εξισώνονται και απαλλάσσονται από τα βάρη που κουβαλούν, εξιστορούν τις ζωές τους φτιάχνοντας μια κωμωδία με δραματικές πινελιές.

«Η κοινωνία πολύ συχνά βάζει μια λεζάντα κάτω από κάποιον άνθρωπο – ιδίως τις γυναίκες. Την ηρωίδα μου θα μπορούσε κάποιος να τη χαρακτηρίσει επιπόλαιη, ελευθέρων ηθών. Ολα αυτά όμως συμβαίνουν για κάποιους λόγους και αναδεικνύονται στο έργο. Προσωπικά την αντιμετωπίζω σαν έναν άνθρωπο ο οποίος συνειδητοποιεί αυτά που του συμβαίνουν στη ζωή και κάνει μια ανεπαίσθητη αλλαγή με το να μιλήσει σε μια γυναίκα η οποία έχει μια άλλη λεζάντα: τη λεζάντα της τρελής ή τη λεζάντα τού πώς πρέπει να είναι παντρεμένος ένας άνθρωπος και πώς να υπηρετεί τον άντρα του. Υπάρχει κακοποίηση γενικώς στις γυναίκες και στους άντρες μέσα σε μια κοινωνία. Ψυχική κακοποίηση έτσι ώστε να χάσεις τον δρόμο σου ή να μην ξέρεις ακριβώς ποιος είσαι. Σε αυτή τη συνάντηση, οι δύο γυναίκες κάπως το συνειδητοποιούν λίγο και είναι πιο έτοιμες να κάνουν ένα βήμα παραπάνω» αναφέρει στο «ΝΣυν» η Λυδία Φωτοπούλου, η οποία πρωταγωνιστεί στην παράσταση δίπλα στην Καίτη Κωνσταντίνου, υποδυόμενη μια ηθοποιό που χάνει τη δουλειά της.

Η ίδια παραδέχεται πως διαχειρίζεται την ηρωίδα με χιούμορ αλλά και με μια συγκίνηση, αφού η συναισθηματική αναστάτωση για όσα χάνει από τη δουλειά της τής είναι γνώριμα. «Πολύ συχνά μιλάει για το θέατρο, για τις καταστάσεις που αντιμετωπίζει εκεί. Κάποια στιγμή λέει “εγώ μένω ασυγκίνητη” – ένα πολύ μεγάλο θέμα για έναν ηθοποιό πώς θα διαχειριστεί την έλλειψη συγκίνησης μέσα του. Και αυτό βέβαια – το να μην μπορώ πια να συγκινηθώ – πολλές φορές κρύβει μια άλλη δύναμη. Οπως τώρα ζούμε σε μια εποχή που είναι ασύλληπτα φανερά τα προβλήματά της. Κάποτε ήταν λίγο πιο κρυφά τα παιχνίδια που παίζονταν. Τώρα τα παιχνίδια έχουν γίνει πολύ πιο φανερά και η απογοήτευση είναι πιο διάχυτη. Και όπως επηρεάζει πολλούς ανθρώπους, έτσι μπορεί να επηρεάσει κι έναν ηθοποιό. Δηλαδή να σκεφτεί ότι τι ακριβώς κάνει μέσα σε μια εποχή που παιδιά πεθαίνουν ακόμα από αρρώστιες, από πολέμους, από φτώχεια. Τι κάνω εγώ; Ποια είναι η δική μου συγκίνηση; Βέβαια είναι λίγο διαφορετικό από ό,τι είναι στο έργο μας, αλλά εγώ πολλές φορές το βιώνω έτσι» παραδέχεται η ηθοποιός.

«Ολα είναι τώρα»

Μέσα στην τουαλέτα οι δύο γυναίκες, απελπισμένες, αδικαίωτες, αστείες, θα ψηλαφίσουν τα παλιά τους τραύματα και τις καινούργιες επιθυμίες, θα αναγνωρίσουν η μία στα δάκρυα της άλλης κάτι από τον κρυφό τους εαυτό, με μόνο σκοπό να προχωρήσουν. Τις περιμένει άλλωστε ο δρόμος, κι αυτές πρέπει να ακολουθήσουν καινούργιο βήμα αυτή τη φορά. «Κάποια στιγμή η ηρωίδα μου λέει μια φράση που τη βρίσκω πολύ σωστή. “Τίποτα δεν είναι παλιό. Ολα είναι τώρα”. Αισθάνομαι ότι o Δήμου εννοεί πως εάν δεν αναμετρηθείς με όλο σου το παρελθόν και μείνουν μόνο τραύματα, δεν μπορείς να πας μπροστά. Πρέπει να τα συνειδητοποιήσεις, να τα δεις με ένα άλλο μάτι. Είμαστε οι πληγές μας. Είμαστε αυτό που μας έχει συμβεί στη ζωή. Απλώς αυτά όλα πρέπει να φωτιστούν με έναν τρόπο τέτοιο που να μπορέσεις να κάνεις ένα βήμα προς ένα είδος ελευθερίας από αυτά όλα. Ολα μπορεί να σε βασανίζουν, ακόμα και κάθε μέρα, εάν δεν καθίσεις να τα ζήσεις ένα-ένα και όχι να τα λύσεις, να τα οικειοποιηθείς ίσως, να αγαπήσεις την προσωπική σου ιστορία» επισημαίνει η Λυδία Φωτοπούλου και καταλήγει. «Θα έλεγα και πόσο δύσκολη είναι αυτή η αναμέτρηση, για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετική. Στο θέατρο γίνεται ίσως πιο με πιο γρήγορες διαδικασίες, μέσω της μυθοπλασίας. Αλλά στη ζωή είναι μια επώδυνη ιστορία, την οποία νομίζω οφείλουμε να την κάνουμε ο καθένας για τον εαυτό μας αν θέλουμε να γίνουμε πιο δυνατοί, να δούμε τη ζωή λίγο διαφορετικά και τη δική μας και την πλησίον μας. Μια μεγαλύτερη συνειδητοποίηση αρχίζει από κει. Αλλιώς μένει ένα τέλμα».