Στη χώρα που δεν ιδρώνει τίποτε: {CR}ούτε αφτιά ούτε φανέλες

Σε μισό χρόνο θα επιλέξουμε τους εκπροσώπους μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε μια εκλογική αναμέτρηση που αναμένεται πιο αδιάφορη από ποτέ. Οπως αδιάφορες είναι για πολλούς πολίτες οι εκλογές τα τελευταία χρόνια.

Η υπερδεκαετής οικονομική δοκιμασία της χώρας άφησε το στίγμα της στην πολιτική, καθώς οι πολίτες βίωσαν τη διάψευση των προσδοκιών τους. Οι αγορές νίκησαν την πολιτική και κάθε ελπίδα για καλύτερο μέλλον ακυρώθηκε. Ετσι οι Ελληνες σήμερα περιορίζονται στη ρεαλιστική και άνευρη αντιμετώπιση του παρόντος που εκφράζεται με μια διεκπεραιωτική αντιμετώπιση της ζωής.

Αυτή η στάση καθορίζει τις εκλογικές τους επιλογές. Δεν επιλέγουν τον οραματιστή πολιτικό, δεν αναμένουν να εμπνευστούν και να πιστέψουν σε ένα νέο «ελληνικό όνειρο», δεν παθιάζονται ούτε αντιπαρατίθενται, και όσοι ψηφίζουν, απλά επιλέγουν εκείνον που μοιάζει καλύτερος διαχειριστής.

Το πολιτικό σύστημα συντηρεί την παραίτηση της κοινωνίας και «βολεύεται» από τη στασιμότητα. Η Ελλάδα του 2024 μοιάζει να έχει μπει στην «παύση» (pause).

Η αισχροκέρδεια που κατατρώει τα εισοδήματά μας, όπως το σαράκι τα έπιπλα, δεν μπορεί πια να θέσει την πολιτική ατζέντα, οι πολίτες έχουν αποδεχθεί τα στενά δημοσιονομικά περιθώρια και την ακόμη μικρότερη αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης στο θέμα. Η βελτίωση της δημόσιας υγείας είναι προ πολλού χαμένη υπόθεση στα μάτια των πολιτών, ενώ η δημόσια ασφάλεια μένει (;) ως η μοναδική ελπίδα να βελτιωθεί από μία δεξιά κυβέρνηση.

Αξιολογώντας τη σημερινή κατάσταση με όρους Μεταπολίτευσης, η κυβέρνηση θα έπρεπε να ήταν σε αποδρομή, αν υπήρχε ικανή αντιπολίτευση. Δεν είναι μόνο οι ατυχείς επιλογές της, αλλά κυρίως ή οίηση της εξουσίας που έχει ξεπεράσει τα όρια. Οποιαδήποτε αστοχία δεν σχολιάζεται και κάθε ατόπημα, ακόμη και σε θεσμικό επίπεδο, μοιάζει σαν να μη συμβαίνει. Τα μέσα ενημέρωσης στη δίνη της περιστολής του κόστους και του lifestyle δεν ασχολούνται με το βάθος των πολιτικών θεμάτων και επιλέγουν πιο «ελαφρύ ρεπερτόριο».

Ολα αυτά συμβαίνουν διότι τα κόμματα έχουν χάσει τον παραδοσιακό τους ρόλο και δεν λειτουργούν εκφράζοντας τις ανάγκες των πολιτών, αλλά τις ανησυχίες των δικαιωματιστών. Οσο οι πολιτικοί δεν μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν με τους πολλούς, να εξηγήσουν τη σημασία της αλληλεγγύης και την προστιθεμένη αξία που δίνει στη δημοκρατία η εξασφάλιση των δικαιωμάτων των ομάδων που έως τώρα αποκλείονταν, η κοινωνία θα παίρνει λάθος μήνυμα. Θα θεωρεί ότι η δημοκρατία δεν είναι συμπεριληπτική και θα συγκινείται από συνθηματικό λόγο και την άρνηση σε καθετί νέο. Από ένα «όχι» αόριστο και χωρίς επιχείρημα, από μια ασαφή αναπόληση του παρελθόντος, από έναν λόγο λαϊκό και χωρίς επεξήγηση. Από έναν ιδεολογικό φανατισμό, χωρίς ιδεολογία, που φοβάμαι ότι θα ρίξει νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς!

Η Μαρία Καρακλιούμη είναι πολιτική αναλύτρια