«Εχω τελειώσει το “videogame” των ναρκωτικών»

Μου λέγατε, πριν ξεκινήσει η ηχογράφηση, ότι οι άνθρωποι εκφράζουν ευκολότερα τι δεν θέλουν παρά τι επιθυμούν. Τι σημαίνει αυτό για εσάς;

Το τι δεν θέλουμε είναι εύκολο. Μπορεί να δημιουργήσει αυτό και μια ψευδαίσθηση στον άνθρωπο ότι έχει άποψη. Ομως η άποψη δεν λέει απολύτως τίποτα αν δεν συνοδευτεί με πράξεις. Είναι πολύ εύκολο να στέκεσαι απέναντι στα πράγματα τονίζοντας τι έκαναν οι άλλοι λάθος και ο ίδιος να μην μπορείς να καταθέσεις μια πρόταση. Πρέπει να περάσουμε στο τι θέλουμε και να το υποστηρίξουμε.

Η επιλογή της μουσικής ήταν μια τέτοια διαδικασία για εσάς;

Ηρθε από ένστικτο, δεν υπήρχε κάτι χειροπιαστό. Δεν είχα στα χέρια μου δηλαδή κάποια δεδομένα, δεν γνώριζα ότι ήμουν καλός, ούτε μου είχαν δώσει στο Juilliard School κάποια υποτροφία. Με τους Planet of Zeus έπαιξα για πρώτη φορά στα 16 και επίσημα πια από τα 23 μου. Ηταν μια απόφαση που πήρα στα τυφλά.

Να προσθέσω εγώ ότι είχατε περάσει στο Πολυτεχνείο, μια σχολή που θέλει κόπο για να μπει κανείς κι εσείς την εγκαταλείψατε.

Ναι, έτσι είναι. Αλλά επιθυμούσα να περπατήσω αυτόν τον δρόμο. Στα 27 είχα περάσει το πρώτο «midlife crisis» – επειδή τα ζήσαμε όλα πολύ νωρίς. Εκεί άρχισα να «πελαγώνω» και αισθανόμουν ότι πρέπει να βρω το δικό μου drive, το οποίο θα έρχεται μέσα από την καρδιά. Είναι σπουδαίο στοίχημα να βρεις τον τρόπο για να έρθεις σε πραγματική επαφή με τα συναισθήματά σου, με τον εαυτό σου και να συνεχίσεις να είσαι αφοσιωμένος σε κάτι. Τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Αυτό το συγκρουσιακό περιβάλλον με διαμόρφωσε και με έβγαλε και σε σκοτεινούς δρόμους. Αντιλαμβανόμουν ότι τα πάντα είναι μια μάχη προσωπική. Δυσκολευόμουν να αισθανθώ το παρόν, να είμαι μέλος μιας κοινότητας, μιας παρέας ή ότι με αγαπούν. Βρισκόμουν σε μια πολεμική κατάσταση.

Η οποία πού σας οδήγησε;

Στο να «κρασάρω». Ελεγα κάποια στιγμή στους φίλους μου ότι ένας τρόπος να με τελειώσεις είναι να μου πεις «έχεις δίκιο». Θα ακύρωνε όλη μου την ύπαρξη. Είχα λόγο ύπαρξης όταν πάλευα για κάτι το οποίο δεν ήταν η νόρμα. Ετσι έβρισκα σκοπό στη ζωή, μετά εντόπιζα τον πραγματικό σκοπό κι εκεί άρχιζαν τα δύσκολα. Αντλούσα ικανοποίηση μόνο στη σκέψη του επόμενου.

Περίπλοκο, αλλά ενδιαφέρον. Μπήκατε στον πειρασμό να μηδενίσετε το αίσθημα του ανικανοποίητου με άλλους τρόπους; Με τα ναρκωτικά, για παράδειγμα.

Ναι, αλλά να ξεκαθαρίσω ότι αυτό δεν συνδέεται με το γεγονός ότι βρισκόμουν σε καλλιτεχνικό χώρο – όπως μπορεί να σκεφτεί κάποιος. Ημουν δέκα χρόνια ναρκομανής. Είμαι ενάμιση χρόνο «καθαρός». Για οκτώ χρόνια ήμουν ένας πάρα πολύ λειτουργικός χρήστης.

