Συμβίωση, επιβίωση και μεταλλάξεις

Μιλώντας με όρους βιολογίας, ως συμβίωση ορίζουμε κάθε τύπο συνύπαρξης και στενής αλληλεπίδρασης μεταξύ δύο διαφορετικών οργανισμών. Βεβαίως πρέπει να υπάρχει κάποιο αμοιβαίο όφελος, αν και ο παρασιτισμός(!) ακόμα εντάσσεται στην έννοια της συμβίωσης.

Φυσικά η συμβίωση μπορεί να είναι ευκαιριακή, αλλά και μόνιμη (όσο το μόνιμο κρατά). Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις η συμβίωση είναι υποχρεωτική, καθώς υπάρχουν κρίσιμες για την επιβίωση σχέσεις εξάρτησης του ενός από το άλλο «είδος».

Το τι ορίζεται όμως ως επιβίωση μπορεί να είναι εύκολο στη βιολογία, αλλά στην πολιτική όχι τόσο. Επιβίωση μπορεί για κάποιους να είναι η ανακατάληψη της εξουσίας και για άλλους μια ισχνή μειοψηφία του 3-5%. Τα διαχρονικά παραδείγματα του «μαντριού» που προσφέρει την επιβίωση από τους «λύκους» της εξαφάνισης από το πολιτικό σκηνικό, είναι πολλά. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι επιμένουν να λοξοκοιτούν στην έξοδο, ενώ άλλοι –ίσως λιγότερο τολμηροί, ίσως περισσότερο ωφελιμιστές– προσδοκούν την αλλαγή εκ των έσω, ή αποφασίζουν να μεταλλαχθούν μόνοι τους.

Και ερχόμαστε στις μεταλλάξεις τις οποίες όλοι τις φοβούνται, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι –πάλι με όρους βιολογίας– οι μεταλλάξεις είναι αναγκαίες για την εξέλιξη. Στην πραγματικότητα χωρίς αυτές δεν υφίσταται εξέλιξη. Κι όταν μιλάμε για μεταλλάξεις, εννοούμε προφανώς για αλλαγές σε γονίδια!

Στον ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανές ότι κάποιοι ανησυχούν ότι θα αλλάξουν τα πατροπαράδοτα «γονίδια» της Αριστεράς. Λογικό και πασιφανές. Γιατί σε κάποιο βαθμό ο φαινότυπος έχει αναφορά στον γονότυπο. Και οι δύο πλευρές όμως πρέπει να γνωρίζουν, πως για να γίνει ένα άλμα που προσφέρει πλεονέκτημα, χρειάζεται μια αργή συσσώρευση ευνοϊκών μεταλλάξεων. Αυτό είναι το στοίχημα.

Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται –προς το παρόν– ότι τα δύο «είδη» χρειάζονται το ένα το άλλο, καθώς παραμονεύει και άλλος διεκδικητής των πόρων που διαχέονται στο ευρύτερο περιβάλλον της Κεντροαριστεράς. Και εδώ η βιολογία είναι αμείλικτη. Λάθος μεταλλάξεις θα οδηγήσουν σε εξαφάνιση, υπέρ άλλου είδους.

Οι δηλώσεις τύπου, «η ενότητα θα δοκιμαστεί τις επόμενες εβδομάδες», είναι απλές λέξεις που τις παίρνει ο αέρας. Είναι βέβαιο ότι η ανάλυση –και σωστά– γίνεται αναφορικά με τις δυνατότητες επιβίωσης, τους όρους της συμβίωσης και τον βραχυπρόθεσμο έλεγχο των μεταλλάξεων. Μετά η… φύση θα κυριαρχήσει.

Ο Μάνος Σιφονιός είναι επικοινωνιολόγος –
συγγραφέας