Πενήντα χρόνια είναι πολλά

Ο συμβολισμός δεν ήρθε επιτηδευμένα, αλλά όλοι ξέρουμε ότι η Ιστορία είναι μεγάλος φαρσέρ. Η Αριστερά της Πρώτης Φοράς διαλύεται τις ημέρες που συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Και πράγματι, ακούγεται ως πικρό αστείο ο εξοβελισμός από το κόμμα ανθρώπων όπως, για παράδειγμα, ο Στέφανος Τζουμάκος που έχει αληθινά αγωνιστικά ένσημα.

Αλλά είναι και αρκετοί άλλοι που έλιωσαν τα αρβυλάκια τους στις πορείες προς την πρεσβεία και τώρα δεν θα έχουν «μπλοκ» για να πορευτούν, πανό για να στοιχηθούν πίσω του. Αυτό, ξέρετε, επιδεινώνει το ψυχικό τραύμα, σου βγάζει ένα τεράστιο «γαμώτο».

Εντάξει, λογικά θα δούμε την «Ομπρέλα» να πορεύεται ξεχωριστά, όμως όλοι αυτοί, για πρώτη φορά στη ζωή τους, θα βρεθούν στο Πολυτεχνείο κομματικά ανέστιοι, χωρίς ηγεσία να ακολουθήσουν, χωρίς σύνθημα που να τους βάζει κάτω από τον ίδιο ουρανό. Αλλά εντάξει, πενήντα χρόνια είναι πολλά για να συντηρήσεις μία αυταπάτη ή, αν θέλετε, για να υπηρετείς ένα όνειρο.