Τι σημαίνει αυτό;

Εκείνη την περίοδο οι ουσίες αποτελούσαν ένα εργαλείο για μένα. Οταν έπαιζα μουσική, όταν βρισκόμουν στο στούντιο ή στη σκηνή, δεν έκανα ποτέ χρήση. Υπήρχε έλεγχος. Εκτός από τον ιερό τόπο που είχε δημιουργήσει μέσα μου η μουσική, σκεφτόμουν ότι κάνω τόσο πολλά live τον χρόνο, που αν επιτρέψω στα ναρκωτικά να «μπουν» και σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου, θα καταστραφώ.

Τι ναρκωτικά κάνατε;

Ημουν κοκαϊνομανής. Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα δεν γινόταν αντιληπτό ότι ήμουν χρήστης. Τα δύο τελευταία χρόνια, πριν αποφασίσω να απεξαρτηθώ, ήμουν βαθιά εθισμένος. Ηταν μια πάρα πολύ σκοτεινή περίοδος. Επίσης, επειδή ως χαρακτήρας είμαι πολύ στέρεος, μου ήταν πολύ δύσκολο να παραδεχτώ ότι ήμουν πρεζάκι και ότι πρέπει να ζητήσω βοήθεια.

Πότε ζητήσατε βοήθεια;

Η απόφασή μου να σταματήσω οριστικά και να μην πουλάω το παραμύθι στον εαυτό μου ότι θα μπορούσα να είμαι και περιστασιακός χρήστης, συνδέεται με το γεγονός ότι το εισέπραττα ως προσωπική ήττα. Και αυτή η αντίληψη έχει να κάνει με το γεγονός ότι είμαι ένας άνθρωπος που ελέγχει όλες τις πτυχές της ζωής του. Η σκέψη που με απομάκρυνε από την κοκαΐνη ήταν ότι δεν είχα να πάρω κάτι άλλο από αυτή την ουσία. Τελείωσα το «videogame». Ηταν πολύ προσωπική συνειδητοποίηση. Είπα «εδώ δεν έχω άλλη δουλειά, ό,τι ήταν να δω το είδα». Υπήρχαν δύο άνθρωποι σε αυτή την προσπάθεια που έκανα, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα μου.

Ποιοι είναι αυτοί που έχουν τέτοια «πρόσβαση» μέσα σας;

Στη συγκεκριμένη διαδρομή, αυτοί που είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή πάνω μου ήταν η Δήμητρα (σ.σ.: Γαλάνη) και η Παυλίνα (σ.σ.: Βουλγαράκη). Οι πολύ κοντινοί μου άνθρωποι εξαιτίας του φόβου του θανάτου αλλά και της σχετικής άγνοιας, όχι μόνο δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν, αλλά θα επιδρούσαν αρνητικά. Ισως να με έσπρωχναν προς τα «πίσω». Και αυτό διότι είμαι ένας άνθρωπος που δεν δέχεται να του πουν οι άλλοι τι θα κάνει, διότι γεννάει αυτό το πολύ γνώριμο συγκρουσιακό καθεστώς που εγώ ξέρω πώς να λειτουργώ. Μπορεί και να επέτεινε την περίοδο χρήσης μου στα ναρκωτικά.

Ευτυχώς όμως βρέθηκαν οι δύο άνθρωποι που αναφέρατε.

Με την Παυλίνα είμαστε δυο συμπληρωματικοί άνθρωποι. Κατάφερε να ξεκλειδώσει κάποιες πτυχές του εαυτού μου.

Οπως;

Ν’ ακούω τα συναισθήματά μου, να τα εκφράζω, να τα αναγνωρίζω. Να αρχίσω να καταλαβαίνω τι σημαίνει πραγματική επικοινωνία. Είχε το «κλειδί» με έναν τρόπο. Και η Δήμητρα επίσης το είχε. Τα δύο χρόνια που ετοιμάζαμε την «Είσοδο κινδύνου», προσθέσαμε ένα επίπεδο στη σχέση μας που δεν υπήρχε πριν: αγάπης, κατανόησης και επικοινωνίας. Το έχω πει και σε κολλητούς μου – χωρίς να παρεξηγούνται – ότι υπάρχουν πράγματα που θα τα πω μόνο στη Δήμητρα. Με έζησε, θορυβήθηκε και αρχίσαμε να συζητάμε. Δεν στάθηκε απέναντί μου με ύφος «δασκαλίστικο» – είναι σπουδαίος άνθρωπος. Αυτές οι δύο παρουσίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να πάρω την απόφαση να ξεφύγω από τα ναρκωτικά. Αλλωστε το θέμα δεν ήταν τα ναρκωτικά.

