Αχ Ρόζα, Ρόζα Ροζαλία

Σκρολάρω με μανία τη νευρική σημαιοφόρο επικαιρότητα, να πάει παρακάτω ώστε να ασχοληθούμε με την ησυχία μας με άλλες ιστορίες, παλιωμένες, που κι αυτές όμως έχουν το χρώμα του αίματος, πολυκαιρισμένο. Από πού να το πιάσω μην τυχόν παρεξηγηθώ; Δεν πάνε δυο τρεις μέρες που παραλίγο να δημιουργηθεί ένας διαδικτυακός μικροκαβγάς για την τηλεοπτική διαφήμιση μιας σερβιέτας με τη στάμπα του ενδομητρίου, χρωματικώς αλογόκριτη. Πόσες δεκαετίες τηλεοπτικής διαφημιστικής κουλτούρας χρειάστηκε να περάσουν ώστε ένα γυναικείο προϊον υγείας να βγει επιτέλους στο χρώμα του; Ολες οι μεταμορφώσεις του αίματος, από το κόκκινο βαθύ σχεδόν μαύρο, το ζωηρό ρουμπινί ως το δυσφημισμένο ροζάκι που όμως είναι η ομορφότερη ακουαρέλα που θα μπορούσε να δημιουργήσει η φύση της γυναικός, ever. Οποιος σοκάρεται, να θυμηθώ να του στείλω μια αγκαλιά ροζ παχουλά μαγιάτικα τριαντάφυλλα μέχρι να λιγοθυμίσει από τ΄ άρωμά τους. Μοσκοβολάνε τα χρώματα, δεν βρωμάνε, αλλιώς θα χαζεύαμε το τριανταφυλλί του πρωινού ουρανού και τα πορφυρά ηλιοβασιλέματα γιομάτα αναμνήσεις, με μπαμπάκια στη μύτη μας, πφ…

Δεν είμαι ζωγράφος, έχω όμως τα πινέλα μου και τις τέμπερές μου σε στάση αναμονής μην τυχόν και το πετύχω. Το ροζ του Τσαρούχη -μια ζαβολιά πες, της βυζαντινής παλέτας- μού έχει κάψει την καρδιά. Το παρατηρώ, το μεγεθύνω, του στήνω ενέδρα, μπαίνει η μούρη μου ολόκληρη μες στον καμβά αλλά τα μυστικά του δεν μου τα μαρτυράει. Απ΄ τον καημό του θα πάω. Κι επειδή αυτά τα θέματα είναι αυστηρώς προσωπικά, δεν ρωτάω κανέναν, μόνον κάνω τις αλχημείες μου. Ρίχνω σε ένα βαρέλι 80 μεζούρες λευκό και 19,5 μεζούρες κόκκινο. Το μαύρο, σκέφτομαι. Αυτή θα είναι η σταξιά που θα μου κάνει τη διαφορά. Και ξαναρχίζω με τις ίδιες πάντα σισύφειες αναλογίες…

«Αχ Ρόζα, Ρόζα Ροζαλία, πάμε μαζί στη συναυλία» -προσπαθώ να με ξεκουνήσω- μουρμουρίζοντας το τραγουδάκι του τίτλου έτσι όπως το έγραψαν η Λένα Πλάτωνος και η Μαριανίνα Κριεζή, δεν είμαι όμως η Σαβίνα Γιαννάτου να φτάσω στα βάθη του, ούτε και ο Γιάννης Τσαρούχης επίσης.