Η έδρα λάλησε: αθώος

Τρία χρόνια πέρασαν από τη μέρα που η έδρα λάλησε «αθώος». Και η λέξη αιωρείται με ένα τεράστιο ερωτηματικό: δικαίωση γιατί; Για κάτι που δεν έκανες; Για κάτι που οι ίδιοι οι δικαστικοί ταγοί, είτε ανακριτές, είτε πρόεδροι Εφετών, με απόλυτη σαφήνεια απέρριπταν τις κατηγορίες; «Δεν έχω λόγο να του προσάψω  κατηγορία», έλεγε ο ανακριτής Ανδρεόπουλος. «Τίποτα!». Η εντεταλμένη δικαιοσύνη συνέχιζε απτόητη, πετάγοντας στον κάλαθο αχρήστων την έκθεση του έγκριτου δικαστή. Το ίδιο και στην απόφαση 2 προς 1, όπου μειοψηφεί ο πρόεδρος των Εφετών Κωνσταντίνος Σταματιανός. «Δεν βρίσκω λόγο να   στηρίξω κατηγορητήριο», απεφάνθη  ο  λαμπρός δικαστικός. Παρ’ όλα αυτά,  «στου κουφού την πόρτα…». Οταν πολιτείες επιλέγουν τη βαρηκοΐα για  σύμμαχό τους, η δικαιοσύνη χάνει και όνομα και ταυτότητα.

Και επτά χρόνια σε ταλαιπωρεί για να σε ταλαιπωρεί. Σε πολεμάει για να σε  πολεμάει. Και βέβαια, ο επταετής   πόλεμος δεν κύλησε χωρίς   παράπλευρες απώλειες, χωρίς πίκρα, στεναχώρια, δικαιολογημένη οργή και  διαρκές αίσθημα αδίκως αδικούμενου.  Και σ’ αυτό το διάστημα εξαντλήθηκαν όλα τα αποθέματα λυμάτων λογιών – λογιών πολιτειών και μπλε και ροζ με κίτρινα πουά και βεραμάν αμάν – αμάν, οι οποίες μεταξύ τους διαφωνούσαν στα πάντα, αλλά συναινούσαν σε ένα: στη με κάθε τρόπο εξόντωση του Βαγγέλη Μαρινάκη!

Και την απάντηση την είχε δώσει ένας  από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές, o  Γιώργος Οικονόμου, όταν ο Ευάγγελος ανέλαβε τον Ολυμπιακό. Οταν τον ρώτησα τη γνώμη του: «Θα τα καταφέρει Ανδρέα. Είναι ο ικανότερος από τη γενιά του. Κάνει καλές επιλογές και βλέπει μπροστά. Και ο Ολυμπιακός είναι μαγαζί – κράτος. Ομως φοβάμαι ότι θα τον πολεμήσουν με κάθε τρόπο», μου είπε. Δεν μου εξήγησε το γιατί ο φίλος μου ο Γιώργος. Το βίωσα δυστυχώς στην πορεία.

Και δεν τον πολέµησαν για τον Ολυμπιακό. Ηταν το τελευταίο πράγμα που τους απασχολούσε. Διότι αυτοί που βρέθηκαν στην αντίπερα όχθη δεν ήταν ποδοσφαιρικοί αντίζηλοι. Ηταν το ίδιο το παρακράτος που κυβερνάει 45 χρόνια αυτή τη χώρα. Είναι o κόσμος των νταβατζήδων. Και θεραπαινίδες τους, πολιτείες και δικαιοσύνη και κυβερνήσεις και πολιτικοί. Φρύνες και Λαΐδες στο πρόσταγμά τους. Οι σχέσεις τους με τις πολιτείες πάντοτε εντολοδοτικές.

Και τον Βαγγέλη τον φοβήθηκαν. Μόνος του, αυτοδημιούργητος,  πεισματάρης, επίμονος και πάνω απ’  όλα φιλόπατρις. Και με ό,τι  καταπιάνεται βαθιά ερωτευμένος. Ενα  κοκτέιλ λίαν επικίνδυνο για το   ένστικτο ύαινας. Που χαρακτηρίζει μοναδικά τον χαρακτήρα των πτωματοφάγων, που διακοσμητικά  τους ονομάζουμε κρατικοδίαιτους. Και γιατί να μην τον φοβηθούνε και γιατί  να μην τους τρομάξει; Φίλησε το χέρι  κανενός ισχυρού; Ζήτησε τις ευλογίες κανενός «νονού»; Απαίτησε την προστασία καμιάς πολιτείας; Τίποτα! Ολα μόνος του. Συνταγή απόλυτης ακαταλληλότητας.

