Ο πόνος φέρνει μόνο πόνο

Ισως να μην πρέπει να σπεύσουμε να εξαφανίσουμε τη Γάζα, παρά τα όσα εξηγούν οι περισσότεροι ισραηλινοί στρατιωτικοί αναλυτές, ούτε με μια χερσαία επιχείρηση ούτε καν με αεροπορικούς βομβαρδισμούς; Να μην ισοπεδώσουμε, να μη συνθλίψουμε, να μην εκδικηθούμε.

Ισως να πρέπει να αναγνωρίσουμε τη βιαιότητα του χτυπήματος που δεχθήκαμε και το μέγεθος του πόνου, να αναγνωρίσουμε την ήττα, να μην προσπαθήσουμε να την κρύψουμε με κάτι που θα μοιάζει, βραχυπρόθεσμα, με νίκη, αλλά που δεν θα φέρει παρά περισσότερο πόνο; Ενας πόνος ο οποίος, ακόμα και μεταθετημένος αλλού, στη Γάζα και τους κατοίκους της, θα διαιωνιστεί ξανά και ξανά – γιατί είναι προφανές πως το κακό που θα προκληθεί σε αυτόν τον κατεστραμμένο ή λιμοκτονημένο θύλακα θα μας επιστρέψει κατάμουτρα, πολλαπλασιασμένο, σε ένα, δύο ή πέντε χρόνια. Ισως να πρέπει πρώτα από όλα να φέρουμε σπίτι τους τα μέλη των οικογενειών μας, τις κρατούμενες, τους κρατούμενους και τις σορούς των νεκρών μας;

Να απελευθερώσουμε σήμερα παλαιστίνιους κρατουμένους, να τους μεταφέρουμε με λεωφορεία μέχρι τα νότια σύνορα της χώρας και να προτείνουμε στη Χαμάς να τους καλωσορίσει χωρίς αργοπορία, σε αντάλλαγμα για τους γονείς μας, τις αδελφές μας, τους αδελφούς μας και τα παιδιά μας που κρατούνται ως όμηροι; Και, άπαξ και γίνει αυτό – να μην εισβάλουμε, να μη διαλύσουμε, να μην εξοντώσουμε, να μην αφανίσουμε, αλλά πριν από όλα να πενθήσουμε, να σεβαστούμε τη Σίβα [παραδοσιακή εβδομάδα πένθους στην εβραϊκή θρησκεία], να φροντίσουμε τις πληγές μας και να σκεφτούμε; Ναι, πρωτίστως να σκεφτούμε.

Να αναρωτηθούμε όχι μόνο πώς να επιτεθούμε ή να αποφύγουμε μια επόμενη επίθεση, αλλά και με ποιον τρόπο θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε εδώ με τους γείτονές μας. Ενα κομμάτι τους είναι, προς το παρόν, εχθροί μας – όχι όλοι, δεν πρέπει να το ξεχνάμε – αλλά θα μπορέσουν ίσως, μια μέρα, να ξαναγίνουν γείτονές μας, αν το θέλουν, αν επιλέξουν ηγέτες άξιους του ονόματος αυτού και λιγότερο βάρβαρους από τα μέλη της Χαμάς και αν εμείς, επίσης, επιλέξουμε ηγέτες άξιους αυτού του ονόματος και λιγότερο βάρβαρους από εκείνους της σημερινής κυβέρνησης. Να αναρωτηθούμε αν η καταστροφή και ο θάνατος απέναντι στην καταστροφή και τον θάνατο είναι πράγματι η μόνη δυνατή απάντηση και αν έχει αποδείξει τόσο καιρό την αξία της.»

Να τι μοιάζει αδύνατο μπροστά στις θηριωδίες που υπέστησαν οι φίλοι και οι οικείοι μας, απέναντι σε αυτή τη φρίκη που παρακολουθούμε σε λούπα από το περασμένο Σάββατο, σοκαρισμένοι. Αλλά αυτός δεν είναι ο μοναδικός λόγος. Να σκεφτούμε; Να ελπίσουμε; Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και η πιο ρατσιστική και επικίνδυνη κυβέρνηση στην ιστορία του Ισραήλ μάς έχουν απομακρύνει από έναν κόσμο όπου αυτές οι σκέψεις, αυτή η ελπίδα, θα είχαν τη θέση τους. Είναι σαφές ότι πρέπει να δώσουμε μάχη κατά των ηγετών μιας τρομοκρατικής οργάνωσης όπως η Χαμάς, ακόμα και να εκδικηθούμε, ίσως είναι όμως επίσης καιρός να δοκιμάσουμε, αυτή τη φορά, έναν διαφορετικό δρόμο. Πρώτα από όλα, να φέρουμε πίσω τους δικούς μας που έχουν απαχθεί και κατόπιν να αιφνιδιάσουμε – να προσπαθήσουμε να αποδείξουνε, σε εμάς τους ίδιους όσο και σε όσους από τους γείτονές μας δεν στηρίζουν τη Χαμάς, πως μία αιώνια εκδίκηση δεν είναι η λύση που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε δίπλα-δίπλα.

Το άρθρο του ισραηλινού συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας Ντρορ Μισανί πρωτοδημοσιεύτηκε στην ισραηλινή εφημερίδα «Haaretz» καθώς και στη γαλλική εφημερίδα «Le Monde» και αναδημοσιεύεται στα «ΝΕΑ» με την άδειά του