Baby on board{CR}

Οταν η μητέρα του ήταν έγκυος σ’ αυτόν, της παραχωρούσαν θέση στο τραμ από  σεβασμό – έφερνε μια νέα ζωή στον κόσμο. Στο μαιευτήριο, με τη γέννα, ο σύζυγος τής πήγε άσπρα λουλούδια. Οταν ο μικρός μεγάλωσε λίγο, καμάρωναν κι έβαλαν στο αυτοκίνητό τους την ταμπέλα Baby on board. Ανδρωνόταν σε μια πανέμορφη πόλη, την Πράγα, όπου μόνο που περπατάς στον δρόμο παίρνεις μαθήματα αισθητικής. Ηταν καλό, ήσυχο παιδί. Αψογος φοιτητής αργότερα. Μόλις έφτασε στα είκοσι τρία χρόνια, κι ενώ έκανε το μεταπτυχιακό του, πήρε κάποιο πρωί ένα μακρύκαννο τουφέκι με διόπτρα, σκότωσε τον πατέρα του, μετά ανέβηκε στον τέταρτο όροφο του πανεπιστημίου κι άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως φοιτητές και καθηγητές – δολοφόνησε εν ψυχρώ δεκαπέντε, άλλους είκοσι πέντε τους τραυμάτισε βαριά, και άλλους ελαφρότερα. Σύνολο ογδόντα ανθρώπους. Μετά το baby on board αυτοκτόνησε.

Εχετε προσέξει πως τα τελευταία χρόνια όποιος έχει, ή λέει ότι έχει, «ψυχολογικά προβλήματα» αρπάζει ένα όπλο και σκοτώνει καμιά εικοσαριά αγνώστους κατά προτίμηση σε σχολεία, σε πανεπιστήμια, κάποιοι δε και σε βρεφονηπιακούς σταθμούς – ειδικά εκεί βρίσκουν τους ενόχους, στα νεογνά, ή στα βρέφη, που ευθύνονται για όλα τα δεινά του κόσμου και για τα δικά τους. Ο πάσα ένας διαταραγμένος που χρειάζεται γιατρό βρίσκει συνήθως την πιο εύκολη λύση: βγαίνει στη γύρα αρματωμένος και αρχίζει και δολοφονεί άσχετο κόσμο αδιακρίτως. Κι αυτό συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο, στο ίδιο μοτίβο, πανομοιότυπα. Διότι το παιδί είχε «ψυχολογικά προβλήματα». Ισως, δηλαδή, κάποτε δεν του δώσανε την καραμέλα που περίμενε, ή ο μπαμπάς τού έκανε παρατήρηση για τη μύξα στη μύτη. Και από τότε σάλταρε, διότι δεν τον αγάπησε κανείς. Ηθελε πια να σκοτώσει τους πάντες. Να έχει τις ζωές τους στα χέρια του. Να γίνει Θεός. Διότι ήταν Θεός εκ γενετής. Απλώς οι άλλοι δεν του το αναγνώριζαν κι έπρεπε να πληρώσουν.

Μέχρι τώρα ξέραμε πως το μίσος είναι για τους κοντινούς. Αλλά αυτό δεν ισχύει πια – το μίσος πλέον έγινε αφηρημένο, δεν χρειάζεται ποιητικό αίτιο, δεν χρειάζεται να έχεις προηγούμενα με κάποιον συγκεκριμένο. Υπάρχει ταξικό μίσος (γιατί ο άλλος να βγάζει διακόσια ευρώ παραπάνω από σένα;), υπάρχει κοινωνικό μίσος, δηλαδή οι κοινωνιοπαθείς, τα φρικιά, οι σημαδιακοί κι αταίριαστοι που λέει ο Παπαδιαμάντης, και που ως περιθώριο είναι στη μόδα και πρέπει να τους κανακεύουμε. Υπάρχουν γενικώς εκείνοι που ζούνε against, οι τρωγλοδύτες της εναντίωσης, κι εκείνοι που μισούν εν γένει τον κόσμο, ή τον εαυτό τους, αλλά που για αυτό πάντα φταίνε οι άλλοι εν γένει. Η άτιμη η κοινωνία.

