Η Κασσελακιάδα μάς επιφυλάσσει νέα και ανέκδοτα επεισόδια

Οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται. Οπου, για μία φορά, η επιτάχυνση δεν οφείλεται σε επερχόμενες εκλογές. Την προκαλούν οι αντιφάσεις, οι ρωγμές και οι ασάφειες που χαρακτηρίζουν τόσο το επικρατούν πολιτικό πλαίσιο όσο και κάθε πολιτική δύναμη χωριστά. Τα ρεπορτάζ έχουν καλύψει και εξακολουθούν να καλύπτουν τα συναφή γεγονότα: τις αυξανόμενες εντάσεις στο εσωτερικό της ΝΔ εν μέσω της προσπάθειάς της να υποτάξει τη Δικαιοσύνη και να καταστεί ανεξέλεγκτο καθεστώς, την πολυδιάσπαση της Ακροδεξιάς, την παραλυτική αμηχανία του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, την αταραξία του ΚΚΕ που δεν φαίνεται να κλονίζεται από τίποτε ούτε να ανησυχεί για οτιδήποτε, και βεβαίως το συνεχιζόμενο συμβάν των τελευταίων μηνών, την Κασσελακιάδα, που έχει κερδίσει μακράν τη μερίδα του λέοντος στη δημοσιότητα. Και όλα αυτά στο φόντο μιας εκλογικής αποχής τεράστιων διαστάσεων που όφειλε να κρούει πολλούς κώδωνες ενόσω παραμένει ουσιαστικά ασχολίαστη.

Τούτη η επιτάχυνση δεν χαρακτηρίζει μόνο την Ελλάδα. Ως τέτοια, δε, εγκυμονεί άκρως επικίνδυνους κλυδωνισμούς λίγο – πολύ παντού στον κόσμο. Η πλήρης αδυναμία των «παραδοσιακών» πολιτικών δυνάμεων να αντιμετωπίσουν τις τρέχουσες πολλαπλές κρίσεις ώστε να προδιαγράψουν ένα στοιχειωδώς καλύτερο μέλλον οδηγεί στην πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του και στη ραγδαία άνοδο της Ακροδεξιάς. Η τελευταία έχει ήδη συγκροτήσει τη Διεθνή της και διεκδικεί σχεδόν παντού την ηγεμονία ενόσω οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις – οι μεγάλες τράπεζες, οι πολυεθνικές των όπλων, της ενέργειας, του φαρμάκου, των νέων τεχνολογιών, της διατροφικής αλυσίδας – φαίνεται να συναινούν. Είναι σαν ο νεοφιλελεύθερος μονόδρομος να μπορεί να παραμείνει μονόδρομος μόνον υπό την πολιτική διακυβέρνηση της Ακροδεξιάς. Προοπτική εφιαλτική. Αλλά οι απαρχές της είναι ήδη εδώ ενόσω οι μηχανές της ζεσταίνονται.

Τουλάχιστον στις «αναπτυγμένες» χώρες η ακροδεξιά διακυβέρνηση επιτυγχάνεται με εκλογές. Η τυπική δημοκρατία έτσι διατηρείται – εδώ είναι η διαφορά από τον «κλασικό» φασισμό ή ναζισμό -, ενώ πραξικοπήματα πλέον δεν χρειάζονται. Αρκεί η κυριαρχία της επεξεργασμένης εικόνας και η δουλειά στις σκοτεινότερες πλευρές του Διαδικτύου. Ούτε ο αντίστοιχος ηγέτης χρειάζεται να έχει αναδειχθεί μέσα από κάποιο ακροδεξιό κόμμα. Αντίθετα. Λυσιτελέστερη φαίνεται να είναι η αιφνιδιαστική εισαγωγή του στο πολιτικό προσκήνιο από το πολιτικό πουθενά. Ετσι μπορεί να εκμεταλλευθεί την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και να κερδίσει την ψήφο των καταφρονημένων. Ως ο Μεσσίας που θα τους λυτρώσει από την απόγνωση. Ως εκείνος που θα επιτύχει εκεί που απέτυχαν οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις και το «κατεστημένο» εν γένει.

Εν προκειμένω, η ιδιομορφία της χώρας μας έγκειται στο ότι ο Μεσσίας δεν σκόπευσε τον χώρο της Ακροδεξιάς. Η λαμπερή εικόνα και το Διαδίκτυο χρησιμοποιηθήκαν για να καταληφθεί ένα κόμμα της Αριστεράς – και μάλιστα εκείνο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οπου, από ό,τι φαίνεται, η κατάληψη οφείλει να καταστεί ολοκληρωτική: η Αριστερά να εξοβελιστεί από το κόμμα κατά διαδοχικές φέτες ώστε το ίδιο να καταστεί άβουλο όργανο του Αρχηγού που θα το μετατοπίσει πολιτικά όπου ο ίδιος προαιρείται. Με την αδιαμεσολάβητη σχέση του με ψηφοφόρους – followers να εγγυάται την αποδοχή οποιασδήποτε τέτοιας μετατόπισης. Με άλλα λόγια, η Κασσελακιάδα μάς επιφυλάσσει νέα και παντελώς ανέκδοτα επεισόδια…

Αλλά μολαταύτα η Αριστερά δεν έχει αφανιστεί. Ούτε μπορεί να αφανιστεί. Η αίσθηση της αδικίας και η ανάγκη για το δίκιο αφορούν και εμπλέκουν όλους και όλες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συνιστώντας κάτι σαν ανθρωπολογική σταθερά. Ανθρωπολογική σταθερά που μεταφράζεται σε διεκδικήσιμα κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα, στα οποία η Ιστορία αποδίδει κατά καιρούς διάφορες μορφές. Αλλά μορφές που υποδεικνύουν όλες τον ορίζοντα της οικουμενικής ισότητας, της γενικής ελευθερίας και της καθολικής δικαιοσύνης. Η ανθρωπολογική σταθερά μετατρέπεται έτσι σε ιστορική σταθερά. Πράγμα που σημαίνει ότι η Αριστερά επιβιώνει σε όλες τις συνθήκες, σε όλες τις περιστάσεις, ενάντια σε όλα τα ρεύματα και τους πνέοντες ανέμους. Η συγκρότηση της ανώνυμης ακόμη «ΚΟ των 11» και όσα πολλά και πολύμορφα ήδη τεκταίνονται στον ευρύτερο αριστερό χώρο ανοίγουν εν προκειμένω μια νέα ελπίδα.

Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ και π. υπουργός