Πολιτική για λύσεις {LF}και αποτέλεσμα

Η ψήφιση μιας μεταναστευτικής ρύθμισης με πλειοψηφία άνω των 5/6 στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι μια ασυνήθιστη εξέλιξη για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα αλλά και για τη σημερινή Ευρώπη. Η κυβέρνηση πέτυχε εκεί που άλλοι στην Ευρώπη απέτυχαν και απέδειξε ότι είναι δυνατή μια πολιτική «μέσης λύσης», που από τη μια είναι ανυποχώρητη στην καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης μεταναστών μέσα από την αυστηρή φύλαξη των συνόρων, με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και τον νόμο και, από την άλλη, διαμορφώνει εναλλακτικές οδούς νόμιμης και λελογισμένης μετανάστευσης, με όρους και κανόνες, σύμφωνα με τις ανάγκες της οικονομίας και τις προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας.

Τα δυο πηγαίνουν μαζί και συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Για να υπάρξει το δεύτερο, πρέπει να εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στην ελληνική κοινωνία, που διαταράχθηκε από την τραγική διαχείριση του Μεταναστευτικού την περίοδο 2015-2019. Αλλά και για να πετύχει το πρώτο, πρέπει να υπάρχουν νόμιμες εναλλακτικές. Αυτό κάνει η κυβέρνησή μας, στη βάση των προγραμματικών δηλώσεων, με τις οποίες πήρε τη ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής τον περασμένο Ιούλιο.
Πάνω σε ένα θέμα που έχει καταστεί ιδιαίτερα τοξικό και διχαστικό σε όλη την Ευρώπη, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατάφερε να δημιουργήσει μια ευρεία συναίνεση και να επιτρέψει άπαξ την πρόσβαση στη νόμιμη εργασία σε μη νόμιμα διαμένοντες επί τρία και πλέον χρόνια αλλοδαπούς, με προσφορά εργασίας, για όσο εργάζονται. Κι αυτό με την υποστήριξη όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με την εξαίρεση της Ακροδεξιάς.

Προφανώς, υπάρχουν καλοπροαίρετες και δικαιολογημένες ανησυχίες και ενστάσεις, όπως αυτές στο εσωτερικό της ΝΔ, με βασικότερη αυτή ότι έτσι μπορεί να προσελκυσθούν νέες παράνομες αφίξεις. Οι ενστάσεις αυτές, ωστόσο, απαντήθηκαν από τον πολύ προσεκτικό σχεδιασμό της ρύθμισης, που αφορά αφίξεις πριν από το 2021. Η αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός «μαγνήτης» είναι η Γερμανία και όχι η Ελλάδα και πως εμείς, ως χώρα διέλευσης, «πληρώνουμε τα σπασμένα» μιας συχνά αντιφατικής μεταναστευτικής πολιτικής στην Ευρώπη. Μάλιστα, για την πλήρη εικόνα, έχουν δίκιο το ΚΚΕ και η Πλεύση Ελευθερίας που επισήμαναν την αυστηρότητα και τους περιορισμούς της ρύθμισης, στον βαθμό που συνδέει την άδεια με την εργασία.

Αυτή η ευρεία συναίνεση αποτελεί εν δυνάμει ψήφο εμπιστοσύνης για τη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης και είναι η μια απάντηση στους επικριτές της, ιδίως στο εξωτερικό, που είχαν προσπαθήσει να εργαλειοποιήσουν τη μεγάλη τραγωδία της Πύλου και να κατηγορήσουν αυτήν, τον FRONTEX και την ΕΕ συλλήβδην για απανθρωπιά.

Η Ελλάδα, που είναι στην πρώτη γραμμή της μεταναστευτικής πίεσης στην Ευρώπη, διεκδικεί μια μεταναστευτική πολιτική της λογικής, που προτάσσει τα απτά αποτελέσματα έναντι της κούφιας ρητορικής. Την ώρα που η Γαλλία αγωνιά να πετύχει μια παρόμοια ρύθμιση, η Βρετανία ψάχνει λύσεις στη Ρουάντα, η Ιταλία στην Αλβανία και ο κυβερνητικός συνασπισμός στη Γερμανία συνταράσσεται από την αύξηση των μεταναστευτικών ροών, η Ελλάδα πετυχαίνει και τις ροές να ελέγξει και να «διασώσει» τη νόμιμη μετανάστευση, λελογισμένα και με ασφάλεια, όπως τη χρειάζεται η οικονομία για να συνεχίσει να αναπτύσσεται δυναμικά.

Ο Δημήτρης Καιρίδης είναι υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου