Η απανθρωποποίηση κάθε διεκδίκησης

Με πολύ μεγάλη έκπληξη συνεχίζω να παρακολουθώ τη σχεδόν πανδήμως ολόθερμη συμπαράσταση των οικείων πολιτικών κομμάτων (μη εξαιρουμένων πολλών νεοδημοκρατών, που κρύβονται) δήθεν στους Παλαιστίνιους, αλλά στην ουσία στη Χαμάς. Δήθεν νοιάζονται για την πατρίδα που δικαιούνται να έχουν οι ισλαμοφασίστες που θεωρούν προϋπόθεση δικαίωσης την έκλειψη του Ισραήλ.

Δεν είναι λογικό να τηρούνται ίσες αποστάσεις απέναντι στο Ισραήλ και τη Χαμάς; Θα μπορούσα να το δεχτώ αν δεν είχε προηγηθεί η δολοφονική επίθεση των ανδρών της Χαμάς κατά του Ισραήλ, που ξεπέρασε κάθε επίπεδο βαρβαρότητας. Πώς είναι δυνατόν να μη θεωρούνται εγκλήματα κατά του ανθρώπινου πολιτισμού οι δολοφονίες αμάχων, οι φόνοι και οι βιασμοί ακόμα και παιδιών, η ομηρεία πολιτών για να διασφαλιστεί η ατιμωρησία των φυσικών και ηθικών υπεύθυνων; Πώς είναι δυνατόν, συχνά μάλιστα
στο όνομα της προόδου, να γίνονται ανεκτή η απανθρωπία και η βαρβαρότητα;

Αυτή η δολοφονική βαρβαρότητα είναι απολύτως απέναντι στις αξίες κάθε πολίτη με στοιχειώδη ηθική συγκρότηση – και δεν τη δικαιολογεί η επίκληση καμιάς δικαιολογίας, κανενός αδίκου (λάθος που διέπραξε μέχρι και ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες). Με τέτοιες δολοφονικές μηχανές και τους μηχανισμούς που τους τρέφουν η ανθρωπότητα δεν είναι πρέπον να συνομολογεί συνθήκες: προέχει η συντριβή τους.