Οι αφανείς πρωταγωνιστές

Ο 23χρονος φοιτητής της Ιατρικής Δημήτρης Λίβας συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του, σπουδαστή του Πολυτεχνείου, στα γεγονότα από τις πρώτες ημέρες: «Τα συνθήματά μας ήταν καθαρώς φοιτητικά και αργότερα έγιναν πολιτικά, “Εξω από το ΝΑΤΟ”, “Κάτω ο Παπαδόπουλος”, “Εξω η Χούντα” κ.τ.λ.». Το βράδυ της Παρασκευής [16 Νοεμβρίου] γύρω στις 20.30, ακούγοντας τις εκκλήσεις του ραδιοσταθμού για γιατρούς, ξεκίνησε προς τα εκεί, προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Αφού μπήκε για λίγο στο Πολυτεχνείο, βγήκε ξανά έξω και, γύρω στις 21.30, βρέθηκε στη συμβολή των οδών Πατησίων και Αβέρωφ. Από εκεί παρατήρησε να ρίχνονταν πυροβολισμοί «από άνδρες που έφεραν στολή και βρίσκονταν στην τρίγωνη νησίδα που είναι μπροστά από το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως». Σε μια στιγμή, είδε «τρία άτομα, τα οποία στρίψανε προς την οδό Αβέρωφ και εν συνεχεία τα δύο από αυτά να εισέρχονται στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, ενώ εκείνος που προπορευόταν τον είδα να ρίχνει προς τους αστυνομικούς ένα μπουκάλι που περιείχε υγρό, το οποίο έσκασε κι άναψε φωτιά. Τότε άκουσα καταιγιστικά πυρά από την οδό Αβέρωφ και σε μια στιγμή είδα ένα άτομο το οποίο βγήκε από την είσοδο της πολυκατοικίας και φθάνοντας μπροστά από ένα σταματημένο αυτοκίνητο VW φώναξε “Αν είστε άνδρες, ελάτε να χτυπήσετε”. Ταυτόχρονα εδέχθη πυροβολισμούς και έπεσε κάτω. Οι πυροβολισμοί έπεφταν συνέχεια και οι σφαίρες είχαν γαζώσει το μικρό αυτοκίνητο». Ο Λίβας και ένας άλλος βγήκαν και τράβηξαν τον τραυματία ως την είσοδο της πολυκατοικίας: «Το πρόσωπό του ήταν χλωμό και τα βλέφαρά του είχαν γείρει βαριά προς τα κάτω. Αφήνοντας ένα βαθύ αναστεναγμό, σήκωσε με πολύ κόπο το δεξί του χέρι και έφερε την παλάμη στην αριστερή του πλευρά. Ανασήκωσα το χοντρό του πουλόβερ και είδα ότι στο σημείο εκείνο είχε τραύμα και το αίμα έτρεχε από την πληγή. Το αγόρι ανάσαινε βαριά. Εκείνη τη στιγμή άκουσα τη σειρήνα νοσοκομειακού αυτοκινήτου, το οποίο φρενάριζε έξω από το Πολυτεχνείο. Καθώς έτρεξα προς τα εκεί, κάνοντας ελιγμούς για να γλιτώσω από τις σφαίρες των αστυνομικών, γλίστρησα και πέφτοντας στην άσφαλτο έσπασα το χέρι μου και το πόδι μου, υπέστην κάταγμα κερκίδος. Φώναζα βοήθεια. Ετρεξαν να με σώσουν. “Οχι εμένα, το παιδί”, έλεγα στους τραυματιοφορείς, “ένα παιδί είναι βαριά τραυματισμένο στη δεύτερη πολυκατοικία απέναντι”, αλλά εκείνοι πήραν εμένα και με μετέφεραν στο Ρυθμιστικό». Από εκεί διακομίστηκε στο ΚΑΤ, όπου έμεινε μερικές ώρες και στη συνέχεια δύο γνωστοί του γιατροί τον φυγάδευσαν, προκειμένου να μην συλληφθεί.