Γραφή και Ανάγνωση

Δεν πάει πολύς καιρός, πήγα στο γάμο μιας καλής και πολυαγαπημένης φίλης, που δεν άλλαξε μόνο στέφανα με τον καλό της, αλλά βάπτισε και το τρισχαριτωμένο κοριτσάκι της. Ηταν και γλυκιά η βραδιά ο κήπος στολισμένος άρχισαν τα τραγούδια και οι χοροί τα φιλιά οι αγκαλιές, ήρθε κάποια στιγμή να πρέπει λέει να γράψω στο λεύκωμα του γάμου, ου μην αλλά και της βαπτίσεως, δυο λόγια, μιαν ευχή. Εύκολο. Αμ δε.

Μου έδωσαν ένα στυλό και άρχισα να γράφω. Οχι ακριβώς να γράφω, να προσπαθώ να γράψω. Κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Αλλά καθόλου καλά. Με το που πήγα να γράψω «Ολες μου οι ευχές…» το χέρι μου σαν να μην πήγαινε, κατ’ αρχάς αυτό το όμικρον δεν έλεγε να κλείσει τον κύκλο του και έβγαινε σαν λιποθυμισμένο έξι. Το διόρθωσα εκεί τσάτρα πάτρα, και πήγα στο λάμδα, το καημένο το δύσμοιρο το λου κάπως έγειρε και έγινε ως διά μαγείας ένα ωραιότατο ταυ Τ. Ας μην μιλήσω για το έψιλον στο «ευχές» γιατί αναποδογυρίστηκε και αντί για «ε» μου βγήκε ένα 3.

Ταράχτηκα σφόδρα, διότι δεν είχα πιει να πεις, ένα ποτήρι κρασί κι αυτό μισό, έτσι για το καλό, να πω το «βίον ανθόσπαρτον».

Λέω έχει γούστο να ήρθε το εγκεφαλικό απρόσκλητο. Τέλος πάντων έσβηνα διόρθωνα έκανα κάτι μουτζαλιές εκεί, κάτι ορνιθοσκαλίσματα, κάτι καλικατζούρες, αυτό δεν ήτανε ελληνικά, αυτά ήτανε η Γραφή Α ο δίσκος της Φαιστού μπορεί και η Γραφή Β που προηγείται και είναι του κυπρομινωικού συλλαβαρίου το οποίο είναι και μη αποκρυπτογραφημένο.

Γύρισα στο τραπέζι ένα πτώμα. Λέω στο Χρήστο που καθότανε δίπλα το και το.

– Χρήστο μου τι μου συμβαίνει; Τον πιάσανε τα γέλια.

– Πόσο καιρό έχεις να γράψεις;

– Τρελάθηκες; Συχνά. Αρκετά συχνά.

– Οχι με στυλό λέω. Από πότε έχεις να γράψεις;

– Ναι… Ναι… τώρα που το λες, κάτσε να δεις. Από το 1997 που με κέρδισε το λάπτοπ.

– Καλά σημειώσεις δεν κρατάς;

– Aμέ στο κινητό. Μάλιστα κατέβασα κι ένα application που δεν χρειάζεται να πατάς πλήκτρα, του μιλάς κι αυτό σε γράφει.

– Μην το ψάχνεις τότε. Ξέχασες. Ξέχασες να γράφεις.

Α, δεν θα το αφήσω εγώ αυτό έτσι. Από την άλλη μέρα πήρα ένα τετράδιο έγραψα απ’ έξω «Τετράδιον Γραφής Σταμάτη Φασουλή» και άρχισα την εξάσκηση. Μισή ώρα την ημέρα προ ή μετά του φαγητού, αναλόγως. Μάλιστα για να το ποικίλω και να μη βαριέμαι έγραφα σε μονόστηλα στην αρχή μετά προχώρησα στα δίστηλα, αργότερα σε μικρά περιθώρια, ύστερα σε μεγάλα απ’ τη μια μεριά, μετά απ’ την άλλη. Αλλά το σταμάτησα κι αυτό γιατί φοβήθηκα, σκέφτηκα λες, να την πάθω κι εγώ σαν τον Τζακ Νίκολσον στη Λάμψη του Κιούμπρικ που αποτρελάθηκε και κυνηγούσε με ένα τσεκούρι να σκοτώσει το γιο του στον χιονισμένο λαβύρινθο;

Αααα με τον Κιούμπρικ έπαθα άλλο σοκ. Οχι γραφής. Ανάγνωσης αυτή τη φορά. Προχθές ένα κανάλι έπαιζε τα «Μάτια Ερμητικά Κλειστά», κόλλησα κι άρχισα να το βλέπω για τρίτη φορά. Θυμάμαι μου είχε αρέσει πολύ. Ε, δεν μπορούσα να την παρακολουθήσω, να τη διαβάσω. Εβλεπα μόνο εικόνες. Πέρασε πάνω από μισή ώρα για να μπω στο κλίμα και να αφεθώ στην γοητεία της. Βλέπεις έχουμε συνηθίσει στα γρήγορα πλάνα στο καταιγιστικό μοντάζ, στην εκκωφαντική μουσική στην επιθετική εικόνα.

Μαζί με τη γραφή πρέπει να ξαναρχίσω να διαβάζω τις ταινίες που αγάπησα. Γιατί καλός είναι ο Νόλαν και μια χαρά ο «Οπενχάιμερ» αλλά σαν τον Κιούμπρικ δεν έχει.

Αυτά κι ευτυχισμένος να είναι ο καινούργιος…