Προσωπικά

Ο κύριος Σκουρλέτης αποφάσισε, κάπως αργά βεβαίως, να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Προσωπικά – για να παραφράσω τον στίχο της Λίνας –

«δεν έχω αισθήματα για κείνον φιλικά.

Μονάχα βήματα θιγμένα ξαφνικά,

που μ’ αναγκάζουνε να φεύγω βιαστικά».

Αλλά θέλεις που «οι καιροί ου μενετοί» είπα να κάνω τα πικρά γλυκά και να τον ακούσω. Είπε πολλά, ήταν και μόλις είχε φάει την πόρτα στη μούρη, τον καταλαβαίνω, αλλά σε εκείνο που στάθηκα – αν μπορείς να σταθείς όρθιος μετά από αυτή την κουβέντα – ήταν η αναφορά του στα τρολ του κόμματος που ο ίδιος μέχρι πρότινος υπηρετούσε. Υπάρχει λέει στα ανήλιαγα υπόγεια της Κουμουνδούρου μια ολόκληρη στρατιά μελών του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ αυτών και δημοσιογράφοι, που διαθέτουν από 50 τουλάχιστον φέικ λογαριασμούς σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαπράττουν μέσω αυτών δολοφονίες. Χαρακτήρων τουλάχιστον. Και ότι ο ίδιος όντας θύμα αυτού του βορβορώδους τρόπου είναι πια ένας δολοφονημένος. Και γι’ αυτό πρέπει να τον λυπηθούμε.

Είναι όντως για λύπηση, γιατί τόσα χρόνια που ήταν κυβέρνηση αυτά όλα ήταν καλώς καμωμένα. Τώρα που του χώσανε το μαχαίρι στην πλάτη τώρα το θυμήθηκε να το καταγγείλει, έπρεπε να έρθει ο Αμερικανοκατέβατος για να τα βγάλει στη φόρα. Που τόσα χρόνια το τι είπε το στόμα τους, κι όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία αλλά και για μας που είχαμε το θράσος να θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη. Που μείναμε βέβαια αλλά όχι με τη δική μας ψήφο αλλά με το άστε ντούε του ίδιου του εμπνευστή του δημοψηφίσματος και μείναμε με τον χειρότερο τρόπο και τους πλέον αβάσταχτους όρους. Το τι μας σούρανε τότε, μέχρι γερμανοτσολιάδες μας λέγανε και Νενέκους.

Τώρα του φταίει ο Κασσελάκης. Αλλος αυτός, δεν πρόλαβε να ζεστάνει την προεδρική καρέκλα, κι αφού ευχαρίστησε τη σκυλίτσα του που τον βοήθησε στον εκλογικό του αγώνα, σηκώθηκε πήγε  Αμερική  και στέλνει διαγραφές απ’ το Μανχάταν.

Οπως τα κάνανε μαντάρα σαν κυβέρνηση τα ίδια και χειρότερα κάνουν στην αντιπολίτευση (και δεν γράφω «ως κυβέρνηση» γιατί δεν ήταν κυβέρνηση ήταν κάτι «σαν κυβέρνηση»).

Εδώ ο κόσμος καίγεται, κυριολεκτικά, η ακρίβεια καλπάζει, ο κάμπος στη Θεσσαλία δεν λέει να στεγνώσει, στην κυβέρνηση δεν υπάρχει κανείς να της πατήσει ένα φρένο, κι εμείς μια σκασίλα έχουμε αν οι βέρες είναι Καρτιέ και τα παπούτσα Λουμπουτέν.

Οχι δεν σας λυπάμαι κύριε Σκουρλέτη, ούτε εσάς ούτε τους άλλους διαγραφέντες ούτε τους προγραφέντες. Οπως στρώσατε να ξαγρυπνήσετε.

Και να σας πω και κάτι. Ισως δεν ήταν και τόσο άδικο που σας φορέθηκε καπέλο ο κ. Κασσελάκης. Ισως έπρεπε να έρθει ένας άσχετος και μέσα στην άνεση της άγνοιας και της ανεμελιάς να σηκώσει να ξεσκονίσει το χαλί, για να βγουν στο φως όλα αυτά που κρύβατε τόσα χρόνια, στο όνομα της Αριστεράς την οποία και εξευτελίσατε δεόντως.

Και για να επανέλθουμε στο τραγούδι της αρχής, δεν ξέρω εσείς αλλά εγώ…

«Προσωπικά δεν έχω αίσθηση

Αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια

ή παραίσθηση…

Προσωπικά».