Ω γλυκιά εξουσία!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποκρισία από τη δήθεν οργή των ιδεολόγων του ριζοσπαστισμού, που παριστάνοντας τους αηδιασμένους φεύγουν από το κόμμα τους, επειδή το πήρε ο ακροδεξιός alt right Κασσελάκης. Δήθεν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κόμμα αρχών που, σήμερα, ένας άνθρωπος με μιντιακό εκτόπισμα (και γερές πλάτες) τις εκμεταλλεύτηκε, κορόιδεψε το εκλογικό σώμα και μέσα σε μία μέρα το έκανε αγνώριστο, κόμμα που δοξάζει τον ταξικό εχθρό. Τα θύματα αυτού του ανθρώπου, κατά συνέπεια, λόγω της πληγωμένης αξιοπρέπειάς τους, εγκαταλείπουν για να στεγάσουν αλλού τα επαναστατικά κίνητρά τους. Με πιάσανε τα κλάματα.

Οι δήθεν έκπληκτοι με την πληγωμένη αξιοπρέπεια αριστεροί κοροϊδεύουν κανονικά το κοινό στο οποίο απευθύνονται, εκτός κι αν κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Σε όλη την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο υπήρχε κυβερνητική προοπτική, όσο υπήρχε εξουσία κι όσο υπήρχαν προσδοκίες επαναφοράς στην εξουσία, ο αρχηγός καλούσε διάφορους τυχαίους και τους έδινε κομματικά ή και κρατικά αξιώματα, χωρίς να διαμαρτύρεται κανένας. Αν μάλιστα τύχαινε να το επισημάνει κανένας ανεξάρτητος σχολιαστής, ορμούσαν εναντίον του, επειδή ήταν όργανο συμφερόντων, εχθρός του κινήματος ή είχε διατεταγμένη υπηρεσία στο στρατόπεδο του εχθρού.

Είχε σχέση ο Βαρουφάκης με την Αριστερά που σήμερα επικαλούνται; Από τις σχέσεις του με τον Γιώργο Παπανδρέου (που τότε όλοι αυτοί οι επαναστάτες τον εξύβριζαν εν χορώ) και από τα μίντια αναδείχτηκε, και ως μιντιακή περσόνα πολιτεύτηκε, κολακεύοντας ένα κοινό που είχε πιστέψει ότι η ρήξη με τους εταίρους ήταν αυτοσκοπός προκειμένου να τρώμε με χρυσά κουτάλια. Η ζημιά που έκανε ο Βαρουφάκης ήταν απείρως σημαντικότερη, επειδή είχε συνέπειες στη χώρα – αλλά δεν είδα κανέναν ριζοσπάστη απ’ αυτούς που σήμερα έχουν εξαγριωθεί να διαμαρτύρεται. Αποδέχτηκαν το τρίτο Μνημόνιο, παρέδωσαν την οικονομική πολιτική στη «μαντάμ Μέρκελ» και συνέχισαν να νέμονται υπουργεία, γραμματείες και δημόσια αξιώματα. Μια χαρά.

Με τον ίδιο τρόπο ανέχτηκαν τη μουσολινική παρουσία της Κωνσταντοπούλου στην προεδρία της Βουλής, τον χυδαίο σεξισμό του Καμμένου, την υπουργοποίηση σε οικονομικό υπουργείο του Παύλου Χαϊκάλη (που σήμερα ασχολείται με την αστρολογία). Εκαναν ότι δεν καταλάβαιναν το δούλεμα όταν ο Καμμένος σε συνέδριό τους τους αποκαλούσε συντρόφους, στριμώχνονταν με άνεση στο ίδιο ψηφοδέλτιο με τη Ραχήλ Μακρή, δέχτηκαν τη Θάνου στο πρωθυπουργικό γραφείο, ένιωθαν αγαλλίαση όταν ο Πολάκης ζητούσε να κλείσουν μερικούς πολιτικούς στη φυλακή κι ο Μίμης Παπαγγελόπουλος αναλάμβανε την εκτέλεση της προσταγής, φώναξαν από τις εφεδρείες του καραμανλισμού τον Αντώναρο για να τους δώσει ψήφους… Ολα αυτά και άλλα πολλά τα έκαναν με πολύ μεγάλη άνεση και χωρίς να ιδρώνει το αφτί τους. Ηταν, άλλωστε, επιλογές του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος τους έκανε υπουργούς – αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας, μπορεί να μην τους ήξερε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους, όπως είχε πει για άλλον λαοπρόβλητο ο Κατσιφάρας.

Τι ήταν ο Κασσελάκης; Μία ακόμα κίντερ – έκπληξη του Τσίπρα, Κύριος οίδε με ποια ιδιοτέλεια ανασυρμένος. Γιατί στράβωσαν με τον Κασσελάκη; Επειδή είναι alt right και άσχετος με την Αριστερά; Σιγά. Επειδή η παρουσία του οριστικοποιεί τη συρρίκνωση του κόμματος στα ποσοστά από τα οποία ξεκίνησε. Επειδή με τον Κασσελάκη αποχαιρετούν οριστικά τη γλυκιά εξουσία. Και είναι πολύ γλυκιά για να το ανεχτούν.