Ο Μήτσος

Οταν το 1999 ήρθα στον ΔΟΛ, πεισμένος από την αριστερή στερεότυπη εικόνα της εποχής, πίστευα ότι θα συναντήσω τέρατα: συντηρητικούς τεχνοκράτες και, με εξαιρέσεις, μια δημοσιογραφία «κατεσταλμένη». Είχα απόλυτο άδικο σε όλα.

Από τους πρώτους που συνάντησα στα γραφεία της Χρήστου Λαδά ήταν ο Μήτσος. Ο Δημήτρης Ευαγγελοδήμος, εκ των επιτελικών στα τμήματα της εφημερίδας που ασχολούνταν με την οικονομία. Είχε μουστάκι κι ήταν μονίμως χαμογελαστός. Η στάση του περιείχε μια από τις πολλές εκδοχές της λαϊκότητας που συνάντησα στην εφημερίδα. Επιπλέον, ήταν αριστερός – και πολύπλοκος. Δεν ήταν εύκολος, αλλά για μένα, την περίοδο της πιο μεγάλης επαγγελματικής ανασφάλειάς μου, ήταν μια στοργική φιγούρα. Με στήριξε ιδίως στην προσπάθεια να είμαι ο εαυτός μου. Τον ένιωθα πλάι μου.

Μιλούσαμε τα πολλά χρόνια που μεσολάβησαν – είτε στον ΔΟΛ είτε τελευταία μέσα από το Facebook. Toν ενδιέφεραν πολύ τα δημόσια πράγματα και ουδέποτε πρόβαλε τα προσωπικά του θέματα – μόνο στις έρευνές του, στο Καρπενήσι και στα βιβλία του αναφερόταν. Δεν κοινοποίησε ποτέ τα της αρρώστιας του, γι’ αυτό και η φυγή του για τους συνομιλητές του και τους μακρινότερους φίλους ήταν αιφνιδιασμός. Μένουν όμως οι ωραίες εποχές, η ευγένειά του και η στοργή του στους νεότερους και ανασφαλέστερους. Αντίο, Μήτσο. Η.Κ.