Ποιο ήταν;

Οτι έπρεπε «ν’ ανοίξω» ως άνθρωπος. Για παράδειγμα, ενώ είμαι ένας άνθρωπος που ξέρω πώς ν’ αγαπώ, δεν ξέρω πώς να μ’ αγαπώ. Είναι άλλο γνωρίζω ή υποθέτω την αγάπη και άλλο την αισθάνομαι σε κάθε πόρο του δέρματός μου τη στιγμή που συμβαίνει.

Τι μπλόκαρε αυτήν τη διαδικασία;

Το παιχνίδι των ναρκωτικών, να ξεκαθαρίσω, άρχισε σε μεγάλη ηλικία, όταν ήμουν 28 ετών, και σταμάτησε τελείως στις 5 Ιουλίου του 2022. Τα ναρκωτικά σε μένα λειτουργούσαν τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι στους άλλους ανθρώπους. Οταν έκανα χρήση, ήμουν πολύ ήρεμος, σταματούσε το τρέμουλο και δημιουργούσαν στιγμές «σύνδεσης». Εριχναν μ’ έναν τεχνητό τρόπο τα τείχη που είχα μέσα μου σε επίπεδο επικοινωνίας. Γι’ αυτό ήταν τόσο επικίνδυνο εργαλείο για μένα. Οσο ήταν χρήσιμα, όλο αυτό το κομμάτι ήταν ευεργετικό. Τώρα έχω μάθει να είμαι έτσι χωρίς την κοκαΐνη.

Πώς καταφέρατε – αφού το πήρατε απόφαση – ν’ απεξαρτηθείτε;

Την ημέρα που το είπα, έγινε! Πήρα τηλέφωνο έναν άνθρωπο που υπάρχει στη ζωή μου – και θα υπάρχει – και με τον οποίο κάνω ψυχοθεραπεία. Το αστείο είναι ότι ένιωσα την ανάγκη να κάνω αυτό το τηλεφώνημα ενώ γνώριζα ότι δεν μπορούσα να τον συναντήσω γιατί είχα περιοδεία με τους Planet of Zeus στην Ευρώπη. Αλλά ένιωσα την ανάγκη να δεσμευτώ. Είχε προηγηθεί η αναζήτησή μου για να βρω τι μου προσφέρουν τα ναρκωτικά και με τι θα τα καλύψω.

Τι απαντάτε – και στα δύο;

Στο πρώτο, «τη σύνδεση». Τώρα επιλέγω να είμαι πάρα πολύ ανοιχτός στις σχέσεις μου, μόνο στιγμές και τύπους επικοινωνίας ουσιαστικής. Εκανα ένα πολύ μεγάλο φιλτράρισμα σε αυτό που χαρακτηρίζουμε σχέσεις φιλικές. Οχι για να διώξω ανθρώπους, αλλά για να καταλάβω τι σημαίνει ο καθένας και τι μας ενώνει. Κατάφερα ν’ αφήσω πίσω ανθρώπους χωρίς τύψεις αλλά και θέσφατα. Τώρα πια είναι πιο ειλικρινής, ουσιαστική και βαθιά η σχέση μου με τη μουσική. Μπορώ να διαχειριστώ τον εαυτό μου όταν δεν υπάρχει δράση. Το μυαλό μου δεν σκέφτεται συνέχεια ποιο είναι το επόμενο check point.

Με ποιες λέξεις θα χαρακτηρίζατε τον Σεραφείμ όταν ήταν χρήστης και αυτόν που έχω τώρα απέναντί μου;

Πιάνω τον εαυτό μου να έχει την όρεξη που είχε πριν αρχίσω τα ναρκωτικά και ακόμη πιο πριν. Είμαι σ’ ένα στάδιο τώρα που προσκαλώ τον «χρήστη εαυτό μου». Δεν τον έχω στη γωνία ως τον κακό Σεραφείμ. Προσπαθώ να δω τις αρετές του και να τον «εντάξω» στον νέο Σεραφείμ χωρίς να είναι στη γωνία. Είναι μια πρόκληση. Για παράδειγμα, αυτή τη συζήτηση που έχουμε τώρα (σ.σ.: την πολύ ενδιαφέρουσα και συγκινητική, που δεν χωράει σε δύο σελίδες εφημερίδας) δεν θα μπορούσα παλαιότερα να την κάνω αν δεν ήμουν υπό την επήρεια. Μπορώ χωρίς ουσίες πια να επικοινωνήσω, να είμαι ανοιχτός και παρών στη στιγμή.

Και αυτό είναι μια σπουδαία νίκη. Σας ευχαριστώ θερμά.