Πατριωτική Αριστερά!

Εχω ρυθμίσει το κινητό μου τηλέφωνο ώστε να με ειδοποιεί κάθε φορά που κάνουν παρέμβαση στα κοινωνικά δίκτυα ορισμένα από τα πρόσωπα τα οποία πριν από λίγα χρόνια παραλίγο να στείλουν την Ελλάδα στην εποχή των παγετώνων (κατά την έκφραση του Ευάγγελου Βενιζέλου) αλλά σήμερα οι παρεμβάσεις τους είναι απλώς γραφικές. Οταν, π.χ., ο περίφημος Κρης Πολάκης γράφει «ΕΤΣΙ», με κεφαλαία, ξέρω ότι δίνει το έναυσμα μιας νέας κωμικής σκηνής στην κωμωδία της Αριστεράς της οποίας, κατά κύριο λόγο, το copyright έχει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το τελευταίο «ΕΤΣΙ» του Πολάκη παραπέμπει στον αρχηγό, τον Στέφανο Κασσελάκη (ο οποίος, άλλωστε, έχει χρίσει τον Πολάκη κάτι σαν υπαρχηγό). Ο Κασσελάκης, στη βαθιά Αμερική όπου διακόπτει, βλέπει ελληνική τηλεόραση. Ακουσε, μάλιστα, τον Αγγελο Συρίγο να μιλάει για τη Συνθήκη της Λωζάννης, εκνευρίστηκε επειδή θεώρησε ότι όλα αυτά τα αναθεωρητικά είναι επιζήμια για το έθνος και έκανε ένα οργισμένο βίντεο, στο οποίο περίπου κατηγορεί τον Συρίγο ως αβανταδόρο του Ερντογάν και καλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη να τον διαγράψει, αλλιώς θα είναι και αυτός αβανταδόρος του Ερντογάν! «Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Πατριωτική Αριστερά, θα είναι εδώ, απέναντί τους», καταλήγει.

Πατριωτική Αριστερά! Ηξερα το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, έχουμε ζήσει ωραίες μέρες με την τουρκοφάγα τάση του προηγούμενου αιώνα (Χαραλαμπίδης, Τσοβόλας, Παναγιώτης Κρητικός), που έχει επηρεάσει αρκετά και τις θέσεις του επίσημου ΠΑΣΟΚ. Πρόσφατα, στη Βουλή, ο Βελόπουλος, όταν τον κάρφωσε ο Αδωνις Γεωργιάδης ότι πριν φτιάξει το δικό του μαγαζί ήταν ΠΑΣΟΚ, έσπευσε να αυτοπροσδιοριστεί ως «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ». Τώρα, φαίνεται ότι απέκτησε ανταγωνιστή, τον Κασσελάκη.

Μετά τη μούφα καταγγελία κατά του Μητσοτάκη ότι θα φέρει 500.000 Πακιστανούς, ο Κασσελάκης φαίνεται ότι έχει εμπεδώσει την τυπική ρητορική που χρησιμοποιούν οι ακροδεξιοί. Και ως φαίνεται στο εξής θα πολιτευτεί ως εθναμύντωρ, αντίπαλος της ρητορικής του Βελόπουλου και του Νατσιού. Οχι ως Πατριωτική αλλά ως Υπερπατριωτική Αριστερά.

Το κόμμα του προλεταριακού διεθνισμού, της θάλασσας που δεν έχει σύνορα, των μεταναστών που εξαφανίζονταν, δηλαδή, επιλέγει στο εξής να βρεθεί στον αντίποδα του παλαιού εαυτού του. Και να κάνει πολιτική με τα στερεότυπα του υπερπατριωτισμού. Είναι μια λύση για τον απολιτικό αρχηγό του, η πατριδοπληξία είναι εύκολη, μαθαίνεται γρήγορα και δεν έχει απαιτητικούς οπαδούς. Μπορεί να είναι εύκολη λύση και για προσωπικότητες όπως ο Πολάκης, που άλλωστε δεν είχαν ποτέ σχέση με την (στην ουσία πολύ μικρή) Αριστερά των δημοκρατικών ιδεών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, βεβαίως, ένα κόμμα σε μετάλλαξη. Ενας μηχανισμός διαμαρτυρίας που δεν κατάφερε να βρει ρόλο στο δημοκρατικό πλαίσιο, σε συνθήκη ομαλότητας. Η πρωτοφανής συρρίκνωσή του στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις έδειξε τι παθαίνουν οι σημαίες ευκαιρίας. Η σκανδαλώδης εκχώρηση του κόμματος σε έναν απολιτικό, όπως ο Κασσελάκης, επιβεβαίωσε το θεσμικό έλλειμμά του και εξέθεσε ακόμα μια φορά την Αριστερά και ιδίως το «ηθικό της πλεονέκτημα».

Η στροφή προς την πατριδοκαπηλία είναι ο τελευταίος εξευτελισμός. Προβλέπω ότι θα δυσκολευτούν να την αντέξουν ακόμα κι όσοι ανέχτηκαν τις τερατώδεις επιλογές του αντιμνημονιακού λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ.