Ποιος θυμάται την Αννούλα;

Τη θυμάστε την Αννούλα; Μόνο αν πλησιάζετε τα πενήντα θα έχετε κάποια ανάμνηση. Ηταν το «πρόσωπο» των εκλογών του 1985. Ηδη από τις προηγούμενες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ είχε φέρει το «νέο» και στην πολιτική διαφήμιση. Θυμάμαι, για παράδειγμα, εκείνη την αφίσα του 1981 με το φύλλο του ημερολογίου που, στις 18 Οκτωβρίου, έγραφε «Ραντεβού με την Ιστορία». Το ’85 όμως επιλέχθηκε ως κεντρικό πρόσωπο της καμπάνιας η Αννούλα, ένα κοριτσάκι πέντε, περίπου, ετών. Η Αννούλα εργοδηγός, η Αννούλα υδραυλικός, η Αννούλα γιατρός ή δεν θυμάμαι τι άλλο, αντιπροσώπευε την ελπίδα, έμοιαζε να εγγυάται το μέλλον και τη συνέχιση του έργου της κυβέρνησης. Στην τελευταία αφίσα της σειράς, η Αννούλα κρατούσε λουλούδια, ντάλιες ή μαργαρίτες αν θυμάμαι καλά. Και στην τελευταία ομιλία του Ανδρέα Παπανδρέου στο Σύνταγμα, βγήκε στο μπαλκόνι και έδωσε το μπουκέτο με εκείνες τις ντάλιες ή μαργαρίτες στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ (Κώστα Λαλιώτη «μύριζε» η σκηνοθεσία).

Εκείνη την εποχή η Αννούλα ήταν προστατευμένη. Δεν υπήρχε το Διαδίκτυο και τα σόσιαλ όπου, σήμερα, βρίσκει στέγη η παρόλα κάθε τοξικού αντιφρονούντα που θα ξερνούσε τοξικότητα ακόμη και για ένα πεντάχρονο κορίτσι. Ωστόσο, όταν μετά από χρόνια και αφού η Αννούλα είχε πλέον ενηλικιωθεί της ζητήσαμε συνέντευξη για το έντυπο όπου εργαζόμουν τότε, εκείνη αρνήθηκε. Μας είχε πει ότι η μεγάλη κομματική δημοσιότητα είχε επηρεάσει αρνητικά τα κατοπινά της χρόνια. Ωστόσο η παρουσία των παιδιών στα «πολιτικά πάλκα» έγινε από τότε κάτι σαν ατραξιόν. Θυμάμαι, για παράδειγμα, τη Ρένα Δούρου, τη βραδιά της νίκης της το 2014, να τραβολογάει και ένα κοριτσάκι ντυμένο με κάτι τούλια αν θυμάμαι καλά.

Εφέτος κάναμε Πρωτοχρονιά μιλώντας για ένα παιδί που βρέθηκε κάτω απ’ τα φώτα της γιορτής. Ενα κοριτσάκι που ήταν πλάι στον δήμαρχο Χάρη Δούκα στην εξέδρα του σόου για την αλλαγή του χρόνου στο Σύνταγμα. Μην επαναλαμβάνω τώρα τα γνωστά, την έπεσαν στον δήμαρχο διότι νόμιζαν ότι το παιδί ήταν από την Παλαιστίνη, μετά μάθαμε ότι ήταν η κόρη της παρουσιάστριας αλλά, τέλος πάντων, το κακό είχε γίνει. Η φωτογραφία με το παιδί «έπαιξε» παντού, ακόμη και από αυτούς που ήθελαν να το προστατέψουν, και το τι γράφτηκε από κάτω ελπίζω να μην τα διαβάσει ποτέ το κορίτσι.

Να το πω; Αν το παιδί ήταν κάποιο μεταναστόπουλο, θα το καταλάβαινα. Θα είχε ένα «ρόλο», θα συμβόλιζε, ας πούμε, την πολυπολιτισμική Αθήνα. Μέχρι εκεί όμως. Στην εποχή μας, δεν εκθέτουμε για κανένα λόγο παιδιά στα αδηφάγα μάτια και στα αβυσσαλέα στόματα του αγριεμένου πλήθους, ειδικά μάλιστα όταν το event μπορεί να μπει κάτω από το μικροσκόπιο της μικροπολιτικής κριτικής. Υποταγή στην τοξικότητα λοιπόν; Να το πούμε κι έτσι, πάντως είναι ο μόνος τρόπος προστασίας. Καταλαβαίνω τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου που, στον πανικό του live προφανώς, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην επιθυμία της κόρης της να ανεβεί μαζί της στη σκηνή. Ας γίνει όμως αυτό ένα μάθημα για όλους μας. Διότι ακόμη και η έκθεση των παιδιών στα σόσιαλ μπορεί να αποδειχθεί τραυματική.