Ατλάντα 1996. {LF}Η Ολυμπιάδα της Coca-Cola

Ολυμπιακών Αγώνων το ανάγνωσμα… και είμαι βέβαιος ότι ούτε στους εφιάλτες του Coubertain, του Βικέλα, του Χρυσάφη θα μπορούσε να χωρέσει η απόλυτη εμπορευματοποίηση μιας μονάκριβης ανθρώπινης αξίας που την υπηρετούσαν μόνον εγκάρδια, αυτής του πνεύματος της Ολυμπίας. Και επελέγη πλατινένια επέτειος των 100 ετών, από τους πρώτους Ολυμπιακούς της Αθήνας για να επιβεβαιωθεί η απόλυτη μετάλλαξη ενός κόσμου αξιών σε χρηματοπιστωτικό δρώμενο. Ας οδοιπορήσουμε τα γεγονότα για να επιβεβαιωθεί του λόγου το αληθές.

Η επιλογή μιας πόλης για την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων αποτελεί πάντοτε συνέπεια παρασκηνιακών συναλλαγών, μυστικών συνωμοτικών συμμαχιών και κυρίως κερδοσκοπικών επιδιώξεων. Η Ατλάντα, η δέκατη πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών, πέτυχε την ανάληψη των αγώνων του 1996 επειδή αποτελούσε έδρα της Coca-Cola και οχυρό μερικών άλλων οικονομικών συγκροτημάτων. Παντού κυριαρχούν τα ιδιωτικά επιχειρησιακά μεγαθήρια που ελέγχουν με τη μέθοδο της εξαγοράς, τις εξουσίες.

Η Ατλάντα ήταν μία πόλη με άνεργο τον μισό πληθυσμό. Ηταν πόλη με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Παρά το γεγονός ότι συνταράσσεται από κύμα εγκληματικότητας, η Ατλάντα ανέλαβε την Ολυμπιάδα ως προσφορά της Coca-Cola. Η Ατλάντα προτιμήθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες με την παρέμβαση της βιομηχανίας και τις συναλλαγές της ΔΟΕ. Αντικειμενικός σκοπός η αύξηση των πωλήσεων, ενώ άλλες εταιρείες έσπευδαν να αγοράσουν τους πέντε κύκλους, σύμβολα Ολυμπιάδων, για προώθηση των προϊόντων τους.

Η Coca-Cola αποτελούσε ένα σύμβολο του αμερικανισμού. Ο αντιπρόεδρός της δήλωσε ότι είναι ο χρηματοδότης των Ολυμπιακών Αγώνων. Η Coca-Cola ανταγωνιζόταν την Pepsi-Cola. Οταν το 1968 ο Ρίτσαρντ Νίξον κέρδισε τις εκλογές, υποστηριζόμενος από την Pepsi-Cola, έσπευσε να πείσει τη Μόσχα να εφοδιάσει τα καταστήματα της χώρας με τα προϊόντα της.

Για να πραγματοποιηθεί η ανάθεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996 στην Ατλάντα, η Coca-Cola προσέφερε στη ΔΟΕ 350.000 δολάρια. Ο πρόεδρος Σάμαρανκ επισκεπτόταν τις υποψήφιες πόλεις και αξίωνε πολλαπλασιασμό των δαπανών. Για τον αμερικανό πολίτη η Ατλάντα ταυτιζόταν με την Coca-Cola και την τηλεοπτική επιχείρηση CNN. Είναι η τρίτη από τις αμερικανικές μεγαλουπόλεις στην ένταση της εγκληματικότητας.

Η ανάθεση των Ολυμπιακών στην Ατλάντα λοιπόν υπήρξε επίτευγμα της Coca-Cola. Τα γραφεία της βρίσκονταν στην ολυμπιακή περίμετρο. Από το 1980, επί προεδρίας Σάμαρανκ, η ΔΟΕ εξελίχθηκε σε υπέρπλουτη εταιρεία. Και όπως ήταν φυσικό όλα τα μέλη της ψήφισαν υπέρ της Ατλάντα εξαιτίας των χορηγιών της Coca-Cola, οικονομικό συνεταίρο της ΔΟΕ, της χρηματομανούς εταιρείας της Λωζάννης. Συμφωνία κερδοσκοπισμού. Δέκα διαφημιστικές εταιρείες πλήρωσαν καθεμιά 40 εκατομμύρια δολάρια για ν’ αναγραφεί ο τίτλος τους στους «ολυμπιακούς κύκλους».

