Προς απαξάπαντες τους πολιτικούς

Οσα κι αν οφείλουμε στους πολιτικούς, τίποτε δεν μας εμποδίζει ή μάλλον πολλά είναι αυτά που μας επιβάλλουν να τους τα χρεώσουμε ως παραλείψεις κυρίως όσον αφορά τον ηθικό αντίκτυπο που έχουν οι τελευταίες στη ζωή μας. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε να αισθάνεται κάποιος την ανάγκη να τους αφιερώσει τον στίχο του μέγιστου ποιητή Τάσου Λειβαδίτη («Ετρεχα να σώσω την ανθρωπότητα ποδοπατώντας τους διπλανούς μας») που αν τον έπαιρναν υπόψη τους έστω κι όχι τοις μετρητοίς, αναμφισβήτητα η σύνολη πολιτική ζωή της χώρας θα ήταν τελείως διαφορετική. Κυρίως αν η επίλυση των προβλημάτων σύνολης της επικράτειας που φαίνεται να παραμένει η κύρια έγνοια τους δεν είχε καταντήσει ένα άλλοθι ώστε να τους έχει κάνει ανίσχυρους να αφουγκράζονται την αγωνία του ενός ανθρώπου ή να πιστεύουν πως δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία ώστε να το πράξουν.

Αν όχι το σύνολο των πολιτικών, οι περισσότεροί τους τουλάχιστον φαίνεται να μην μπορούν να συλλάβουν μια απλούστατη αλήθεια, πως όταν τα θέματα από τα πιο αδιάφορα ως τα πιο πυρίκαυστα γίνονται πλατιά δημόσια, χάνεται η δυνατότητα να μπορούν να συζητηθούν στις αποχρώσεις τους, γίνονται όλα άσπρο – μαύρο. Εκτός κι αν υπολογίζουν σ’ αυτή την ευχέρεια γιατί όταν η όξυνση των προβλημάτων φτάνει σε σημείο εκρηκτικό, μπορείς εύκολα με την κυριαρχία του «άσπρου – μαύρου» να δίνεις στα πράγματα όποια μορφή θέλεις. Αλλά και να μεταβάλλεσαι σε κατήγορο ενώ θα παρέμενες αυταπόδεικτα κατηγορούμενος σε περίπτωση που θα είχες να λογοδοτήσεις για τη συμπεριφορά σου σε μια συγκεκριμένη σχέση κι όχι με αναφορά σε μια απειρία ανθρώπινων περιπτώσεων με την ανακούφισή της να συνιστά, υποτίθεται, τον στόχο σου.

Ο κόσμος δεν αλλάζει με την ευχέρεια που έχουν οι πολιτικοί να παίρνουν μέτρα. Μια αντίστοιχη στάση σταθεροποιεί τις αντιθέσεις αφού η λήψη μέτρων αν ευεργετεί πολλούς, είναι πάντα εις βάρος έστω και λίγων.

Ο κόσμος αλλάζει χάρη σε μια κίνηση που σώζει τον συγκεκριμένο «έναν». Είναι σίγουρα αδιαπραγμάτευτο πως ο Γιάννης Αγιάννης στους «Αθλιους» του Ουγκώ όπως άπλωνε το χέρι του στο δάσος για να βοηθήσει την Τιτίκα ενώ μετέφερε έναν κουβά με νερό για τα αφεντικά της, τους Θερναρδιέρους, μετέβαλλε τον ρου της ανθρωπότητας σε μια ανθρωπινότερη κατεύθυνση πολύ περισσότερο από ό,τι νομοσχέδια ενός αντίστοιχου προσανατολισμού ψηφισμένα στο γαλλικό κοινοβούλιο.

Αν ο στίχος του Τάσου Λειβαδίτη στάθηκε ο κυριότερος λόγος ώστε να «διαβάζουμε» από μια άλλη πλευρά τη συμπεριφορά των πολιτικών, οφείλουμε προκειμένου να τον τιμήσουμε πλήρως να μην παραλείψουμε να υπογραμμίσουμε την κυριότερή του εκδοχή. Οσο υψηλός κι αν είναι ένας στόχος, όπως αυτός της σωτηρίας της ανθρωπότητας, παραμένει το λιγότερο αναπόδεικτος όταν μια κάθε άλλο παρά αφηρημένη έννοια όπως αυτή της ανθρωπότητας την επικαλείσαι προκειμένου να διατηρείς την ευχέρεια να ποδοπατάς τους διπλανούς σου.