Λάθος μέρος, λάθος στιγμή

Εχουν περάσει 15 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και το ίδιο το γεγονός ακόμη δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε. Κι ούτε θα τα καταφέρουμε ποτέ γιατί είναι πέρα από την ανθρώπινη λογική.

Εχουν γραφτεί όμως πολλές χιλιάδες λέξεις που προσπαθούν να νοηματοδοτήσουν αυτό που ακολούθησε. Τις πορείες, τις διαδηλώσεις σε όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις, τις καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας, αυτή τη συνάντηση στους δρόμους ενός ετερόκλητου πλήθους, μέσα στο οποίο συμμετείχαν άνθρωποι από τη μεσαία τάξη, νεολαία από τα πιο προνομιούχα στρώματα, κοινωνικοί φορείς, κόμματα, μετανάστες. Των οποίων η διαμαρτυρία έφευγε πια από την οργή για το ίδιο το γεγονός και στρεφόταν απέναντι σε ορισμένους κι αόριστους «εχθρούς», με συνθηματολογία που φλέρταρε με το αφηρημένο και στοιχεία βίας σχεδόν τελετουργικά.

Τι έχει μείνει από τότε; Καταρχάς θα μπορούσε κανείς βασίμως να επιχειρηματολογήσει πως η μιντιακή διαχείρισή του, κυρίως από τα τηλεοπτικά μέσα, ήταν η πρώτη ρωγμή στην εμπιστοσύνη μιας ολόκληρης γενιάς στα παραδοσιακά ΜΜΕ, η οποία παραμένει και έχει καταγραφεί και ερευνητικά. Διότι ήταν το πρώτο μεγάλο γεγονός που στο Διαδίκτυο μεταδόθηκε πριν απ’ τα κανάλια και παραμένει αξιοσημείωτο ότι εκείνες οι πρώτες μεταδόσεις μέσω κοινωνικών δικτύων απεδείχθησαν και ακριβέστερες.

Ηταν, επίσης, η πρώτη επαφή μιας γενιάς με την αστυνομική αυθαιρεσία σε τέτοιο επίπεδο, δολοφονικό, αλλά και με την προσπάθεια της «εξουσίας» (με ό,τι περιεχόμενο δίνει κανείς στη λέξη) να παρουσιάσει το γεγονός ως κάτι άλλο από αυτό που ήταν. Ως άμυνα, ως εξοστρακισμό, ως κάτι τρομερό αλλά, εν πάση περιπτώσει, ευεξήγητο. Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε πως οι άνθρωποι σοκάρονται περισσότερο με την τύχη του προσώπου με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν περισσότερο. Με την εικόνα ενός χαμογελαστού 15χρονου που απλώς βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.