Υπερήφανη για όσα {LF}μας ενώνουν

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ είναι κατώτερες των περιστάσεων και των προσδοκιών των αριστερών και προοδευτικών πολιτών. Η άνευ όρων και ορίων αντιπαράθεση του τελευταίου διαστήματος τροφοδοτεί μια παραλυτική εσωστρέφεια μακριά από τις ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας. Πικρίες, ματαιώσεις, εγωισμοί πολλές φορές γίνονται το μέτρο σε ένα αμιγώς πολιτικό ζήτημα. Η ζημιά είναι μεγάλη. Τόσο για το κόμμα, το οποίο με την ψήφο του ελληνικού λαού είναι η αξιωματική αντιπολίτευση, όσο και για την πολιτική ζωή του τόπου.

Μπροστά μας είναι ένα Σαββατοκύριακο στο οποίο θα συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή μας, που, μεταξύ των άλλων, πρέπει να αποφασίσει για τον προγραμματισμό του επικείμενου Συνεδρίου και την εκκίνηση των απαραίτητων διαδικασιών προπαρασκευής του. Ασφαλώς θα συζητηθούν και όλα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό με μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση. Ωστόσο, όλα έχουν μια κοινή αφετηρία. Τη σχέση μεταξύ μας, τη σχέση μας με την κοινωνία και την κοινή πορεία μας προς την επίτευξη των κοινών στόχων μας.

Η συμμετοχή σε ένα κόμμα – στη δική μου λογική – είναι μια κατάθεση ψυχής. Είναι πρωτίστως πράξη εθελούσια. Προϋποθέτει ταύτιση στη βάση ενός κοινού αξιακού πλαισίου, κοινών αναφορών και, το κυριότερο, ενός κοινού σκοπού. Οπως πολύ εύστοχα είχε θέσει το ζήτημα η Εφη Αχτσιόγλου: «Το κόμμα είναι εθελοντική ένωση προσώπων που δεν υποχρεώνονται, αλλά επιλέγουν να συμμετέχουν γιατί επιθυμούν να συμβάλουν στη συλλογική προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου».

Ολα αυτά είναι ξεκάθαρα και ορίζονται από συλλογικές και συχνά ομόφωνες αποφάσεις μας. Μαζί αποφασίσαμε για την πορεία της Κυβερνώσας Αριστεράς μέσα στο υπάρχον οικονομικοκοινωνικό πλαίσιο και καταφέραμε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ από ένα μικρό κόμμα, κυβέρνηση του τόπου. Μαζί αποφασίσαμε για την πολιτική αναφορά μας, η οποία συσπειρώνει ενεργά τον κόσμο από την Αριστερά ως το προοδευτικό Κέντρο. Μαζί αποφασίσαμε για τη διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας, η οποία επιβεβαιώθηκε στο Διαρκές Συνέδριο τον Σεπτέμβριο. Είμαι βέβαιη πως αυτές οι αποφάσεις λήφθηκαν στη βάση των κοινών αρχών και αξιών μας και όχι γιατί συγκυριακά βόλευαν. Αυτές οι αποφάσεις μάς ενώνουν και για αυτές δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανες και υπερήφανοι.

Η κοινωνία παρακολουθεί σήμερα με αποστροφή τους πρωταίτιους της χρεοκοπίας της χώρας να αλληλοσυγχαίρονται και αγκαλιασμένοι να την προετοιμάζουν για νέες οικονομικές και εθνικές περιπέτειες. Οι άνθρωποι υποφέρουν από μια ακρίβεια που τους γονατίζει. Βλέπουν την ειρήνη να απομακρύνεται από τη γειτονιά μας. Αντιμετωπίζουν μια κυβέρνηση η οποία θέτει ως όραμα την επιστροφή στην Ελλάδα του «οικονομικού θαύματος» του ’50 και του ’60, με χιλιάδες νέους ανθρώπους μετανάστες και τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία να μην τα βγάζει πέρα.

Οταν ο πολίτης γυρίζει το βλέμμα προς το κόμμα μας, θα πρέπει να νιώθει ελπίδα για την ύπαρξη μιας ρεαλιστικής εναλλακτικής προοδευτικής διακυβέρνησης. Να καταθέτει τις ανησυχίες και να επενδύει τις προσδοκίες του σε ένα κόμμα με κανόνες και γνώση, που τα μέλη του αντλούν χαρά από τη συμμετοχή τους σε αυτό. Να γίνεται αποδέκτης της σοβαρότητας και της αξιοπιστίας που έχει τόση ανάγκη. Να γνωρίζει ότι μπορεί να ακουστεί και κυρίως μπορεί να συμμετέχει στη βελτίωση της καθημερινότητάς του σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Αυτή είναι η υπόθεση για την οποία αγωνίζομαι, αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ για τον οποίο είμαι υπερήφανη.

Η Ολγα Γεροβασίλη είναι δ’ αντιπρόεδρος της ΒτΕ και βουλευτής Αρτας του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία