Απομυθοποίηση επενδυτικής βαθμίδας

Είναι αλήθεια ότι η νέα αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας στην επενδυτική βαθμίδα μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες για φθηνότερο δανεισμό για το Δημόσιο κι άλλους, αλλά υπό προϋποθέσεις. Και η σημαντικότερη είναι να λειτουργεί η οικονομία ορθολογικά, όπερ, μεθερμηνευόμενον, σημαίνει να μη δαπανά περισσότερα από όσα εσοδεύει ή να μη νομίζει ότι υπάρχει δωρεάν πιάτο στην οικονομία, δηλαδή «δωρεάν» τάχα υγεία ή «δωρεάν» τάχα παιδεία, αφού πάντοτε κάποιοι άλλοι το πληρώνουν.

Επίσης, η επενδυτική βαθμίδα «πιάνει τόπο», όπως λέγανε στο χωριό μου, μόνο σε μια χώρα όπου εφαρμόζονται αντίστοιχες διατάξεις του Συντάγματος για κράτος δικαίου, για ευνομούμενη πολιτεία, τις οποίες όλοι τις επικαλούμαστε, αλλά για να τις εφαρμόζουν οι άλλοι. Υπενθυμίζω εκείνες ότι «για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος το κράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας…» ή ότι «οι Ελληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» ή ότι «οι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους» ή ότι «όλα τα έσοδα και τα έξοδα πρέπει να αναγράφονται στον ετήσιο προϋπολογισμό και απολογισμό» κι όχι μόνο εκείνα που μας βολεύουν, όπως επισημαίνει το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Ομως, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι όλα αυτά ή έστω και μία ρανίδα γίνονται στην Ελλάδα. Και δικαιώνεται από τον παρατιθέμενο πίνακα, από τον οποίο προκύπτει ότι, είτε η ελληνική οικονομία βρίσκεται στον «αστερισμό» της «θαυματουργού» επενδυτικής βαθμίδας, είτε στην κόλαση των επονείδιστων Μνημονίων, είτε σε χαζοχαρούμενη περίοδο «άνευ Μνημονίων και άνευ επενδυτικής βαθμίδας», τα αποτελέσματα των «φιλέκδικων νόμων» είναι εφιαλτικά: αλλεπάλληλες παραδόσεις «καμένης γης» από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, σκληρά προγράμματα λιτότητας, υποβολή στην επονείδιστη Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος, «δημιουργική λογιστική» για ωραιοποίηση βασικών οικονομικών μεγεθών στα μάτια των κουτόφραγκων, οικονομικές κρίσεις, «δημοσιονομικοί εκτροχιασμοί», Μνημόνια, περικοπές μισθών και συντάξεων, υπερφορολόγηση, υπερχρέωση και άλλα «οικεία κακά».

Γιατί όλες αυτές οι συμφορές; Διότι ο θησαυρός που εισρέει στα δημόσια ταμεία από φόρους, Ευρωπαϊκή Ενωση και επενδυτική ή όχι βαθμίδα (δάνεια) δεν διατίθεται για επενδύσεις, για βελτίωση των δημόσιων υποδομών, για ανάπτυξη κ.λπ., αλλά για «φαγοπότι». Ρίξτε μια ματιά στον πίνακα: για δημόσιες επενδύσεις διατίθενται ψίχουλα, δηλαδή μεταξύ 5,7% (2011, επί πρώτου Μνημονίου) και 11,9% (2021, χωρίς Μνημόνια και επενδυτική βαθμίδα).