Μακρινός, αλλά γνώριμος

Οι τελευταίες δραχμές βρίσκονταν για χρόνια κρυμμένες σε ένα πράσινο μπολ, κάτω από διάφορα μπιχλιμπίδια, ρολόγια που δεν δούλευαν και άδειες μπαταρίες. Δεν τις βρήκε ποτέ κανένα σκουπάκι, κανένα ξεσκονόπανο. Οταν ανασύρθηκαν, δεν είχαν αλλάξει καθόλου από την τελευταία φορά που είχαν δει το φως του ήλιου, από τότε που είχαν χρηστική, πραγματική αξία. Ακόμα κι έτσι, όμως, ήταν ξεχωριστές: και γι’ αυτό, χωρίς κανέναν δισταγμό, μπήκαν στο κλειδωμένο συρτάρι δίπλα στο γραφείο, πλάι σε ένα ανέγγιχτο πλαστικό σακουλάκι με ευρώ – εκείνο το πρώτο, που δινόταν προς εξοικείωση το μακρινό 2001, στο σπίτι δεν ανοίχτηκε ποτέ, ούτε σε ώρα ανάγκης. Στις αρχές της Ε’ Δημοτικού, λίγο πριν τα δύο νομίσματα ακολουθήσουν την ιστορική τους διαδρομή, η δασκάλα ήταν πολύ ξεκάθαρη. «Θα είστε η τελευταία γενιά που θα θυμάστε πως κάποτε χρησιμοποιούσατε άλλο νόμισμα».

Το γύρισμα του αιώνα, για τους περισσότερους στην ηλικία των τριάντα, είναι θολές εικόνες ανάμεσα στο παιχνίδι και το σχολείο, στην ανεμελιά και την πρώτη εφηβεία, στη δραχμή και το ευρώ. Γι’ αυτούς, ο Κώστας Σημίτης που τιμάται σήμερα το απόγευμα είναι φιγούρα πολιτικά μακρινή, όμως με έναν απροσδιόριστο τρόπο εξαιρετικά γνώριμη. Μια γλυκόπικρη ανάμνηση για την Ελλάδα όπου μεγάλωσαν και την οποία ξέχασαν στα χρόνια της κρίσης, γιατί καθόλου δεν έμοιαζε με αυτήν που τελικά ήρθαν αντιμέτωποι. Νοσταλγική, αλλά σημαντική: η υπενθύμιση πως οι προσδοκίες κάποτε δεν έμεναν στο «να βγει ο μήνας», η κοινωνία δεν συμβιβαζόταν με το λιγότερο κακό, οι δυνατότητες ήταν εκεί για να μπορέσεις να ζήσεις όπως θες – κι αν κάτι έγινε μια φορά, μπορεί να ξαναγίνει.

Ακόμα πιο σημαντικός, είναι για τους νεότερους, που δεν θυμούνται ούτε δραχμές ούτε σακουλάκια. Κι αυτό γιατί (θα) υπάρχει κάθε μέρα, στα πιο μικρά και τα πιο μεγάλα που έχουν δεδομένα – από το να πληρώσουν τις τσίχλες στο περίπτερο μέχρι να περάσουν με το αυτοκίνητο τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Κι ας ξέρουν μόνο τ’ όνομά του.