Επικοινωνιακή στρατηγική και μιντιακή υστερία

Ας ξεκινήσω με μια αμφισβήτηση: Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι πολιτικός star των mainstream media και όχι φαινόμενο των social media. Κατά τη δική μου ανάγνωση, αυτή η ολιγοήμερη προεκλογική καμπάνια δεν θα είχε καμία απολύτως τύχη αν έμενε στα 10-15 βιντεάκια του στο ΤikΤok παρά τα δεκάδες χιλιάδες views ή στα ποσταρίσματα του Instagram με τα 2-3 χιλιάδες likes. Τα social media στην Ελλάδα δεν μπορούν – ακόμη τουλάχιστον – να λειτουργήσουν ολιστικά σε πολιτικό επίπεδο. Δεν είναι σε θέση δηλαδή να υποκαταστήσουν ή να αντικαταστήσουν καθ’ ολοκληρία τα ΗΜΜΕ.

Η επικοινωνιακή επικράτηση ενός εντελώς άγνωστου υποψηφίου για την Προεδρία ενός κόμματος εξουσίας που οδήγησε και στην επικράτησή του στην κάλπη, οφείλεται στο ότι ο πολύ όμορφος, πολύ νέος, πολύ τολμηρός, πολύ καλοντυμένος, πολύ επιτυχημένος, πολύ απλός και πολύ φιλικός Στέφανος Κασσελάκης προκάλεσε μιντιακή υστερία. Από το πρωί ως το βράδυ για έναν μήνα δεν υπήρχε κανάλι, ραδιόφωνο, site ή podcast που να μην ασχολήθηκε θετικά ή αρνητικά με αυτό το «φαινόμενο» όπως το έλεγαν όλοι. Το φαινόμενο που τα ίδια τα ΗΜΜΕ προκαλούσαν, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα… το αντίθετο. Η αναγνωρισιμότητά του πρέπει να εκτινάχθηκε από το 0,1% στο 99% συντρίβοντας το παγκόσμιο ρεκόρ για πολιτική καμπάνια.

Στο ερώτημα λοιπόν αν γυρίζουμε σελίδα στις πολιτικές καμπάνιες μετά το «θαύμα-θαύμα»  Κασσελάκη, η απάντηση είναι όχι. Η σελίδα είχε ήδη γυρίσει στην Ελλάδα και η νέα σελίδα εμφανίζει ένα μεικτό σύστημα χρήσης των mainstream και social media παράλληλα. Τα άρτια τεχνικά και πανέξυπνα επικοινωνιακά, προεκλογικά videos του Πρωθυπουργού στο ΤikΤok το πιστοποιούν. Προστέθηκαν στην ας την πούμε «παραδοσιακή» επικοινωνιακή στρατηγική  και έκαναν αισθητή διαφορά – σε αντίθεση με το Τwitter ή το Facebook που δεν έδειξαν να επηρεάζουν ιδιαίτερα – στα πιο νεανικά κοινά όπως και σε απολιτίκ κοινά που χαζεύουν με τις ώρες.

Τώρα, πότε και με ποιους όρους μια πολιτική καμπάνια στα social media μπορεί να γίνει το υπερόπλο για έναν υποψήφιο, η απάντηση είναι τόσο σύνθετη ώστε δεν έχει κανένα νόημα να αναλυθεί. Ολοι ανεξαιρέτως οι επικοινωνιολόγοι λένε στους πολιτικούς πελάτες τους ότι «χωρίς social media δεν πας πουθενά» και όλα τα γραφεία Τύπου πολιτικών ποστάρουν ακατάπαυστα. Προσωπικά συμφωνώ ότι τα social media είναι εξαιρετικά και απαραίτητα επικοινωνιακά εργαλεία, αλλά πολύ αμφιβάλλω για το πού πάει στ’ αλήθεια ένας πολιτικός με αυτά. Χρησιμοποιώντας βασικά ή πιο προχωρημένα εργαλεία ΑΙ, διαπιστώνει κανείς εύκολα ότι, από τις ας πούμε 30 αναρτήσεις το πολύ μία ή δύο να προκάλεσαν κάποιο ενδιαφέρον στο κοινό, γνήσιο όχι… τεχνητό!  Ενώ ακόμη και οι δεκάδες χιλιάδες followers των πολιτικά διάσημων επώνυμων accounts στο Τwitter για παράδειγμα αντιδρούν απολύτως ανόρεχτα στο 99% των αναρτήσεών τους. Ετσι βλέπει κανείς 40-50 χιλιάδες ακολούθους και… 80-100 θετικές αντιδράσεις κι αυτές με ερωτηματικό για το αυθόρμητο της αντίδρασης.

Τέλος, αλλά όχι τελευταίο, είναι βέβαιον ότι οι νέες γενιές και οι επερχόμενες θα είναι προσεγγίσιμες σχεδόν αποκλειστικά μέσω της διαδικτυακής επικοινωνίας. Ομως δεν είναι καθόλου βέβαιο ποιες πλατφόρμες θα υπάρχουν ή δεν θα υπάρχουν πια όπως και ποια νέα εργαλεία όπως η ΑΙ θα παίξουν κρίσιμο ρόλο και ποιον στην πολιτική επικοινωνία.

Η Μαριάννα Πυργιώτη είναι πολιτική αναλύτρια