Δώρα: «Για χρόνια ζούσα με μόνιμο φόβο και τρόμο, χωρίς βοήθεια»

Η Δώρα είναι σήμερα μια γενναία γυναίκα που κατάφερε ύστερα από πολλά χρόνια και πολύ κόπο να εξαφανίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος που αφορούν την προσωπική της ιστορία παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Ο δρόμος από την κακοποίηση στη συνειδητοποίηση και από εκεί στην αποδοχή και στη θεραπεία ήταν, όμως, σκοτεινός και μοναχικός, όπως λέει στα «ΝΕΑ». «Δεν είναι ότι νιώθεις μόνος, είσαι μόνος σε αυτό το μονοπάτι. Για πολλά χρόνια ζούσα με έναν μόνιμο φόβο και τρόμο», Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, έχει καταφέρει να είναι μια επιτυχημένη επαγγελματίας και μια ευτυχισμένη μητέρα ενός μικρού παιδιού.

Ωστόσο, δεν υπήρξε ένα ευτυχισμένο παιδί. «Η δική μου σεξουαλική κακοποίηση συνέβαινε από πολύ στενό μέλος της οικογένειάς μου στη διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας. Δεν ήταν ένα γεγονός που συνέβη μία φορά. Δεν το αντιλήφθηκε κανένας από την υπόλοιπη οικογένεια. Το πρώτο πράγμα που κάνει ο κακοποιητής είναι να χτίζει μια σχέση εξάρτησης με το θύμα και να είναι ιδιαίτερα εξουσιαστικός και χειριστικός» περιγράφει και θυμάται πως το μαρτύριο που κατ’ επανάληψη βίωνε παρέμενε σιωπηλό και αδιέξοδο. «Είναι πάρα πολύ δύσκολο για ένα παιδί να το πει και να ξεφύγει από μια τέτοια κατάσταση» λέει και εξηγεί πως ο δικός της μηχανισμός ανταπόκρισης ήταν η άρνηση και απώθηση: «Πάντα είχα στον νου μου ότι αυτό που ζούσα θα το θάψω, ότι δεν έγινε ποτέ. Φανταζόμουν ότι πήγαινα σε έναν γιατρό ή σε μια κλινική και εκείνοι μου έσβηναν όσα τραυματικά είχα ζήσει».

Τα σωματικά σημάδια της κακοποίησης, όπως συνήθως συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις, δεν ήταν ορατά, καθώς ο δράστης φρόντιζε να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός ως προς αυτό. Εντούτοις, τα ψυχικά σημάδια ήταν διαρκώς παρόντα, επίπονα και επίμονα. «Στα χρόνια του γυμνασίου ξεκίνησαν τα πρώτα μου ψυχοσωματικά συμπτώματα αλλά και οι αυτοτραυματισμοί, κυρίως στα χέρια μου» περιγράφει η Δώρα.

Κρίσεις πανικού

Αλλά και αργότερα, μετά την ενηλικίωσή της, ήρθε ξανά αντιμέτωπη με αυτοκαταστροφικές τάσεις, κρίσεις πανικού, κατάθλιψη, μετατραυματικό στρες και διατροφικές διαταραχές. Τα χρόνια της φυγής στο εξωτερικό ορίζουν για εκείνη την περίοδο της σκληρής συνειδητοποίησης και αποτελούν την αρχή της μεγάλης απόφασης για αναζήτηση βοήθειας: «Στο εξωτερικό ήταν η πρώτη φορά που έμεινα μόνη μου, εγώ και ο εαυτός μου. Αυτά ήταν χαρούμενα χρόνια. Βέβαια, οι αναμνήσεις της κακοποίησης πάντα μου χτυπούσαν την πόρτα».

Η ψυχοθεραπεία ξεκίνησε για τη Δώρα πριν από περίπου 10 χρόνια, όταν μια αγαπημένη φίλη τής έκανε δώρο τρεις συνεδρίες με ψυχολόγο. «Τα πρώτα χρόνια της ψυχοθεραπείας ήταν πάρα πολύ δύσκολα γιατί κάθε φορά που προσπαθούσα να το πω, να μιλήσω για όσα είχα ζήσει, κατέρρεα. Με την έναρξη της ψυχοθεραπείας ένιωσα ότι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Κάθε βήμα στο ταξίδι προς τη θεραπεία ήταν πολύ απαιτητικό και με δυσκόλεψε αρκετά, έκανα, όμως, μικρά και σημαντικά βήματα κάθε φορά» συμπληρώνει και περιγράφει πως – ως ενήλικη πια – ένα ασφαλές καταφύγιο ήταν για εκείνη και η τέχνη, με τους πίνακες αφηρημένης τέχνης να αντανακλούν τον εσωτερικό της κόσμο.

Καταλυτική, όμως, στην προσπάθειά της να αφήσει οριστικά πίσω το παρελθόν και να κοιτάξει μπροστά ήταν η γέννηση του παιδιού της πριν από λίγα χρόνια. «Με βοήθησε να μιλήσω στον ίδιο τον κακοποιητή μου και να ξεκόψω τελείως από το παρελθόν. Πλέον είμαι πιο δυνατή και σίγουρη ότι θα τη βρω την άκρη. Στο δικό μου παιδί θα ήθελα να διδάξω να βλέπει όλους τους ανθρώπους με θετικότητα αλλά να βάζει πάντα – μα πάντα – τα όριά του. Θα ήθελα να γίνει ένας διεκδικητικός άνθρωπος, αλλά με σεβασμό προς τους άλλους».