Πατάει πάνω στη δυσφορία των πολιτών για την πολιτική

Πριν από τα σύννεφα απ’ όπου συχνά πέφτουμε με έκπληξη υπάρχει η κοινή λογική και ό,τι προηγήθηκε ενός γεγονότος. Η ομοφοβική επίθεση του Μπέου το βράδυ του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών κατά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Στέφανου Κασσελάκη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία στο μουδιασμένο πολιτικό μας τοπίο. Η ίδια η εκδήλωση της επίθεσης του δημάρχου Βόλου είναι συναρτώμενη με το πιο βαθύ δομικό χαρακτηριστικό του λαϊκισμού. Την επίθεση στο πολιτικό σύστημα, την απαξίωσή του και τη στρατηγική πέρα και έπειτα από αυτό. Επίθεση που είναι οριζόντια, δεν επιλέγει πού θα στοχεύσει. Εδώ δεν υφίσταται άξονας Αριστερά – Δεξιά. Και λέμε για τα σύννεφα απ όπου συχνά πέφτουμε, ακριβώς για να θυμίσουμε πως πριν από τον Κασσελάκη στόχοι είχαν γίνει και άλλοι. Και ένα λεπτό νήμα ένωνε τις επιθέσεις αυτές: πως στο περιβάλλον απαξίας και αποδόμησης της πολιτικής αναπτύσσονται ο μεσσιανισμός και οι εύκολες απαντήσεις στα περίπλοκα ερωτήματα της χώρας («εγώ είμαι ένας από εσάς» λένε πάντα οι λαϊκιστές).

Για παράδειγμα ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου που είχε υποστεί μια χυδαία επίθεση από τον Μπέο στον Βόλο, τον Ιανουάριο του 2015, με ύβρεις (ακόμη και με στόχο τη θέση του Παπανδρέου για τη νομιμοποίηση της φαρμακευτικής κάνναβης τότε). Τον Παπανδρέου τον έθεσε εκ νέου στο στόχαστρο και το 2021, όταν εκείνος επισκέφθηκε τον Βόλο για τις εκλογές του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. «Τι μέρα κι αυτή! Πάω να πιώ έναν καφέ σε μεγάλο ξενοδοχείο και πέφτω σε μια μεγάλη φωτογραφία – πορτρέτο του πιο βλαμμένου που έβγαλε ποτέ αυτή η χώρα!» έγραψε τότε στα κοινωνικά δίκτυα ο Μπέος. Ο Παπανδρέου και ο Κασσελάκης δεν ήταν οι μόνοι που είχε το ρεπερτόριο Μπέου. Ηταν κορύφωση της πανδημίας, Νοέμβριος του 2020 ειδικότερα, και σε συνέντευξη Τύπου ο δήμαρχος Βόλου εξαπέλυσε πυρά κατά του Αλέξη Τσίπρα κατηγορώντας τον πως σε περίοδο κρίσης κάνει… φθηνό λαϊκισμό. Ούτε το ΚΚΕ έχει ξεφύγει από τις επιθέσεις. Τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, εν μέσω της μεγάλης πλημμύρας στον Βόλο, ο Μπέος τα ‘βαλε live με εθελοντές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ που προσέφεραν τη βοήθειά τους και την αλληλεγγύη τους στους πολίτες. Εχει δε ενδιαφέρον το πώς κινείται ο Μπέος και κατά των αυτοδιοικητικών του αντιπάλων. Τον πρώτο που είχε «περιποιηθεί» ήταν ο πρώην βουλευτής, νομάρχης και δήμαρχος της πόλης του Πάνος Σκοτινιώτης. Τον μακρινό Μάρτιο του 2015 και με αφορμή επεισόδια στη ΔΕΥΑΜΒ (Δημοτική Επιχείρηση Υδρευσης – Αποχέτευσης Μείζονος Περιοχής Βόλου) είχε εκδώσει ανακοίνωση που ανάμεσα σε άλλα έλεγε «ο πολιτικός μπαχαλάκιας με τη γραβάτα, που συνεχίζει να πουλάει ήθος, αρχές και αξίες, ο Πάνος Σκοτινώτης, αντί να καμαρώνει σαν συνοικιακός γαμπρός για τις “αρετές” του, ας εξηγήσει στους πολίτες του Βόλου αν καταδικάζει και τα επεισόδια της προηγούμενης Τρίτης…».

Σεξιστικές επιθέσεις

Και ο Βολιώτης αυτοδιοικητικός Μαργαρίτης Πατσιαντάς τα έχει ακούσει πολλάκις από τον Μπέο και συχνά όχι στο οριοθετημένο πολιτικό πεδίο που μια αντιπαράθεση είναι καλώς νοούμενη. Συχνά κατηγορία – ερώτημα που θέτει είναι το τι επαγγέλλονται οι αντίπαλοί του, από την επίθεσή του προσφάτως δεν ξέφυγε ούτε η σημερινή αναπληρώτρια υπουργός Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη που δέχθηκε άθλια σεξιστική επίθεση από τον Μπέο με αφορμή αν το νερό του Βόλου είναι πόσιμο, πάλι κατά τις πρόσφατες καταστροφές. Η επιθετική ρητορική του έχει τον «κομματικό σωλήνα» που συχνά ή πάντα εκθρέφει σύμφωνα με εκείνον τους αντιπάλους του. Μιλάει δε πάντα τη γλώσσα της «διπλανής πόρτας», ίπταται πάνω από τα «διεφθαρμένα κόμματα», «κάνει τη δουλειά στην πόλη» ως doer και μόνο. Ο Μπέος είναι σύμπτωμα και φορέας ενός νέου λαϊκισμού που πατά πάνω στη δυσφορία για την πολιτική και στις δυσκολίες της καθημερινότητας και με άξονα την επίθεση – οριζόντια και κάθετη – στο πολιτικό σύστημα, ανοίγει τον χώρο μιας νέας και επικίνδυνης αποϊδεολογικοποιημένης αντίληψης που τέμνεται με την οργή του «μέσου ανθρώπου» που κυρίως φούντωσε τα χρόνια της οικονομικής κρίσης.