To πρόβλημα μετά…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αναγνώριση του γάμου ομοφύλων ζευγαριών καθώς και η δυνατότητα – όπως ακριβώς ισχύει για τα ετερόφυλα ζευγάρια – για τεκνοθεσία συνιστούν δικαίωμα που οφείλει να λάβει νομοθετική κατοχύρωση από την ελληνική Πολιτεία. Εγκυροι νομικοί άλλωστε επισημαίνουν ότι, με δεδομένο το δεσμευτικό ευρωπαϊκό κεκτημένο, επιβάλλεται όποιο ομόφυλο ζευγάρι με παιδί ή παιδιά εγκατασταθεί στην Ελλάδα από άλλη ευρωπαϊκή χώρα να αναγνωρίζεται ως προς τα δικαιώματα που διαθέτει ήδη στη χώρα προέλευσης. Θα ήταν μάλιστα μειωτικό η Ελλάδα να υποχρεωθεί να προσαρμοστεί μετά από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και όχι να έχει προνοήσει σχετικά στη δική της έννομη τάξη.

Διαφαίνεται άλλωστε ότι η μη συμπερίληψη της δυνατότητας απόκτησης τέκνων μέσω παρένθετης μητέρας διευκολύνει τον κ. Μητσοτάκη ως προς τις αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Προσθέτως, δεδομένης της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Κασσελάκη προσωπικά υπέρ της παρένθετης μητέρας, ο κ. Μητσοτάκης εξυπηρετείται ακόμα περισσότερο να εμφανιστεί ότι δεν υιοθετεί «δικαιωματικές ακρότητες» αλλά είναι «πολιτικός του μέτρου».

Πολλοί θεωρούν μάλιστα ότι ο κ. Μητσοτάκης επιδιώκει να βγει από αυτή την υπόθεση κερδισμένος στην κρίσιμη υπόθεση της ηγεμονίας στον «μεσαίο μεταρρυθμιστικό χώρο», καθώς ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ – πολύ πριν αναγνωρίσει το θέμα η Νέα Δημοκρατία – είχαν περιλάβει θετικά στην ατζέντα τους τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Αλλά ενώ είχαν προηγηθεί, τώρα θα επιχειρηθεί να εμφανιστούν ότι ακολουθούν τον «μεταρρυθμιστή» Πρωθυπουργό.

Ενδέχεται, πράγματι, αυτός να είναι ο επικοινωνιακός σχεδιασμός του Μαξίμου.

Ωστόσο, το σύνολο των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου οφείλουν να είναι πολύ προσεκτικά στη διαχείριση του θέματος του γάμου και της τεκνοθεσίας των ομόφυλων ζευγαριών. Πρόκειται για ζήτημα που όχι μόνο δεν προσφέρεται για την άντληση μικροκομματικών ωφελειών, αλλά, αν δεν κατανοηθεί στην πολύπλοκη δυναμική των δυνητικών επιπτώσεων και χρήσεων, κινδυνεύει να μετακινήσει τον πολιτικό άξονα στην αντίθετη κατεύθυνση, όπως το καρπώνονται σήμερα οι Τραμπ και Ορμπαν, που τρέφονται από την όξυνση των ζητημάτων ταυτότητας και πολιτικής ορθότητας.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι στην κατοχύρωση των αυτονόητων  δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών και των παιδιών που έχουν το δικαίωμα να τεκνοθετήσουν. Είναι όσα επιβάλλεται να προληφθούν.

Η ελληνική κοινωνία έχει αποδειχθεί ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο εκκρεμές στην ενσωμάτωση της καινοτομίας και τη συντήρηση παραδοσιακών συμπεριφορών. Αντιμετωπίζει μια κρίση ουσιαστικής λειτουργικότητας σε κρίσιμους τομείς, όπως το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο δείχνει αδύναμο να διαμορφώνει ένα δημιουργικό περιβάλλον κοινωνικοποίησης και εμπέδωσης κωδίκων συμπεριφοράς, στηριγμένων σε αξίες.

Αξιακή απορρύθμιση χαρακτηρίζει επίσης τις κυρίαρχες κοινωνικές συμπεριφορές, ενώ το κράτος, από την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη ως την τελευταία έκφανσή του, παραμένει ο «μεγάλος ασθενής», που δεν εμπεδώνει την αίσθηση μιας συντεταγμένης κοινωνίας κανόνων και αρχών.

Αν, επομένως, δεν «δουλέψουμε» όλοι στη μεγάλη αλλαγή της κοινωνίας μας, ώστε να έχουμε πραγματικό κράτος δικαίου και συμπερίληψης, ποιος θα βγει, άραγε,  κερδισμένος κομματικά και πολιτικά, όταν αναπόφευκτα – όπως συνέβη ήδη σε άλλες χώρες – ένα ζευγάρι ομοφύλων ζητήσει από τη διεύθυνση του σχολείου του παιδιού τους, για λόγους μη διάκρισης και ίσης μεταχείρισης, να μην αναφέρεται ο όρος «πατέρας» και «μητέρα» αλλά «γονέας ένας» και «γονέας δύο» για όλους;

Μόνον πολιτικά αφελείς μπορεί να επενδύουν σε περιστασιακά πολιτικά οφέλη σε μια από τις πιο πολύπλοκες προκλήσεις των κοινωνιών μας.

Ο Πέτρος Ευθυμίου είναι πρώην υπουργός.