Και συναγερµός προς όλα τα υπήκοα μέσα: πολιτικούς, παραδικαστικούς, ΜΜΕ σε εντεταλμένη υπηρεσία, κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνα. Ποτέ    άλλοτε έλληνας πολίτης δεν βυσσοδομήθηκε, δεν λασπώθηκε, δεν  συκοφαντήθηκε, όσο ο Βαγγέλης, με  μία επιδίωξη: να τον κάνουν  συνώνυμο ενός ανύπαρκτου κακού. Η  μέθοδος γκεμπελική: λάσπωνε λάσπωνε, βρίζε βρίζε, συκοφάντα από το πρωί μέχρι το βράδυ, κάτι θα μείνει στο τέλος. Ετσι λοιπόν, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, που δεν υπάρχει κρατική προμήθεια να μην έκαναν αρπαχτές οι νταβατζήδες, που σε έξι μήνες η συμμορία τους – μαζί με τους τραπεζίτες – καταβρόχθισε 44 τρισεκατομμύρια δραχμές στο Χρηματιστήριο, τα 2/5 δηλαδή του πλούτου της χώρας.

Αυτοί που δροµολόγησαν Ολυμπιακούς    με κατατεθέντα προϋπολογισμό 6 δισεκατομμύρια ευρώ και που ξεπέρασε τα 23 δισ., στη χώρα που αρπάχτηκε o OTE μέσα σε ένα απόγευμα, στη χώρα  που ξεπουλήθηκε το μονοπώλιο του ΟΠΑΠ με χαρτοπετσέτες, στη χώρα που  δόθηκαν 25 αεροδρόμια με  υποσχέσεις και μάγουλο, στη χώρα που το  μονοπώλιο διυλίσεως πετρελαίου, η  ΕΛΠΕ, παραδόθηκε στην Petrola, που  παρουσίασε στον διαγωνισμό συνέταιρο  χρήσεως ενός εξαμήνου τη ρωσική  Lukoil, η οποία βεβαίως – βεβαίως,  μετά στη συγχώνευση εξηφανίσθη δίκην Χουντίνι.

Για όλα αυτά ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Για όλα όσα έφεραν έναν λαό στην ώρα μηδέν. Με 25 χιλιάδες αυτοκτονίες, δεκάδες χιλιάδες άστεγους, με  κατεστραμμένο τον οικονομικό ιστό μικρομεσαίων επιχειρήσεων κατά τα 75% και τη χώρα σε 70 ετών μνημόνια, με υποθηκευμένη ακόμα και την Ακρόπολη, ούτε πόνος, ούτε στόνος, ούτε φωνή ούτε κιχ. Ακρα του τάφου σιγή. Και ομοβροντία νομοθετημάτων για να πνιγούν οι  έρευνες. Και μπορεί η χώρα να κατάντησε χώρος απορριμμάτων, νταβατζήδες και πολιτικοί τους  υπάλληλοι θησαύρισαν. Για πάνω από 1,5 τρισ. μιλούν οι ελβετοί  θησαυροφύλακες ότι  υπολογίζονται οι  ελληνικές καταθέσεις. Και απέναντι σ’ αυτό το τσουνάμι εθνικών αθλιοτήτων, βρήκαν τον Βαγγέλη για να ξεσπάσουν. Κι εδώ που τα λέμε είχαν και το δίκιο τους. Το ένστικτό τους δεν τους ξεγέλασε. Αλλά βλέπεις το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.

Ελα όµως που ο Βαγγέλης είναι σαν το  καρφί: όσο το χτυπάς τόσο πιο βαθιά μπαίνει. Και μέσα στον πόλεμο, μέσα  στο ανελέητο κυνηγητό, και  υφιστάμενος έναν ποταμό λυμάτων, στάθηκε όρθιος. Ολα αυτά τον γιγάντωσαν. Και ο έρωτάς του, ο Ολυμπιακός, μόνιμα μέσα στις 10 καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες. Και πρωταθλήματα και Κύπελλα το ένα μετά το άλλο. Και η μισή Εθνική ομάδα  μόνιμα με παίκτες δικούς του. Και 10  τουλάχιστον Ελληνόπουλα που φόρεσαν τη φανέλα του Ολυμπιακού  κοσμούν τώρα τα καλύτερα γήπεδα  της Ευρώπης. Ολα τους  μοσχοπουλημένα. Κι από δίπλα, δεκάδες οι ξένοι ποδοσφαιριστές που, παίζοντας στον Ολυμπιακό, είδαν να πολλαπλασιάζεται η αξία τους. Και  είναι ο μόνος σήμερα μη βρετανός πολίτης που ανέστησε την απαξιωμένη  Νότιγχαμ και την οδήγησε με δόξα και  τιμή να ανταγωνίζεται τις παντοδύναμες ομάδες του απαιτητικότερου και καθαρότερου πρωταθλήματος, του αγγλικού.