Κατά τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα η τηλεόραση και ο Τύπος αποκαλούσαν κάθε πρωταθλητή «σούπερμαν» υπεράνθρωπο! Και πρόσθεταν: «Το όνειρο έγινε πραγματικότητα», «χάρη στον σούπερμαν εμείς οι Αμερικανοί αισθανόμαστε καλύτερα». Πρόκειται για μια εκδήλωση αχαλίνωτου σοβινισμού. Οι θεατές καταντούν θύματα των μύθων και σπεύδουν να αγοράσουν τα υποδήματα – βιομηχανιών χορηγών με ανταλλάγματα – που φοράει ο ολυμπιονίκης!

Ο πρόεδρος των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα Andrew Young, αμέσως μετά την άφιξή του στην Ατλάντα, έσπευσε στα κεντρικά γραφεία της Coca-Cola και ύστερα ταξίδεψε στην Ούασιγκτον για να συναντήσει τον αμερικανό πρόεδρο.

Τα πάντα στον ολυμπιακό κατάλογο ήταν προς πώληση. Στην Ατλάντα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες μεταμορφώθηκαν, οριστικά πλέον, σε εμπορευματική διεθνή εξόρμηση. Ιδού η δήλωση του Hugh MeColl, ενός τραπεζίτη χορηγού της Ατλάντα: «Μπαίνουμε σ’ έναν επιχειρηματικό γύρο. Θα κερδίσουμε χρήματα. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε» (Andrew Jennings: The new lords of the rings, London, 1996, σ. 289).

Το σήμα των Ολυμπιακών αποτελούσε ένα φιλοκερδή χώρο για επενδύσεις. Με τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα η βιομηχανία Coca-Cola πολλαπλασίασε την παγκόσμια επιρροή και την εμπορευματική διείσδυση με αλματώδη αύξηση των πωλήσεων. Ηταν μια πολυδάπανη αλλά χρηματοβόρα διαφημιστική παράσταση η Ολυμπιάδα του 1996. Ο επικεφαλής της Coca-Cola έσπευσε να δηλώσει: «Δόξα νάχει ο Θεός για το παγκόσμιο ολυμπιακό παζάρι».

Στην Ατλάντα, η δαπάνη για την κατασκευή σταδίων κ.λπ. έφθασε το 1,7 δισ. δολάρια. Τα μυθώδη αυτά ποσά καλύπτονται κυρίως από τα τηλεοπτικά μέσα και τους χορηγούς των διαφημίσεων. Οι εισπράξεις της Ατλάντα από τις τηλεοράσεις έφθασαν τα 907 εκατομμύρια δολάρια. Από το ποσό αυτό η Ατλάντα κράτησε 559 εκατομμύρια δολάρια, ενώ τα υπόλοιπα 348 εκατομμύρια ενθυλάκωσε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, η «μαφία» του αθλητισμού.

Από τους «χορηγούς» (πολυεθνικές και άλλες εταιρείες) η Ατλάντα συγκέντρωσε 540 εκατομμύρια δολάρια. Από τους θεατές των Αγώνων εισπράχθηκαν 422 εκατομμύρια δολάρια. Για τις διαφημίσεις, οι μεγαλοεπιχειρήσεις χρησιμοποιούσαν τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους, τον πυρσό της Ολυμπίας και τη «μασκότ» το σύμβολο των τοπικών αγώνων. Σε 136 εταιρείες παραχωρήθηκε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν το ολυμπιακό σήμα στα προϊόντα τους με αντίτιμο 100 εκατομμύρια δολάρια. Για διαφημιστικούς λόγους είχε ιδρυθεί και… Μουσείο Coca-Cola για προσέλκυση θεατών! Οι τοπικοί άρχοντες φρόντισαν να μεταφέρουν σε άλλες πόλεις τον μαύρο πληθυσμό της Ατλάντα για να μη δυσαρεστηθούν οι ξένοι επισκέπτες!..