Εκκολάπτονται όλα αυτά τα καλά παιδιά σε αυτοκίνητα που έχουν πίσω την ταμπέλα baby on board. Αθώα βρέφη, που ίσως σε δεκαοχτώ χρόνια θα σφάζουνε με το γιαταγάνι απίστους αλαλάζοντας Αλλάχου ακμπάρ. Πριν δεκαοχτώ χρόνια ήταν κι αυτοί μωρά που τα καμάρωναν οι γονείς τους στις παιδικές χαρές, τους γιόρταζαν γενέθλια, τους αγόραζαν λούτρινα αρκουδάκια τα Χριστούγεννα –κάποιοι από αυτούς είναι ταλέντα από μικροί, δεν φτάνουνε καν στα είκοσι χρόνια: στην Αμερική, συνήθως, αλλά όχι μόνον, εμφανίζονται τέτοιοι  δολοφόνοι ακόμα και στην ηλικία των δεκαπέντε, μέχρι και έφηβα κορίτσια, ακόμα και γέροι που ξαφνικά θυμούνται στα εβδομήντα τους πως πρέπει να σκοτώσουν κόσμο για να βρει η ψυχή τους τη γαλήνη.     Και για όλους, εκ των υστέρων, λένε πάντα τα ίδια: Ηταν καλό παιδί. Ησυχος, ντροπαλός, μελετηρός, διαβαστούρι. Λίγο εσωστρεφής. Ευγενικό αγόρι. Πάντα κάπως έτσι συμβαίνει. Κάθεται ο δεκαπεντάχρονος και βλέπει ήσυχος τηλεόραση με τον μπαμπά του. Κι εκεί που κάθεται, σηκώνεται ήρεμος, πάει στην αποθήκη, παίρνει ένα τσεκούρι, γυρίζει και κομματιάζει τον πατέρα του εν ψυχρώ. Καλό παιδί. Baby on board. Πώς γίνεται και συμβαίνει αυτό; Κανείς δεν ξέρει. Ακόμα και στις γάτες υπάρχει ένα ελάχιστο ποσοστό αρσενικών που πάει και σκοτώνει τα νεογέννητα γατάκια. Γιατί; Ακατανόητο. Πρόκειται για ποσόστωση, πάντα; Αστοχία υλικού, μέσα στις άπειρες ζαριές του DNA; Να βγαίνει ξαφνικά ένας εκ γενετής φονιάς; Ο Τσέχος που σκότωσε προ ημερών τον πατέρα του πριν πυροβολήσει άλλους ογδόντα, δήλωνε πως πάντα ήθελε να σκοτώσει. Τι θα πει «πάντα»; Από πόσων χρονών; Από  πόσων μηνών;

Στο μεταξύ αν μελετήσεις τις εφημερίδες διαπιστώνεις πως η σχετική ποσόστωση υπάρχει ανέκαθεν. Σε κάθε γενιά. Και καλά (τρόπος του λέγειν) για εκείνους που δηλώνουνε έντιμα πως απλώς θέλουν να σκοτώσουν άνευ λόγου και αιτίας, διότι έτσι είναι το μέσα τους, μαύρο. Αλλά το χειρότερο είδος είναι εκείνοι που θέλουν να κάνουν το ίδιο, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα, ή ως χαλί, κάποια ιδέα, κάποια ιδεολογία, μια θρησκεία, ή την επίκληση κάποιας αφηρημένης δικαιοσύνης όπου εισαγγελείς, δικαστές, μάρτυρες κατηγορίας κι εκτελεστές είναι οι ίδιοι. Πού πας, ρε Καραμήτρο; Κι όμως. Αναδύονται σε κάθε γενιά μερικοί κατά φαντασίαν τιμωροί – κάποιοι που ήταν babies on board, κι αυτοί, πριν λίγα χρόνια. Και βάζουνε τυφλές βόμβες, ή βγαίνουν στη γύρα να σκοτώσουν άσχετους στο όνομα του ουμανισμού.

Οπότε η ερώτηση είναι αυτονόητη: Πότε θα αποκαλυφθεί το επόμενο τέρας; Αυτό το καλό, ευγενικό παιδί που ζει ανάμεσά μας; Σήμερα; Αύριο;