Και στον Πειραιά στην αγαπημένη του πόλη, ταγός με καθολική αποδοχή:  χωρίς να έχει την ανάγκη κανενός κόμματος και χρώματος. Και κυρίαρχος στην ενημέρωση, χωρίς να πάρει ούτε ένα σεντ από τράπεζες. Τα πάντα εξ ιδίων. Και καμιά πόρτα δεν χτύπησε για να του δοθούν οργανισμοί, δημόσιες εταιρείες, προμήθειες, με μάγουλο ή με πέτσινα λεφτά. Και να ‘ναι όλοι βέβαιοι, θα μπορούσε να το κάνει ανά πάσα στιγμή. Και βεβαίως – βεβαίως, κανείς δεν θα βρει ίχνος του ούτε  πίσω από funds, ούτε πίσω από  κατασχέσεις, ούτε πίσω από τη λεηλασία της τελευταίας δεκαετίας – που οδήγησε έναν λαό ολόκληρο στην απόλυτη απορία και στην κάργα ευπορία νταβατζήδες αφανείς  συνεταίρους των funds, που  πολλαπλασίασαν τον πλούτο τους τα 12 χρόνια του οικονομικού Αρμαγεδδώνα.

Και ένα ερώτηµα: Γιατί τα καταφέρνει ο Βαγγέλης; Γιατί; Διότι έχει ένα «όπλο» δυσεύρετο, που πίσω απ’ αυτό κρύβεται η επιτυχία των πράγματι μεγάλων. Ξέρει να επιλέγει συνεργάτες. Και ο συνεργάτης του  γίνεται alter ego του. Τον πιστεύει και  τον προστατεύει. Εχει και κάτι άλλο ο  Βαγγέλης. Και αυτό ολότελα σπάνιο:  ξέρει να ερωτεύεται. Και οι έρωτές  του  τρεις: η πατρίδα του, η οικογένειά του, ο Ολυμπιακός.

Και ο Ολυµπιακός γεννήθηκε. Δεν έγινε. Με κοντά σορτσάκια δίπλα στον γίγαντα τον Μιλτιάδη. Στις εξέδρες του  Καραϊσκάκη, του Παπαστράτειου, στο Κολυμβητήριο της Σχολής Δοκίμων, όπου υπήρξε αθλητής του πόλο, παντού  όπου άνθιζε ο Ολυμπιακός. Και ο  μεγάλος πολίστας του Ολυμπιακού και της Εθνικής, στα σιδερένια χρόνια, προσωπικός φίλος του Μιλτιάδη, ο CEO σημαντικών πολυεθνικών εταιρειών, ο Μάκης Βασιλόπουλος, μου λέει: «Τον λάτρευαν και ο πατέρας του και η  μάνα του, διότι τον απέκτησαν με  τεράστια προσπάθεια, και o Βαγγέλης, από παιδί ήρεμη δύναμη, άλλος τύπος από τον εκρηκτικό Μιλτιάδη.

Κι όµως, αυτό το σοβαρό παιδί, μέσα  στα γήπεδα γινόταν Μιλτιάδης». Τον μάγευαν η δεξιοτεχνία του Δεληκάρη, η ορμητικότητα του Γαλάκου, το πάθος του Γιατζόγλου, η δύναμη του Καστρινάκη, η τρομοκρατία  τερματοφυλάκων από τον Αρώνη. Γι’  αυτόν ο Ολυμπιακός ήταν ένα:  ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κολύμβηση,  πόλο. Και τώρα ένα είναι, γι’ αυτό και  παντού θριαμβεύει. Χαριτολογώντας,  έλεγε τις προάλλες: «Για να βάλουμε  σε θήκες τα έπαθλα χρειαζόμαστε  πια  πολυκατοικία». Οσο για τους ποδοσφαιρικούς του αντιπάλους, έχει  πει επιγραμματικά: «Αν είχαν ασχοληθεί με το σωματείο τους  το  20% απ’ ό,τι ασχολούνται μ’ εμένα, θα είχαν άλλα αποτελέσματα».