Κυριαρχούν πλέον οι συναλλαγές, η ληστρική πολιτική, οι δωροδοκίες, το ντοπάρισμα των αθλητών. Οι Ολυμπιακοί μεταβάλλονται σε αγώνα των πολυεθνικών. Πρόκειται για τη νέα μορφή του απατηλού μύθου περί «ολυμπιακού πνεύματος» και «ολυμπιακού ιδεώδους». Η επιλογή της Ατλάντα ήταν αξίωση και επιτυχία της Coca-Cola που αποτελούσε έναν από τους ισχυρούς χρηματοδότες της ΔΟΕ. Το λεγόμενο «ολυμπιακό ιδεώδες» ήταν πια αντικείμενο κερδοσκοπίας. Η οργάνωση των Ολυμπιακών αποτελεί οικονομική αποκλειστικά υπόθεση. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της εποχής μας είναι μια σύζευξη χρήματος και τηλεοπτικού θεάματος. Το 1980 ο Σάμαρανκ μιλούσε για «τέλειο γάμο» μεταξύ αθλητισμού και τηλεοράσεων.

Ο πρόεδρος της ΔΟΕ δήλωσε ότι η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού σημαίνει… δημοκρατικοποίηση του αθλητισμού. Ο Σάμαρανκ κάλεσε τον ιδιοκτήτη της Coca-Cola στη Λωζάννη και τον τίμησε με ολυμπιακό παράσημο. Κατά τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα το τηλεοπτικό δίκτυο NBC μετέδιδε αποκλειστικά διαφημίσεις της Coca-Cola. Ενας γερμανός παράγοντας του αθλητισμού θα διακηρύξει ότι «χωρίς την Coca-Cola δεν θα γίνονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ατλάντα». Ετσι στην Ατλάντα υπάρχει μουσείο Coca-Cola. Αλλά αποκρύπτεται ότι αρχικά το ποτό περιείχε κοκαΐνη και αλκοόλ. Και βέβαια στο ολυμπιακό μουσείο της Λωζάννης δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για το ντοπάρισμα των αθλητών!

Σκάνδαλο λοιπόν η ανάληψη των Ολυμπιακών του 1996, έναν αιώνα μετά την έναρξη των Αγώνων, από την Ατλάντα και όχι από την Αθήνα. Γενική, ωστόσο, η συναίνεση. Ο γερμανός πρόεδρος Weizsacker έσπευσε να δηλώσει: «Αφήστε να κερδίσει η Coca-Cola και όχι η Αθήνα»! Τα μέλη της ΔΟΕ που ταξίδεψαν στην Ατλάντα για τους Ολυμπιακούς παρέλαβαν ειδικές «κάρτες» για να αγοράσουν δωρεάν οτιδήποτε επιθυμούσαν. Στα παιδιά τους παραχώρησαν υποτροφίες. Οι Αγώνες αποτελούσαν μία επιχειρηματική κερδοσκοπική εξόρμηση.

Σε πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες καταγγέλλεται ότι η Coca-Cola είναι η ιδιοκτήτρια των Ολυμπιακών του 1996. Η εταιρεία εξασφάλισε, καταβάλλοντας 40 εκατομμύρια δολάρια το δικαίωμα να εμπλουτίσει διαφημιστικά τις φιάλες του ποτού με το έμβλημα των Ολυμπιακών, τους πέντε κύκλους. Μεγάλη διάδοση είχε η Coca-Cola στη Γερμανία κατά τους Ολυμπιακούς του 1936 και συνεχίστηκε ως το 1945. Μετά την ήττα του ναζισμού, η Coca-Cola θεωρήθηκε εβραιοαμερικανική εταιρεία και εκδιώχθηκε. Οι αμερικανικές όμως στρατιωτικές μονάδες που κατέφθασαν στην Ευρώπη συνοδεύονταν από δέκα εκατομμύρια φιάλες Coca-Cola όπου κυριαρχούσε το διαφημιστικό σύνθημα «η Coca-Cola πάει στον πόλεμο».